"Τον λυπάμαι. Αυτός ο άνθρωπος έχει προβλήματα μεγάλα, με την ψυχή του, τον εαυτό του. Σε μένα το κακό φαίνεται, σε κείνους δεν φαίνεται. Αυτός τραβάει πολύ περισσότερα από μένα. Είμαι σίγουρη.

Κάποιοι θύμωσαν. Κάποιοι είναι πολύ φοβισμένοι οι καημένοι.
Μεγάλο φόβο έχουν, για να ασκήσουν τέτοια μεγάλη επίθεση πάνω σ'έναν άνθρωπο.

Ο γιος μου τελευταία όσο πιο πολύ με βλέπει, τόσο πιο πολύ πονάει. Εύχομαι να βρει τη δύναμη να το ξεπεράσει, γιατί δεν χρειάζεται να τον πονάει τόσο πολύ. Θα γίνω καλά.

Εγώ δεν νομίζω πως έκανα λάθος. Να βοηθάς τον κόσμο δεν είναι λάθος, αυτό είναι καλό.

Αυτό που γράφουν συνθήματα στους τοίχους, δεν συμφωνώ. Είναι καλό να έχεις άποψη, αλλά να μην χαλάς κάτι που δεν μπορείς να το φτιάξεις ξανά ο ίδιος.

Έκφραση με βία δεν χρειάζεται. Υπάρχει ένας τρόπος πολύ καλός.
Ο λόγος.

Ο φόβος δεν βοηθάει. Ο φόβος δεν σ'αφήνει να ζήσεις ελεύθερος.
Ο φόβος είναι καταστροφή."


Λόγια ξυράφια. Προσωπικότητα ακέραιη.
Στάση γενναία και συνεπής, που δεν τη συναντάς εύκολα -ίσως σε κανέναν από όσους όψιμα την υπερασπίστηκαν. Ίσως.
Ευγένεια λόγου και άποψης, μοναδική -απίθανο σίγουρα για νεοέλληνα, άγνωστο παντελώς στους ελληναράδες και τους αδώνιδες.

Πέρα απ'αυτά όμως, η Κωνσταντίνα Κούνεβα έχει άλλο ένα μεγάλο ελάττωμα:
γνωρίζει ελληνικά και χρησιμοποιεί τις σωστές λέξεις.
Μόνο τις σωστές λέξεις, ούτε μία περιττή, ούτε μιλάει με χρησμούς ούτε υποννοούμενα και μισόλογα. Μιλάει με ακρίβεια.
Δυστυχώς για όλους μας.
Γιατί αυτό, κάποιους φορτώνει με ευθύνες -σοβαρές ευθύνες- και όλους τους υπόλοιπους μας γεμίζει με τύψεις. Πραγματικές.

Δεν χρειάζεται πλέον να μιλήσει άλλος για την Κούνεβα. Μιλάει η ίδια.
Δείτε όλα τα βίντεο της συγκλονιστικής της κατάθεσης, αναζητήστε και τα υπόλοιπα στο youtube. Αν μη τι άλλο, θα διαπιστώσετε ένα σπάνιο μεγαλείο ανθρώπου.

μανώλης χλιδάκης

Διαβάζω στα νέα:
Σοκ στον καλλιτεχνικό κόσμο από τη σύλληψη του Μανώλη Λιδάκη για κατοχή ναρκωτικών και ηρεμιστικών χαπιών. Και, δυστυχώς, (λέει) σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χρειάζεται κατακεραύνωμα, καθώς ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από ασθενής-χρήστης και χρειάζεται υποστήριξη. Ας ευχηθούμε (λέει) να πάνε όλα καλά και να ξεμπλέξει, όχι μόνο από το νομικό μέρος της υπόθεσης, αλλά κυρίως από το ουσιαστικό.

Μάλιστα.

Διαβάζω επίσης:
Σε έρευνα που έγινε στο όχημά του, εντοπίστηκαν 2,1 γραμμάρια κοκαϊνης, 26 γραμμάρια χασίς και 59 ηρεμιστικά χάπια Xanax, τα οποία χορηγούνται μόνο με "κόκκινη συνταγή", την οποία και δεν διέθετε ο τραγουδιστής.

Η συνέχεια γνωστή. Σε αντίθεση με ό,τι ισχύει για τα τζάνκια όλης της επικράτειας, αλλά και τα βαποράκια -καθώς η νομοθεσία περί κατοχής και χρήσης δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να τους διαχωρίσεις- θα κινητοποιηθεί σύσσωμος ο μηχανισμός κλάματος, τηλεοπτικός και έντυπος: ο καλλιτέχνης από κατηγορούμενος θα χαρακτηριστεί θύμα (ήδη χαρακτηρίζεται ασθενής), τα ψυχολογικά και συναισθηματικά ελαφρυντικά θα περισσέψουν -στοχεύοντας σε εκείνη την ευαίσθητη ανθρώπινη χορδή που είναι ικανή να λυγίσει ακόμα και την ταξική απέχθεια που νιώθουμε για τα golden boys της κολωνακιώτικης κόκας- η νομική διάσταση θα έρθει σε δεύτερη, ίσως και τρίτη, μοίρα, και φυσικά θα παρακαμφθεί εντελώς, κάτω και από το βάρος του ιδιάζοντος ψυχολογικού στάτους, πρώτα πρώτα γιατί και ο εισαγγελέας άνθρωπος είναι και νιώθει, αλλά και γιατί οι διάφορες Εσπρέσο, εφημερίδες είναι και μπορούν να τόνε κάνουν ρόμπα (αν δεν δείξει πως είναι άνθρωπος και νιώθει). Μετά, ο καλλιτέχνης θα βουρκώσει, ίσως μπροστά στις κάμερες, ίσως και όχι, θα φωτογραφηθεί σίγουρα μεταμελημένος και μέσω ενός συγκινητικού και απελπισμένου -πάντα ανθρώπινου όμως- καλέσματος στον Ύψιστο, θα γράψει στα παπάρια του νόμους, διατάξεις και κυρώσεις -που προβλέπονται πάρ'αυτα για τα ίδια κακουργήματα, αλλά μόνο για όσους δεν έχουν δισκογραφήσει το στίχο 'χάνομαι χωρίς ελπίδα, μέρα νύχτα στη Χαλκίδα'. Και, φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χρειάζεται κατακεραύνωμα, καθώς ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από ασθενής-χρήστης και χρειάζεται υποστήριξη. Η τελευταία φορά που αυτό γραφόταν επίσης ως αυτονόητο και επιβεβλημένο από τους (επι)κοινωνούς των δημοσίων ζητημάτων, αναφερόταν σε κάποιον κωλοπετσωμένο ηθοποιό -που τώρα πια, σχώρα με Θε μου, απλά πετσοκομμένος και δυο μέτρα κάτω απ'το χώμα, δεν έχει την πολυτέλεια να επιλέξει τον ίσιο δρόμο, που δεν είναι άλλος από το σωφρονισμό και την έμπρακτη μεταμέλεια και που ίσως, λέω ίσως, να του είχε επιτρέψει να ζήσει κατιτίς παραπάνω μακριά από ματαιόδοξες πλην επώδυνες συνήθειες.

Εδώ, λοιπόν, είναι το σημείο που το παράκανα. Ολοφάνερα. Είναι το σημείο όπου ο αναγνώστης θα αρπαχτεί και θα χαρακτηρίσει το λόγο μου προσβλητικό, εμπρηστικό, μακάβριο, υπερβολικό, εμπαθή και διάφορα άλλα εμπριμέ. Η αλήθεια βέβαια παραμένει η ίδια και χάσκει αμήχανα πάνω από τα κεφάλια όλων μας, κυρίως όσων τριγυρίζουν αράουντ Ομόνοια και Ακαδημία Πλάτωνος και αναρωτιούνται καθώς έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τις ορδές των ζόμπι της πρέζας και της ανέχειας:

- ότι η πολιτική (και κατ'επέκταση η νομοθεσία) για τη χρήση και εμπορία ναρκωτικών ουσίων στερείται κατεύθυνσης και ανθρωπιστικής συνείδησης (ΑΡΑ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ)

- ότι οι φορείς αυτής της πολιτικής, από αστυνομικούς μέχρι δικαστικούς υπαλλήλους, λειτουργούν και δικάζουν με δύο μέτρα και δυο σταθμά (ΑΡΑ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ)

- ότι οι θεσμοί και οι μηχανισμοί φαίνεται να μεγαλώνουν το πρόβλημα και να διευρύνουν συνέχεια τον φαύλο κύκλο, αντί να τον κλείνουν (ΑΡΑ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ)

- ότι όταν απουσιάζει ουσιαστική πολιτική πρόληψης, καθώς και κοινωνικές υποδομές ένταξης και υποστήριξης στους χρήστες (απεξαρτημένους ή μη), ο κατασταλτικός μηχανισμός φαίνεται πως είναι λίγος και ανίσχυρος και αναγκαστικά -όντας ασύνδετος με το κοινωνικό σκέλος του προβλήματος- εστιάζει και αντιμετωπίζει μονάχα το ποινικό μέρος της υπόθεσης (ΑΡΑ ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ)

Τα κεφαλαία στο διαδίκτυο συνήθως συμοβλίζουν οργή. Και συνήθως -σε φόρουμ ας πούμε- προκαλούν και οργή. Οργή λοιπόν, όσο οι διάφοροι καβαντζόπουλοι θα τη σκαπουλάρουν έτσι απλά, και την ίδια ώρα τα τζάνκια θα γεμίζουν τον Κορυδαλλό -ανοίγοντας άλλους φαύλους κύκλους εκεί- και οι ιστορικές συνοικίες της Αθήνας δεν θα είναι παρά χώροι στους οποίους θα κατασκευάζει, θα ανασκευάζει ή θα ανακαλύπτει αλήθειες το κάθε καρατζαφερικό παράσιτο, συντηρώντας και γιγαντώνοντας το καθεστώς του φόβου και της μισαλλοδοξίας και αναδεικνύοντας τους πλέον ακραίους κοινωνικούς αυτοματισμούς ως μοναδικές λύσεις, βλέπε επίσης και Άγιος Παντελεήμονας.

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΛΑΓΟΣ vs ΑΙΣΩΠΟΥ

Τι κι αν πέρασαν χίλια κι άλλα χίλια κι άλλα τόσα χρόνια. Ο λαγός ζούσε με έναν στόχο, νικητής πια στον κόσμο του να ξαναβρεί τον Αίσωπο και να τον βεβαιώσει πως είχε άδικο τότε που τον εξεφτέλιζε και τον διέσυρε με τις ανόητες ιστορίες του απέναντι στην ανθρώπινη κοινωνία αλλά και σε αυτήν των ζώων του δάσους (τότε ήταν ακόμη δυο διαφορετικές κοινωνίες). Και να που το έφερε η ώρα και εγώ ήμουν μάρτυρας σε αυτό το γεγονός και θα σας το διηγηθώ:
-Αχά, επιτέλους σε ξαναβρίσκω Αίσωπε.
-Γειά σου λαγέ. Αιώνες έχω να σε δώ. Πως τα καταφέρνεις στην ζωή;
-Εσυ ρωτάς κάτι τέτοιο; εσυ, που ήσουν η αιτία για την αποτυχία μου!
-Και πως το κατάφερα αυτό; εξήγησε μου σε παρακαλώ.
-Κάνεις πως δεν θυμάσαι βέβαια και θα μου πείς πως είσαι και μιας κάποιας ηλικίας. Όμως εγώ θα στα πω. Όλες αυτές οι ιστορίες που με έμπλεκες τότε, δήθεν για να πάρω το καλό παράδειγμα, ήταν η καταστροφή μου.
-Γιατί συνέβη αυτό; Μα σε έμαθε όλος ο κόσμος απο αυτές τις ιστορίες.
-Ναι με έμαθαν. Αλλά όχι για αυτό που ήμουν ακριβώς αλλά για αυτό που εσύ ήθελες να ήμουν. Όπως τότε με τα βατράχια που με έκανες δειλό αφού δεν με άφησες να πηδήξω, ή με το λιοντάρι που και καλά το έβαλα στα πόδια χωρίς να βοηθήσω το ελάφι, ή με τον σκύλο που την μια τον δάγκωνα και την άλλη τον φιλούσα παίζοντας σε δυο πλευρές, φίλος και εχθρός, ή ακόμα και με τις αλεπούδες που και καλά ήθελα να τις μπλέξω στην μάχη με τους αετούς για να βγάλω εγώ το τομάρι μου καθαρό, και το χειρότερο απο όλα, η μεγαλύτερη προβοκάτσια όλων των εποχών και ρώτα όποιον δημοσιογράφο θέλεις να σου το πει, ναι καλά κατάλαβες και κουνάς το κεφάλι, η ιστορία με την χελώνα. Μα πως σκέφτηκες πως θα γινόταν να πιστέψει κάτι τέτοιο η ανθρωπότητα; Κι όμως τα κατάφερες, σε πίστεψαν. Γιατί όμως διάλεξες εμένα; Εγώ ήθελα να μην υπάρχω. Κλεισμένος όλη μέρα στην τρύπα μου να μην ενοχλώ κανένα, να πέρνω τα καρότα που μου έδιναν οι γείτονες και έτσι να περάσω μια ήσυχη ζωή στο λαγούμι. Γιατί εμένα;
-Όταν σε γνώρισα μου είχες κάνει εντύπωση, παρόλα τα ελαττώματά σου. Είχες ιδέες, όνειρα, όρεξη για παιχνίδι. Μετά όμως κλείστηκες στο λαγούμι σου και είπα να κάνω κάτι για να σου δώσω μια ευκαιρία να επανέλθεις. Έτσι έγραψα αυτές τις ιστορίες. Να σου θυμήσω βέβαια πως στην αρχή, που ήταν χαλαρά, σου άρεσε όλη αυτή η δημοσιότητα. Μετά όμως, όταν ήρθε η ιστορία με την χελώνα, ζορίστηκες και την έκανες για το λαγούμι. Το παρατράβηξα ίσως το παραδέχομαι. Θυμάμαι που με ρωτούσαν συνέχεια στον κόσμο τι απέγινες. Εγώ έλεγα σε όλους πως βάλθηκες να αποδείξεις πως ούτε δειλός είσαι, ούτε υπερόπτης και κάνεις πια καριέρα στα ξένα, μέγας και τρανός. Και βέβαια πως τελικά στον επαναληπτικό αγώνα έβαλες μυαλό και κέρδισες την χελώνα με διαφορά μεγάλη μάλιστα.
-Και βέβαια την κέρδισα και αυτό να συνεχίσεις να λες, γεροπαραμυθά.
-Αυτό θα λέω, έχεις τον λόγο μου.
-Φεύγω τώρα.
-Καλό δρόμο λαγέ. Χαίρομαι που νίκησες…

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

Τέλος πια στην αυθαιρεσία και την αδιαφάνεια που επικρατεί στον ελληνικό ουρανό. Ω άνδρες Αθηναίοι και εσύ ελληνίδα μάνα, εσείς οι δέσμιοι του πολιτικού εκπαιδευτικού συστήματος φοιτητές και μαθητές, συνταξιούχοι και ασπρομαλλούσες κοπελιές, φίλε απο τα ξένα μέρη και τελοσπάντων όλοι όσοι ζούν σε αυτήν την γωνιά του πλανήτη. Ήρθε η ώρα της αλλαγής! Πάρε την καθημερινότητα στα χέρια σου! Επέλεξε τώρα!
Μπές στο www.greekweatherchange.gr και αποφάσισε εσύ τι καιρό θέλεις να έχουν τα φετινά Χριστούγεννα. Ξεχωριστή ψηφοφορία για ιδιώτες και επαγγελματίες. Πανελλαδική κάλυψη* για πρώτη φόρα με υπευθυνότητα και αποτελεσματικότητα βασισμένη στην Κινέζικη τεχνογνωσία. Δυνατότητα ακραίων αλλαγών στην διάρκεια της μέρας αλλά και διαφορετικού κλίματος σε διπλανά σημεία του χάρτη. Η ψηφοφορία θα διαρκέσει ως 30 Νοεμβρίου και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν την πρώτη του Δεκέμβρη βάση της πλειοψηφίας. Τέλος οι εκπλήξεις και το βόλεμα των “τυχερών” και λίγων. Καιρός όπως εσύ τον θέλεις. Τέλος πια στα “ακραία καιρικά φαινόμενα” και τις αναπάντεχες “πτώσεις απο τα σύννεφα” της ελληνικής κοινωνίας. Όλοι θα γνωρίζουν απο εδώ και πέρα, όλοι θα συμμετέχουν στην δημοκρατία του καιρού. Δεν χρειάζονται χρήματα, μόνο λίγο απο τον προσωπικό σας χρόνο. Κάντε κλικ και δώστε ένα τέλος στον “κακό μας τον καιρό!!!”. Γίνε συμμέτοχος στην Δημοκρατία του Καιρού, τώρα!!!

(* απο το πρόγραμμα εξαιρούνται οι θαλάσσιες περιοχές, λόγω τεχνικών δυσκολιών.)

Το πρόγραμμα ανήκει σε μη κερδοσκοπική οργάνωση και επιδοτείται απο την Μ.Π.Μ.Δ.

σπουδαία νέα

Όλα τα καλά νέα, εδώ με τη μία. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Το website μας είναι επιτέλους ΕΤΟΙΜΟ και ζωντανό, ολοζώντανο, θενξ του Δούλος (για το σχεδιασμό) και του Bananiotis (για όλο το dirty job και την τεχνική υποστήριξη), ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

Μην κρατιέστε άλλο λοιπόν. Περιηγηθείτε άφοβα στη διεύθυνση

www.noeband.gr,

βάλτε τη διεύθυνση αυτή στα αγαπημένα σας, επιστρέφετε ξανά και ξανά, γιατί όλο και κάτι θα ανεβάζουμε, όλο και κάτι καινούριο θα υπάρχει, εγγραφείτε στο newsletter να λαμβάνετε νέα και κουστομπολιά, γενικά φάση ρε παιδί μου, φάση.

Άλλο νέο. Έγινε φάηναλη η κυκλοφορία του Second Hand από το SIN (Sony Independent Network), στο Αμέρικα. Σούπερ. Ο δίσκος για την ώρα διατίθεται ηλεκτρονικά και on demand, είτε από amazon.com (το αμερικάνικο) -κάνοντας κλικ εδώ- είτε από itunes και άλλα διαδικτυακά μαγαζά.
Και έπεται συνέχεια, λέει...

Παρ'ότι στο website θα βρείτε όλα τα reviews μαζεμένα, παρακάτω έχει λινκς για δύο πρόσφατες αναρτήσεις που έγιναν σε αμερικάνικα webzines για το αλμπουμάκι μας, από τις οποίες κρατήσαμε δύο από τα πιο όμορφα κοπλιμέντα που έχουν κάνει για τη δουλειά μας έβερ:

'[...] Vocalist Sophia really shines throughout and at times evoke the qualities you would associate with someone like Nina Simone; immaculate, focused, ambient and passionate'.

@ sea of tranquility (διάβασε όλο το review εδώ)

'[...] If you ever wanted Portishead to cover Tom Waits this CD is for you [...]'.

@ sepiachord (διάβασε όλο το review εδώ)



Αυτάααα.... Θέλεις κι άλλα;

τα όχι

Αντί άλλων ημερολογιακών ευκαιριών για τον εορτασμό της εθνικής απελευθέρωσης από τα κατοχικά στρατεύματα Γερμανών και Ιταλών -κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο- η χώρα μας πρωτοτυπεί (παγκοσμίως) εορτάζοντας αυτή την επέτειο, την ημέρα που κηρύχθηκε ο πόλεμος και όχι την ημέρα που έληξε. Χωρίς να γνωρίζουμε πως και γιατί -αλλά όπως τα περισσότερα εθνικά μας αξιώματα επιβάλλουν: γιατί έτσι- ως επέτειος της εθνικής απελευθέρωσης (άρα και αντίστασης κλπ κλπ) ορίστηκε πριν δεκαετίες, η μέρα που ο εικονιζόμενος στη φωτογραφία είπε κάποιο όχι. Το όχι αυτό που φέρεται να είπε στο τελεσίγραφο του ιταλικού στρατού, προφανώς ίσχυσε αναδρομικά και για την πρόταση του γερμανικού στρατού -του ναζιστικού όπως τον λένε οι επιστήμονες- αλλά συμβολίζει έκτοτε και την εθνική αντίσταση -καθ'ότι κανείς δεν θυμάται να έχει οριστεί ξεχωριστή μέρα εορτασμού γι αυτή.
Μ'ένα όχι, πολλά τρυγώνια.

Ο αρνητισμός αυτού του πολιτικού άνδρα (γνωστός μόνο για τα όχι του) φαίνεται πως τόνε βάραινε, γι αυτό προφανώς και είχε επιτάξει τους συνοδούς του, τους υπουργούς της κυβερνήσεώς του, καθώς και τους στρατιωτικούς, να χαιρετίζουν -καταπώς φαίνεται στη φωτογραφία- κατά τρόπο που λίγο ίσως ευχαριστούσε τους γερμανούς ή εντέχνως εξεβίαζε τη μερική εύνοιά τους, ποιος ξέρει...

Γιορτάζουμε λοιπόν το όχι αυτού του άνδρα στην απόπειρα κατοχής ελλήνων από γερμανούς. Η περίπτωση κατοχής ελλήνων από έλληνες -όλως τυχαίως κατά τη δική του διακυβέρνηση- δεν αναφέρεται πουθενά (επίσης όλως τυχαίως), παρά μόνο σε έντυπα και φυλλάδια που χαρακτηρίζονται κομμουνιστικά. Εκτός αν είναι φώτοσοπ αυτό:

Η Έλλη Παππά έφυγε χτες, μία ημέρα πριν από την εθνική επέτειο.
Στα 89 της.
Μετά από μια ζωή γεμάτη, όπου μπροστά της οι έννοιες ακέραιη αξιοπρέπεια, εμπειρίες, αυτοθυσία, πίστη, πατριωτισμός, δράση, ηχούν στοιχειώδεις και λίγες. Κανείς δεν θα μνημονεύσει τη γωνιά της στην Ιστορία, παρά μόνο κάτι κομμουνιστικά έντυπα και φυλλάδια, άντε και κάποιοι τρίγυρω από αυτά. Δεν υπάρχει και πολύς χώρος πλέον για τα όχι που είπαν αγωνιστές σαν την Παππά, σαν τον Νίκο Μπελογιάννη, σαν τόσους και τόσους που "αγάπησαν την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που τους κατηγόρησαν". Είναι πολλές οι φωνές, βλέπεις, πολλές οι φωνασκίες, είναι ο Άδωνις στα κανάλια, είναι η κουβέντα για τους μετανάστες, είναι οι διάφοροι Ψωμιάδηδες, ο Κούγιας και τα φωτομοντέλα, είναι αυτή η τηλεόραση μόνιμα ανοιχτή, σε φουλ ένταση ή σιωπηλή, δεν παίζει ρόλο. Είναι η αμήχανη καθημερινότητα που, επιτέλους, επικρατεί της Ιστορίας και των ιστοριών που της δίνουν το κεφαλαίο 'γιώτα'.
Των μικρών ιστοριών, όπως ο έρωτας της Παππά και του Μπελογιάννη.

Πόσες και πόσες ιστορίες, έγραφε ο Μπρεχτ, πόσες και πόσες απορίες...

ΥΓ. Σήμερα, αντί να χασμουριέστε με τις βαρετές αναγνώσεις του "έπους του '40", βρείτε λίγο χρόνο και διαβάστε για την Έλλη Παππά και την ιστορία της. Ξεκινήστε από αυτό το συγκλονιστικό γράμμα που έγραφε στο παιδί της μέσα από τη φυλακή και δημοσιεύει το όμορφο μπλογκ του Ροϊδη:

"Παιδί μου
Αυτές τις μέρες κλείνουν τρία χρόνια από τη δίκη που σ’ άφησε χωρίς πατέρα. Τέτοιες μέρες όλα είναι ζωντανά, ολότελα ζωντανά στο μυαλό και στην καρδιά, που την καίνε αδιάκοπα. Μα δεν θέλω να σου γράψω γι’αυτά. Σκεφτόμουνα πως όταν μεγαλώσεις θα μάθεις πολλά για τον πατέρα σου. Μα για την καρδιά του, για την αγάπη του, για το τι ήταν η αγάπη μας που γέννησε εσένα δε θα μπορέσεις να μάθεις παρά πολύ λίγα αν δεν είναι η μάνα σου να σ’ τα πει. Και καθώς δεν μπορώ να ξέρω, αγοράκι μου, αν θα βρίσκομαι κοντά σου όταν εσύ θα γίνεις παλικάρι, σκέφτηκα να σου γράψω. Θα φυλάξει τα γράμματά μου η γιαγιά σου ή η θεία σου. Και σαν θα γίνεις δεκάξι χρονών, όταν η καρδιά σου, το μυαλό σου, ο χαρακτήρας σου θα είναι σαν δροσερά μπουμπούκια έτοιμα ν’ανθίσουνε σε όμορφα λουλούδια και να δώσουνε πλούσιο και γερό καρπό, θα’ναι καιρός να γνωριστείς πιο καλά με τον μεγάλο Νίκο. Θα σου δώσω κομμάτια από τη ζωή μας κι απ’τα γράμματά μας στην Ασφάλεια. Όσο μπορώ πιο πολλά.
Φλεβάρης 1955, Φυλακές Κάστορος (Πειραιάς)"

Και διαβάστε μετά εδώ και εδώ και εδώ.

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Afro-myth

Έψαξα και τα βρήκα γιατί όπως έλεγε και μια παλιά μου αγάπη, που με πήγαινε στον παράδεισο, όποιος ενδιαφέρεται μαθαίνει. Βρήκα τα αθάνατα παιδιά των αστεριών. Δύσκολο αλλά μπορείς να το καταφέρεις αφού τα ίδια άφησαν σημάδια πίσω τους για να έχουν επικοινωνία με τους ανθρώπους, που τόσο πολύ αγαπάνε. Μυστικά στο χώμα, στις πέτρες πάνω στο χώμα, στα ζώα που περνούν πάνω απο τις πέτρες. Μην μου πείς πως ποτέ δεν σκέφτηκες γιατί είναι τόσο παράξενα μερικά ζώα!!! Η καμηλοπάρδαλη, η ζέβρα, ο μυρμηγκοφάγος, και τόσα άλλα. Γιατί κρύβουν τα μυστικά των παιδιών των αστεριών, στο λέω εγώ με σιγουριά. Αγνοούσαν την φιλονικία, το μίσος, τις ηδονές και τις αρρώστειες, τα πάθη και τα πλούτη, για αυτό περνούσαν καλά και ήταν ευχαριστημένα στην χώρα τους. Όμως ο δημιουργός τους ζήλεψε την τελειότητα τους και κατέστρεψε την χώρα τους. Τότε εκείνα έκρυψαν καλά τα μυστικά τους για να τα μοιραστούν με όποιον αναζητά την ευτυχία.
Μου μίλησαν για τον λευκό γίγαντα, τον Μπόμπο, που νιώθωντας μια βαρυστομαχιά έκανε εμετό και έτσι δημιουργήθηκε ο κόσμος, η γη, ο ήλιος, η σελήνη, τα δέντρα, το νερό, οι θεοί, τα πάντα. “Οι άνθρωποι;” ρώτησα. Οι άνδρες γεννήθηκαν σε δύο δόσεις. Στην πρώτη οι θεοί του ουρανού για να διασκεδάσουν την τέλεια ανία τους είχαν γεννήσει έναν άνθρωπο χωρατατζή που έκανε συνέχεια πειράγματα. Κάποια στιγμή όμως τον βαρέθηκαν και τον πέταξαν στην γη. Εκεί ο χωρατατζής βρήκε έναν όμοιο του και μαζί έφτιαξαν απο ξύλο ανθρώπους τους έδωσαν πνοή και απο τότε ζουν κάνοντας συνεχώς αστεία μεταξύ τους. Στην δεύτερη φουρνιά τα πράγματα έγιναν τελείως διαφορετικά. Αφού είδαν κι έπαθαν οι θεοί με τους χωρατατζίδες αποφάσισαν να δημιουργήσουν κάτι που να μην τους μοιάζει καθόλου. Έτσι πήραν διαφόρων χρωμάτων χώμα, μαύρο, καφέ, λευκό, κίτρινο και έφτιαξαν ανθρώπους τόσο διαφορετικούς που να μην μπορούν να κάνουν ούτε ένα αστείο μεταξύ τους, ούτε καλα καλά να συνεννοηθούν. “Η γυναίκα;”. Η γυναίκα πλάστηκε απο μαλακή ζύμη, πυλό και ξύλο, ήταν σοφή, ήξερε να ζυμώνει και να πλάθει, να μαγειρεύει, και το κυριότερο να κάνει παιδιά, να γεννάει την ζωή. Όπως και τα παιδιά των αστεριών όμως τιμωρήθηκε απο τον δημιουργό της με την χειρότερη τιμωρία, έφερε στους ανθρώπους τον θάνατο με την απληστία και την ανοησία της. Φυσικά κανείς δεν το παραδέχεται κι όλοι λένε πως η αλήθεια είναι ό,τι ο θεός του ουρανού έβαλε τους ανθρώπους να διαλέξουν μεταξύ του θανάτου της σελήνης και του θάνατου της μπανανιάς. Στον πρώτο θα πεθαίνουν και θα ξαναγεννιούνται όπως η σελήνη αλλά χωρίς να κάνουν παιδιά ενω στον δεύτερο θα κάνουν παιδιά αλλά όταν πεθαίνουν θα ειναι και το τέλος της ζωής τους. Και οι άνθρωποι, λέγεται, πως διάλεξαν το δεύτερο γιατί ήθελαν να κάνουν παιδιά. “Αλήθεια;”. Για να ζήσουν όσο πιο πολύ μπορούν τους δώθηκε τότε η αόρατη εσωτερική δύναμη που κάθε άνθρωπος πρέπει συνεχώς να την προσέχει και να την κρατάει ζωντανή για να έχει ελπίδες να ζήσει όσο πιο πολύ μπορεί. Μαζί ήρθε και η θεά της μουσικής, η Μαρίμπα, που τους έδωσε τους τόνους για να μπορούν να τραγουδούν πολλούς διάφορετικούς σκοπούς, με την φωνή που τους είχε χαρίσει ο άνεμος, και έτσι να λυσμονούν τον θάνατο. Μαζί ήρθαν και τα Μαλάικα, τα καλά πνεύματα, για να βοηθούν τους ανθρώπους με όποιο τρόπο μπορούν. Αυτά τα πνεύματα γεννήθηκαν απο το φως και τις προσευχές. Ο θάνατος έγινε τελικά ένα απο αυτά τα καλά πνεύματα, για να παίρνει τις ψυχές των νεκρών και να τις οδηγεί σε μέρη που αυτές περνούν καλά και ζουν ευτυχισμένα.
“Αυτά”, μου είπαν τα παιδιά των αστεριών, “είναι αρκετά για πρώτη φορά. Γύρνα στο κρεβάτι σου, ονειρέψου τα και το πρωί σαν ξυπνήσεις θα φανερώσεις στον καθρέπτη σου τα μυστικά που είπαμε. Την επόμενη φορά που θα μας βρείς θα σου πούμε κι άλλα μυστικά. Για τον γλυκόπικρο έρωτα. Καλό δρόμο, θα σε περιμένουμε να ξανάρθεις αν κουραστείς απο τους ανθρώπους και είναι όλα γύρω γκρεμισμένα…”.

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ - Α' ΜΕΡΟΣ

( Σπίτι ρετιρέ με θέα, σε κεντρική περιοχή της Αθήνας, νύχτερινό επεισόδιο, φωτισμένο συνωμοτικά, περίπου εκατό άνδρες διαφόρων ηλικιών απο 15 έως 70, συζητούν για το Σχέδιο, τελική φάση δυό μέρες πριν την εκτέλεση του… )

-Κύριοι παρακαλώ την ησυχία και την προσοχή σας….ευχαριστώ. Επιτέλους φθάνει η στιγμή να πραγματοποιήσουμε την πρώτη μας ενέργεια ως Σ.Α.Π.Α. και να αρχίσουμε τον ανοιχτό αγώνα για να ικανοποιήσουμε το αίτημα μας για ένα καλύτερο μέλλον σε αυτήν την πόλη. Προσπαθήσαμε με τα λόγια, με τα χαρτιά και τις ανακοινώσεις, τις προσκλήσεις για ανοιχτή κουβέντα των φορέων, αλλά όπως όλοι γνωρίζεται μέχρι και τα Σκουλήκια αδιαφόρησαν. Για αυτό μην έχει κανείς τύψεις ή αμφιβολίες για αυτό που θα συμβεί μεθαύριο. Επίσης μην έχει κανείς σας φόβο γιατί οι πληροφορίες μας απο το αστυνομικό τμήμα της περιοχής λένε πως δεν έχει διαρρεύσει καμμιά πληροφορία και για αυτό σας συγχαίρω και είμαι σίγουρος πως το σχέδιο μας θα πετύχει εφόσον είμαστε τόσο ενωμένοι. Μπράβο! (χειροκροτήματα) Θα υπενθυμήσω τα βασικά και μετά θα αποχωρήσουμε. Αύριο οι ομάδες Α και Ι, οι ηλικιωμένοι κύριοι και τα σχολιαρόπαιδα, θα περάσουν απο όλα τα σημεία και θα αφήσουν το σημάδι αναγνώρισης. Μεθάυριο το βράδυ στις 3 τα ξημερώματα οι ομάδες Π,Γ,Κ,Ρ,Τ θα κάνουν το τελικό χτύπημα. Προσοχή μην παρασυρθείτε. Θέλουμε να είναι ξεκάθαρο γιατί χτυπήσαμε, μόνο στα σημάδια αναγνώρισης. Όλη η δουλειά θα έχει τελειώσει σε 10 λεπτά. Εξαφανίζεστε στα σπίτια σας και το ραντεβού είναι την άλλη μέρα στο γήπεδο. Αλήθεια λέτε να τελειώνουμε και με αυτούς;
-Ας το ελπίσουμε αγαπητέ.
“ΑΣ ΤΟ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ!” (απάντησαν όλοι)
-Ωραία. Κάποια απορία… εντάξει λοιπόν. Η συνάντηση τελείωσε, ραντεβού όλοι μαζί σε τρείς μέρες. Εύχομαι καλή επιτυχία στον κάθε ένα αλλά και σε όλη την ομάδα. Για το καλό της πόλης!
“ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!”

( Όλα πήγαν κατα το Σχέδιο. Ξημερώνει η τρίτη μέρα και όλες οι εκπομπές της ενημέρωσης το έχουν κάνει είδηση, ανάμεσα σε άλλα. Ακούμε το δελτίο του ΣΤΑΡ…)

{συνεχίζεται...}

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ - Β' ΜΕΡΟΣ

{η συνέχεια...}

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Γυαλιά-καρφιά έκαναν χθές τα ξημερώματα περίπου τριακόσια πενήντα αυτοκίνητα και μηχανάκια σε κεντρική περιοχή της Αθήνας ομάδα αγνώστων. Φαίνεται πως πρόκειται για αγανακτισμένους συμπολίτες μας αφού όλα τα οχήματα ήταν παράνομα παρκαρισμένα σε γωνίες, πεζοδρόμια και σημεία που απαγορεύεται το παρκάρισμα. Ας ακούσουμε τις δηλώσεις του Αρχιφύλακα του Α.Τ. της περιοχής αλλά και κατοίκων:
“Ε, τα ξημερώματα δεχθήκαμε κλήσεις για φθορές οχημάτων, η μονάδα κινητοποιήθηκε άμεσα αλλά οι δράστες ήταν καλά οργανωμένοι και εξαφανίστηκαν. Έχουν γίνει μυνήσεις και το συμβάν θα ερευνηθεί. Πάντως σε όλα τα οχήματα δώθηκαν και κλήσεις γιατί ήταν παράνομα σταθμευμένα. Η αστυνομία θα κάνει το έργο της.”
“ Τι να πώ ρε παιδιά, εγώ να εδώ πετάχτηκα για λίγο να δω την κουμπάρα μου και με πιάσαν στα πράσα να πούμε.”
“Δίκιο είχαν πάντως, έχει παραγίνει.”
“Και που να τα βάλουμε Κυρία μου;”
“Μα είναι δυνατόν να πάρουμε και κλήση που μας έσπασαν το αμάξι;”
“Δεν έχω αυτοκίνητο καρντιά μου!”
“Ένα ξέρω εγώ, απόψε θα ξεδώσω στο γήπεδο μήπως και πετύχω κάποιον απο τους εξυπνάκηδες, έλα ρε να το σπάσεις μπροστά μου αν μπορείς!!!”

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Ας αλλάξουμε κλίμα και διάθεση, πρωτότυπη γιορτινή φιέστα απόψε λίγο μετά τις εννιά η ώρα στο Ο.Α.Κ.Α. αναβιώνει Ρωμαϊκά ήθη και έθιμα. Στην προσπάθεια τους να λύσουν την αιώνια βεντέτα που κρατά ανάμεσα στους φιλάθλους τους, οι δύο σύλλογοι Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού με την αιγίδα του υφυπουργού αθλητισμού, θα μετατρέψουν σε αρένα το γήπεδο ποδοσφαίρου προκειμένου οι οργανωμένοι φίλαθλοι να χτυπηθούν σαν σύγχρονοι μονομάχοι, χωρίς περιορισμούς, μέχρι την επικράτηση του καλύτερου. Αν η διοργάνωση θεωρηθεί πετυχημένη τότε οι εμπλεκόμενοι φορείς σκέφτονται να το επαναλάβουν μιας και το γεγονός έχει ήδη επιφέρει μεγάλα κέρδη αφου ούτε μια, ούτε δύο, αλλά εκατοτριάντα χώρες πλήρωσαν πολλά εκατομμύρια ευρώ για τα τηλεοπτικά δικαιώματα, περισσότερα και απο όσα πέρνουν οι δυο σύλλογοι μαζί απο την αγωνιστική τους δραστηριότητα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Οι εξηνταεννιά απο αυτές θα αναμεταδώσουν ζωντανά αυτό το πρωτότυπο γεγονός. Ενδιαφέρον έχουν εκδηλώσει και οι μεγάλοι σύνδεσμοι του Βορρά για την επόμενη διοργάνωση. Το υπουργείο υγείας έχει προετοιμαστεί για την περίθαλψη των τραυματιών ενώ αν υπάρξουν απώλειες οι δυο σύλλογοι θα καλύψουν τα έξοδα των τελετών. Για όσους σκέπτονται να πάνε να σας ενημερώσουμε πως και τα ογδόντα χιλιάδες εισητήρια έχουν εξαντληθεί οπότε καλό θα ήταν όσοι δεν έχουν το μαγικό χαρτάκι να μην πλησιάσουν στις εγκαταστάσεις και δημιουργήσουν πρόβλημα. Την διοργάνωση χαιρέτισε και ο υπουργός πολιτισμού ως μια καλή προσπάθεια καταπολέμισης της βίας στα γήπεδα. Δείτε σε λίγο. Ζωντανή σύνδεση με το γήπεδο και τα καυτά παρασκήνια καθώς και την προετοιμασία για τον αγιασμό στην τελετή έναρξης. Τι δήλωσαν επώνυμοι και ανώνυμοι. Τι θέση πήρε ο υπουργός παιδείας. Μείνετε μαζί μας, αμέσως μετά τις διαφημίσεις.

θέλω κι άλλο πασόκ

Θέλω αυτό που κάνουμε τις τελευταίες ημέρες στα Εξάρχεια, με τη συνεχή αστυνομική παρουσία, να γίνει σε κάθε περιοχή της χώρας όπου υπάρχει πρόβλημα.

Θέλω, επίσης, σε κάθε περιοχή της χώρας όπου δεν υπάρχει πρόβλημα, να δημιουργήσουμε κανένα, ώστε αυτό που κάνουμε τις τελευταίες ημέρες στα Εξάρχεια, με τη συνεχή αστυνομική παρουσία, να γίνει σε κάθε περιοχή της χώρας όπου θα υπάρχει πρόβλημα.

Θέλω ακόμα, αυτό που κάνουμε τις τελευταίες ημέρες στα Εξάρχεια, να το κάνουμε κάθε μέρα στα Εξάρχεια, υπάρχει-δεν υπάρχει πρόβλημα.

Έτσι κι αλλιώς το θέμα μας δεν είναι το πρόβλημα, είναι τα Εξάρχεια.
Το θέμα δεν ήταν να βάλω τάξη, ήταν να γίνω υπουργός.
Φάτε ΠΑΣΟΚ λοιπόν τώρα, γιατί μάλλον το είχατε ξεχάσει και πολύ μου είχατε μπαρακομπαμιάσει τελευταία μπαγάσηδες...

λάηβ για να πας

Εμείς μόλις γυρίσαμε από Βερολίνο και περάσαμε ωραία λέμε. Σύντομα θα βάλουμε και τις φωτογραφίες μας, αμέ. Να δείτε κι εσείς πόσο ωραία. Μέχρι τότε, ενημερώνουμε για τα ωραία λάηβ της εβδομάδας, στα οποία όλο και κάπως εμπλεκόμαστε, ε....

Αύριο Τετάρτη, 14 του Οκτώβρη,
οι τρανοί JUKEJOINT ALLIGATORS
στο Lazy Club στα Βριλήσσια,
Λεωφόρος Πεντέλης 1, www.lazy.gr
@22.00

Περισσότερα κάνοντας κλικ εδώ.
Την επόμενη, Πέμπτη 15,
ο Σπαρτίνο aka Κωστής Χριστοδούλου,
με το ΚΧ3,
στο Παράφωνο της οδού Ασκληπιού
και με είσοδο ελεύθερη.
@αργάμιση κλασικά

Και ταρατατζούμ ταρατατζούμ,
για ΤΡΕΙΣ -παρακαλώ- γκράντε εμφανίσεις,
Παρασκευή 16, Σάββατο 17 και Κυριακή 18,
οι αγαπημένες ΣΑΝΑΔΕΣ μαζί με τους beatboxers WORD OF MOUTH,
στην παράσταση 'a cappella stories',
σε μια μοναδική σύμπραξη
στο Θέατρο Δίπυλον, στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Με κλικ πάνω στα ονόματα των γκρουπ, έχεις και περισσότερες πληροφορίες.
Εμείς θα είμαστε σε όλα. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Αλλά, κυρίως, for the music!

μπερλίν εγκέν

Βερολίνο και ψιχαλίζει. Αλεξαντερπλάζ.
Μπαίνω στο ταξί και παίζει το καινούριο των Pearl Jam. Μούφα.
Το καινούριο των Pearl Jam εννοώ. Γιατί το ότι παίζει αυτό που παίζει στο ταξί, και
ακούω αυτό που ακούω, ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου.
Παραγωγή emo, pop κατάσταση. Δεν το' χουνε αυτό γαμώτο.

Σ ολόκληρο το κέντρο, δεν βρίσκεις ένα netcafe. Μα τι διάολο, δεν παίζουν εδώ
Warcraft τα πιτσιρίκια;

Περιμένω τους υπόλοιπους της μπάντας. Αύριο παίζουμε live. Και την Κυριακή.
Πρώτη φορά έξω, μάλλον θα είναι εμπειρία. Ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει.

Eschschloraque, την Πέμπτη 8 του μήνα (αύριο λέμε),
στη Rosenthaler Str., σε μια πολύ όμορφη στοά,
ένα λίγο πιο ευρύχωρο Μικρό Μουσικό θέατρο, με πιο street ντεκορασιόν και όψη
και με άφτερ dj-set.

White Trash Fast Food, την Κυριακή 11,

στη Schönhauser Allee 5-6,

κλασικό, φημισμένο και καραcult.

Ενημερώστε όλους τους μπερλινάλε φίλους σας.

Oi Night On Earth στη Γερμανία. Μετανάστες.
Στη Γερμανία μάνα, στη Γερμανία...

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Απολαύστε!!!

http://www.tvxs.gr/v22553

εκλογές

As soon as you're born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be...

They hurt you at home and they hit you at school,
They hate you if you're clever and they despise a fool,
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules,
A working class hero is something to be...

When they've tortured and scared you for twenty odd years,
Then they expect you to pick a career,
When you can't really function you're so full of fear,
A working class hero is something to be...

Keep you doped with religion and sex and TV,
And you think you're so clever and classless and free,
But you're still fucking peasents as far as I can see,
A working class hero is something to be...

There's room at the top they are telling you still,
But first you must learn how to smile as you kill,
If you want to be like the folks on the hill,
A working class hero is something to be...

If you want to be a hero well just follow me...

[John Lennon, Working Class Hero, 1970]



ΥΓ. Και άκουσέ το κι εδώ αν θες. Από τον Λάνεγκαν και τα δέντρα του.

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ.

Έχω κάνει πολλές δουλειές στην ζωή μου ως τώρα. Κακές δουλειές με πολλά λεφτά, καλές δουλειές με λίγα λεφτά, δουλειές για την εμπειρία και άλλες απο απόγνωση. Κάτι μέσα μου με κάνει να αλλάζω συνεχώς, μην φανταστείτε πως είμαι τεμπέλης το αντίθετο σας διαβεβαιώ, απλά έχω ανάγκη την αλλαγή. Ξέρετε σε όλες τις περιπτώσεις που μου έτυχαν , είτε την διάλεγα είτε με διάλεγε εκείνη, είχα πάντα μια αρχή, να κάνω την δουλειά σωστά. Τι θα πεί σωστά; όσες αρμοδιότητες είχα τις εκτελούσα χωρίς να περιμένω το αφεντικό να μου τις θυμίσει. Όταν ας πούμε δεν έπαιρνα πολλά λεφτά εγώ έκανα σωστά την δουλειά μου και στο μπράβο του αφεντικού έλεγα την λέξη αύξηση. Ε, πες μια, πες δυο, την τρίτη έφευγα. Αλλά την δουλειά σωστά. Μισώ τους συναδέλφους που για να κάνουν την δουλειά τους θέλουν και το κέρασμα, όπως ο καφές στον υδραυλικό ή το "χαρτζιλίκι" του ντόκτορ στο χοσπιτάλ. (Μην απορείς που έχω κάνει και τον υδραυλικό και τον ντόκτορ, στην Ελλάδα ζούμε.) Θυμάμαι όταν γέννησε η κυρά μου, και εγώ κουβαλούσα ήδη αυτά τα μυαλά, το μπέρθ λόμπυ του χάϊ χοσπιτάλ παραλίγο θα ξαναέβαζε το τέκνο μέσα στην κοιλιά γιατί δεν τήρησα το τελετουργικό χαρά-τσι. Μα είναι δουλειά σου μαντάμ να έρθεις να με ενημερώσεις δια την υγεία της οικογενείας και τα χρυσοπλήρωσα στο λογιστήριο τελοσπάντων. Για αυτούς τους ρίζονς εγκατέλειψα την ιατρική (βλ.παραπάνω) και επέλεξα μια δουλειά του δρόμου. Δεν την είχα ποτέ φανταστει τόσο καλή που τώρα δεν μπορώ να την αλλάξω. Μου αρέσει γιατί έχει μια συνεχή κίνηση που σε κάνει να νιώθεις την αλλαγή, που τόσο έχω ανάγκη (βλ.παραπάνω). Έχει πολλά που πρέπει να γνωρίζεις, απο πολιτική, αθλητικά, θέματα υγείας, κους-κους, οινολογία, φαγητό, εκδόσεις ακόμη και γεωγραφία. Μου έχουν τύχει πολλά παράξενα και έχω ερωτηθεί πράγματα που όταν δεν ξέρω κάνω αμέσως google για να ικανοποιήσω τον κόστουμερ (πελάτη). Είναι μέσα στις αρμοδιότητες μου έχω να πω δεν το κάνω απο βίτσιο. Και τα λεφτά καλά, δεν έχω παράπονο. Και το πιο σημαντικό έχω αποκτήσει μεγάλη πελατεία που περνά καθημερινά και εκφράζει την ικανοποίηση της για τις υπηρεσίες μου. Εγω πάντως απλά κάνω την δουλειά για την οποία πληρώνομαι. Όμως παραλίγο να χαλάσει η φάση γιατί η μπίζνα βάρεσε λουκέτο. Παραλίγο να τρελαθώ. Τώρα που βρήκα την δουλειά που γουστάρω να την χάνω! Ευτυχώς βρήκα μια αγγελία σε παρόμοια εταιρία και κοντά στην προηγούμενη. Κατέθεσα το c.v. μου όπου στα υπέρ έγραψα πως έχω έτοιμο πελατολόγιο. Παραξενεύτηκαν αλλά μου είπαν πως αν ισχεί θα πάρω αύξηση και έπιασα δουλειά με χαρά αφού φρόντισα να ενημερώσω τους πελάτες μου για την νέα μου διεύθυνση. Και εκείνοι αποκρίθηκαν άμεσα και εγώ πήρα την αύξηση. Κι όλα αυτά γιατί απλά κάνω την δουλειά μου σωστά. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Ωπ, πήγε έντεκα, ώρα να σχολάσω. Καληνύχτα λοιπόν.

au revoir

Au revoir λοιπόν, στο 'Au Revoir' -μακράν το πιο ωραίο ποτάδικο της Αθήνας έβερ. Μιας άλλης Αθήνας όμως. Μιας Αθήνας που φεύγει, που σχεδόν έχει φύγει, μιας Αθήνας που πια μας μισεί, που λέει και ο Λουκιανός. Και αλλάζουμε όλοι όπως αλλάζει κι η πόλη, τραγουδάει επίσης ο Λουκιανός. Και δεν είναι η νοσταλγία. Σιγά τη γενιά μου και τα χρόνια μου, που έχω δικαίωμα και για νοσταλγία... Είναι ένα γαμώτο για κάθε τι όμορφο και αυθεντικό που παραδίνεται στο χρόνο και πια θα μας επισκέπτεται μόνο από τον κόσμο της μνήμης -ειδικά εμάς που δεν προλάβαμε και πολλά τέτοια. Είναι, κυρίως, μια αβεβαιότητα -ή μια κυνική σιγουριά- για το μέλλον αυτών των όμορφων χώρων. Μια αβεβαιότητα για τη συνέχεια. Θα παραμείνει άραγε τόπος συναντήσεων; Θα συνεχίσει ως τόπος παραγωγής αναμνήσεων; Θα συνεχίσει ως τόπος φιλοξενίας στιγμών; Ραντεβουδάκια, (αμπελο)φιλοσοφικές κουβέντες, εξομολογήσεις, συνευρέσεις, επανενώσεις, φίλοι, εραστές, σινεφίλ, φοιτητάκια, θαμώνες, αλκοόλες, κουβέντες, μυστικά, σχέδια, καυγαδάκια, έμπνευση, πειράγματα, μικρές παράξενες ιστορίες που θα έλεγε κι ο Χουανίτο. Πιο απλά, στιγμές. Μια αβεβαιότητα -ή πάλι κυνική σιγουριά- για τις ορέξεις του επόμενου ιδιοκτήτη -κάποιο γνήσιο τέκνο της εποχής του, το πιθανότερο... Και, κυρίως, για τις διακοσμητικές του ορέξεις. Θα θελήσει, άραγε, να το κάνει 'πιο ωραίο' (sic), όπως ας πούμε έκαναν (sic) τον Λώρα στη Μαβίλη;...

Λυπάμαι για την Πατησίων και την Αθήνα που το χάνει, γράφει ο Δημήτρης Ρηγόπουλος στην Καθημερινή. Κι εγώ λυπάμαι για την Πατησίων και την Αθήνα που έχουμε. Και λυπάμαι που για κάθε ξενέρωτο Στάρμπαξ που ανοίγει, πρέπει να κλείνει ένα Au Revoir.

Η ζωή έχει δύο σταθμούς, έλεγε ο κυρ Θόδωρος, ο μακροβιότερος ίσως μπάρμαν της Αθήνας: Να θυμάσαι και να περιμένεις.

Εδώ θα'μαστε και θα περιμένουμε κυρ-Θόδωρε. Au revoir!...

trip hope

Τελικά είχα δίκιο, όπως στα'χα γράψει από τον Ιούλιο. Ο δίσκος κυκλοφορεί σε λίγες μέρες και είναι υπέροχος. Τον κατέβασα και τον ακούω. Περιμένω να βγει σε βινύλιο και θα τον πάρω. (Μόνο έτσι θα αγοράζω δίσκους πλέον. Και παράλληλα θα κατεβάζω για να δοκιμάζω).

Ερμηνεία και μουσική αίσθηση που σε στοιχειώνει. Απλότητα που σε υπνωτίζει. Μια καλλιτέχνης 'χαμένη στον κόσμο της', που σε καλεί να χαθείς κι εσύ σ'αυτόν. Αφέσου. Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει η Hope.

Και κράτα σημειώσεις τώρα:
Hope Sandoval η φωνή, The Warm Inventions οι συνοδοιπόροι, 'Through The Devil Softly' ο δίσκος.
Και στις 17 του Νοέμβρη έρχεται και το καινούριο από το Νοράκι. Αμέ...

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Φως Φανάρι!

"Οδηγώ και σε σκέπτομαι κι είναι αυτό επικίνδυνο..." που τραγούδουσε κάποτε το λαϊκό στερέωμα. Στίχος με διαχρονική αξία που οι ασφαλιστικές, η τροχαία και οι άνθρωποι των φαναριών μπορούν να επιβεβαιώσουν ανα πάσα ώρα και στιγμή στους αθηναϊκούς δρόμους. Όμως όταν οδηγάς οι σκέψεις μοιραία περνούν, όπως οι εικόνες και με την ίδια ταχύτητα. Ξεκίνησα για το Πέραμα λοιπόν και οι πρώτες σκέψεις της διαδρομής εμφανίστηκαν. Σημερινό θέμα, τυχαία επιλογή πάντα, οι άνθρωποι που γνωρίζουμε και ο τρόπος επικοινωνίας μαζί τους, ο ρόλος τους στην σκηνή μας. Άνθρωποι όπως ο υπεύθυνος τμήματος στην δουλειά - ο συνεργάτης στην τρέλα - ο υποψήφιος της τετάρτης Οκτωβρίου - η ωραία ύπαρξη που ζητά να ομορφύνει την ζωή. Υμηττού μετά Φραντζή και κόκκινο στο φανάρι με την Καλιρρόης στου Φιξ, φλας για αριστερή στροφή. Όλα στον αυτόματο και κοιτώ τις σκέψεις μου στο θολό τοπίο. Ξαφνικά μια σκιά με επαναφέρει. Ένα χέρι που έχει μπεί μέσα απο το ανοιχτό παράθυρο και κάτι ζητά. Αφηρημένος δεν πρόσεξα τον μικρ-ασιάτη (το μικρ- λόγω ύψους) που καθάρισε το τζάμι μου και ήλπιζε στην ανταμοιβή του. Τυχέρος, αφου ήταν ο πρώτος της ημέρας μου (έχω αποφασίσει πως ο πρώτος κερδίζει). Ψάχνω τα ψιλά και μου λέει "Είστε αφηρημένο κύριε, να προσέκετε.". Σκέψεις του απάντησα και ρώτησε "Τι σκέπσεις αν επιτρέπενται;". Παράξενο. Ανθρώπινες σχέσεις του λέω. Του δίνω τα ψιλά, λίγα παραπάνω γιατί τον συμπάθησα και μου λέει "Εφκαριστώ κύριε και τα σας πω κάντι. Η γκιαγκιά μου έλεγε, αυτόν που ντεν κσέρει και ντεν το κσέρει, αγκνοησέ ντον, ντον άλλο που ντεν κσέρει και το κσέρει, ντίνταξτέ ντον, εκείνον που κσέρει και ντεν το κσέρει φώτισε ντον, και όποιον κσέρει και το κσέρει ακολούντησέ ντον. Καλό ντρόμο κύριε!". Είχα μείνει έκπληκτος, όπως εσύ, προσπαθώντας να κατανοήσω τί μου είπε. Φως. Κάτι βούιζε στα αυτιά μου. Φανάρι. Οι κόρνες των κάφρων. Δεν φαντάζονται τι μπορεί να χάσουν περνώντας γρήγορα κι αυτό το φανάρι. Με παρασέρνει η κίνηση. Κοιτάζω λίγο πίσω. Στροφή, γέφυρα, λεωφόρος, συνεφιασμένος ουρανός, ήρεμη θάλασσα. 80-90-110 χιλιόμετρα. Μπλέ φως. Τροχαία, με σταματούν.
-Τρέχατε.
-Μα κι όλοι οι υπόλοιποι κύρ-τροχονόμε.
-Πρώτος και τυχερός. Τώρα κουβέντα θα κάνουμε, τα στοιχεία σου.
Το είπε ο μικρ-ασιάτης, αυτόν που δεν ξέρει και δεν το ξέρει αγνόησε τον.

Εντάξει λοιπόν...

αμέρικα

Και το Second Hand ξεκινάει το ταξίδι του στην Αμερική. Επισήμως, στις 27 Οκτωβρίου, οπότε και το ρηλήζ εκεί στα ξένα. Ανεπισήμως, έχει ήδη διαρρεύσει το μυστικό και ιδού οι πρώτες αποκρίσεις, ρίβιους και παρουσιάσεις. Πάρε πρώτα τρεις κριτικές του άλμπουμ και μετά αναφορές σε άλλα σάητ. Κάποιος μας ρώτησε αν χαιρόμαστε μ'αυτά. Όχι, ιδέα σου...

@ Left Of The Dial magazine

@ Frantik Mag

@Flocked Media

@ NeuFutur magazine

@ Howlin Wuelf Media

@ ReGen magazine

@ Elbo.ws

Και έρχονται κι άλλα, όσο πλησιάζει η κυκλοφορία.
Τρεις μέρες βασανίζομαι με τον Αμερικάνο, για να του στήσω μηχανή, το κόλπο να του κάνω.
Αμέ...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ - ΠΡΩΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Καλό φθινόπωρο και επισήμως αγαπητοί μας αναγνώστες και ακροατές.
Και για όσους βιάζονται να πουν καλό χειμώνα ξεχνώντας
πως για να πας απο το forte στο piano, χωρίς να γίνει το κακό,
κάνεις το ντιμινουέντο το γλυκό, θα συστήσω υπομονή.
Ας ζήσουμε το φθινοπωράκι με τις αίθριες του νύχτες και βλέπουμε για τον χειμώνα.
Και δικαιολογώ τον τίτλο και το αριθμητικό του αφού ούτε το πρώτο ούτε και το τελευταίο θα είναι, ελπίζω!
Τραγούδι του Βαγγέλη Κορακάκη που αναθυμήθηκε ο νούς μου
αντικρύζοντας τον πρωινό ουρανό του χωριού μας που λέγεται Αθήνα.
Σας δίνω τους στίχους βρείτε την μουσική.
Καλό Φθινόπωρο λοιπόν!

Ένα παράπονο και ένα δάκρυ,
πρώτο φθινόπωρο, πρώτη βροχή,
απόψε η σκέψη μου δεν βρίσκει άκρη,
απόψε λύγισε η αντοχή.

Ένα σκοτείνιασμα που με βαραίνει,
πικρή ανάμνηση σαν μαχαιριά,
πρώτο φθινόπωρο που με πεθαίνει,
πρώτο φθινόπωρο χωρις χαρά.

Ότι φαντάστηκα ήταν απάτη
κι αν κάτι έλπιζα έχει χαθεί,
τέτοιο φθινόπωρο χωρίς αγάπη,
τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί.