ποστ για το ποστ (ή καλό καλοκαίρι!...)

Κοιτάζοντας την ημερομηνία του post του τελευταίου, αναρωτιέται κανείς "μα καλά, δεν έχει συμβεί τίποτα από τότε;". Βεβαίως και έχει συμβεί. "...και είναι άξιο λόγου;" -κοινώς: υπάρχει κάτι που να ενδιαφέρει τη μπλογκόσφαιρα; Α, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα -και ένα μεγάλο μεγάλο θέμα (παραπέμπουμε στο υπέροχο blog του ΟldBoy που το έχει αναλύσει επανειλημμένα). Καλοκαίρι όμως είναι (σιγά, δηλαδή και ποιος θα διαβάζει...), ας μη μπλέκουμε με τέτοιες ανησυχίες. Ναι, πολλά συνέβησαν, υπήρχαμε, δουλεύαμε, ζούσαμε κι ας μη δίναμε αναφορά. Ήρθε η ώρα όμως για διακοπές και νιώσαμε την ανάγκη να δώσουμε ένα στίγμα (όπως πάντα σε άκυρη χρονική στιγμή...).

Η συγκυρία (σκέψη + διάθεση + πληκτρολόγηση + publishing) μας πιάνει στη στιγμή που μόλις βγήκαμε από το στούντιο Sierra, όπου και ολοκληρώσαμε την πρώτη φάση των ηχογραφήσεων του επόμενου αlbum μας. Αρωγός, παραγωγός και χορηγός γλυκών εδεσμάτων ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, πάνω στο υλικό του οποίου ασελγήσαμε ασύστολα (παραδόξως με δική του συγκατάβαση!). Και πλέον ετοιμαζόμαστε για τη Λάρισα και συγκεκριμένα για το όμορφο Μεταξοχώρι, όπου βρίσκεται το στούντιο του Θανάση που πάλι θα κάνουμε κατάληψη κάπου μέσα στο Σεπτέμβρη για τις υπόλοιπες ηχογραφήσεις, την επεξεργασία, τη μίξη και φυσικά ...για τα περίφημα μιλφέιγ του Κωνσταντινίδη!


Αφού ευχαριστήσουμε και από εδώ τον υπομονετικό και απίθανο τύπο Χρήστο Μέγα (πραγματικά Μέγας) που καθόταν πίσω από την κονσόλα και υπέμενε τους ήχους μας και το αμφιλεγόμενο χιούμορ μας, θέλουμε απλώς να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για αυτή τη σπουδαία εμπειρία, την οποία ο Θανάσης και ο Χρήστος με ιδιαίτερη φροντίδα την έκαναν λιγότερο πολύπλοκη απ'όσο τη φανταζόμασταν. Και φυσικά η έκφραση αυτής της ευγνωμοσύνης πάει και στον chief Θανάση, που διακριτικά και χαλαρά μας άφηνε χώρο να κάνουμε το κομμάτι μας (πάνω στα κομμάτια του!) και με χαρακτηριστική μαεστρία τραβούσε το χαλινάρι όπου χρειαζόταν.


Σχεδόν 9 κομμάτια μέσα σε μία εβδομάδα δεν είναι και κακός απολογισμός... Να δούμε τι μας περιμένει τώρα πάνω εκεί στο L.A. του Κάμπου!... Αρκεί να έχουμε άφθονο μιλφέιγ Κωνσταντινίδη (πάει για επίσημος χορηγός του δίσκου, μαζί με την κρητική ρακή της Σοφίας και τις δυσεύρετες ποικιλίες τεκίλας), το οποίο πάει και για εξώφυλλο -σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες του παραγωγού!!!


Περισσότερες φωτογραφίες (οι περισσότερες από τον πιστό μας Δούλο) μπορείτε να δείτε στη σελίδα μας στο MySpace. Ευχόμαστε καλό υπόλοιπο καλοκαίρι σε όλους και καλή μας αντάμωση από Σεπτέμβρη -οπότε και τα posts μας θα είναι πιο τακτικά. Αλήθεια!

Προσωπική υπενθύμιση

Οι TRIO,14 αυτοσχεδιάζουν για σας! (μεθαύριο)

Λίγο πριν την άνοδο τους στην παγωμένη Φινλανδία, προκειμένου να ηχογραφήσουν το ντεμπούτο-κάτι τους (δίσκος θα'ναι; demo θα'ναι; who knows...) κάτω από την επίβλεψη και τη φροντίδα του Γιώργου Κοντραφούρη (μόνιμου κάτοικου Ελσίνκι), μαζεύονται την ερχόμενη Πέμπτη 3 του μήνα, για μια αυτοσχεδιαστική σύμπραξη στο ζεσταμένο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Μαζί τους και εκλεκτοί (τους) guests όπως ο Μιχάλης Καταχανάς στη βιόλα και η Sophia μας.

Για όσους δεν ξέρουν, οι Trio,14 είναι το (αξιο)περίεργο jazzομεταλικής απόχρωσης και φιουζιονιστικού χαρακτήρα project του Lagos (περήφανου κιθαρίστα μας), Κωστή 'Σπαρτίνο' Χριστοδούλου (organ & keyboards) και Βαγγέλη Κοτζάμπαση (τύμπανα) -όλοι τους παρέα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο στην Κέρκυρα και μέλη του Συνόλου Ελεύθερου Αυτοσχεδιασμού, αλλά και του Ionian Jazz Ensemble II (το οποίο by the way θα πραγματοποιήσει ηρωική πατριωτική εμφάνιση στο Δανέζικο Ινστιτούτο την επόμενη μέρα, Παρασκευή 4 του μήνα - Χαιρεφώντος 4, πλατεία Αγίας Αικατερίνης, Πλάκα). Και οι τρεις τους έχουν στο ενεργητικό τους πολλές συναυλίες με σχήματα και αυτοσχεδιαστές όπως Interstellar Groove Trio, Ultra Noise Foundation (μαζί με Γιώργο Κοντραφούρη και Γιάννη Σταυρόπουλο), Αλέξανδρο Δράκο Κτιστάκη, Γιώργο Γεωργιάδη, Σάκη Παπαδημητρίου, Σαβίνα Γιαννάτου, Νίκο Βελιώτη, Paracroussis, Night On Earth κ.α.

Και φυσικά έχουν πραγματοποιήσει τα δύο live-της-χρονιάς στο ΜΜΘ (το ένα μαζί με τους grinders Slavebreed)!

Το δελτίο τύπου για τη μεθαυριανή τους εμφάνιση γράφει χαρακτηριστικά και απέριττα:
"Γνήσιοι θιασώτες του fusion θορύβου (στις παρτιτούρες των οποίων στριμώχνεται ένα φάσμα μουσικών που ξεκινούν από τη jazz και –δεν- καταλήγουν στο metal), οι Trio,14 επανέρχονται μετά από καιρό στη σκηνή του Μικρού Μουσικού Θεάτρου με στόχο αυτή τη φορά να παίξουν ελεύθερα και αυθόρμητα –μακριά από τις αγκυλώσεις της μουσικής φόρμας"...

Εμείς θα είμαστε σίγουρα εκεί (κλισέ)! Εσείς; (απορία-πρόταση)

Η χαμηλή αισθητική και η αισθητική του "δυνατά"

Δεν συμφωνώ με τον δάσκαλο (και φίλο!) Γιώργο Κοντραφούρη όταν λέει πως το κουλτουριάρικο άλλοθι του νεοέλληνα είναι ο κινηματογράφος. [βέβαια, απολαμβάνω να διαβάζω κάθε λέξη του στη συνέντευξη που έδωσε στο Jazz & Τζαζ που κυκλοφορεί αυτό το μήνα -τσεκάρετέ το!]. Σιγά τον πολύ κόσμο που πηγαίνει και κουλτουριάζεται στο σινεμά. Μακάρι δηλαδή να πήγαινε κι ας ήταν και δήθεν. [τουλάχιστον θα εξασφάλιζαν διανομή και οι ταινίες που θέλουμε, χε χε...]. Το πολιτιστικό άλλοθι του νεοέλληνα είναι η λογοτεχνία (σύγχρονη κυρίως, αλλά βάλε και τους μεγάλους ποιητές μέσα), το τραγούδι και ...η jazz. Ναι, η jazz, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει σε μένα, στο Γιώργο και σε όσους πραγματικά την ψάχνουνε με το ζήτημα. Αυτό δεν αποτελεί καμιά ουσιαστική αποκάλυψη, απλώς ισχυροποίησα ακόμα περισσότερο αυτή μου την πεποίθηση, καθώς έβγαινα προχτές από το live του Stanley Clarke στο Παλλάς. Την ίδια ώρα ο Lagos δίπλα μου επαναλάμβανε συνέχεια τη φράση "η παρακμή της jazz" κι εγώ μέσα μου σκεφτόμουν ότι δεν είναι η jazz που έχει παρακμάσει, αλλά ότι μέσα στο γενικό (και γενικευμένο) καθεστώς της παρακμής, όλα πλέον μπορούν να βρουν χώρο και να μεγαλουργήσουν και να εντυπωσιάσουν. Κι αυτό συμβαίνει όταν δεν υπάρχει έδαφος ή τέλοσπάντων δεν έχει καλλιεργηθεί αυτό το έδαφος, πάνω στο οποίο θα θεμελιωθεί ο κριτικός λόγος και θα αναπτυχθεί ένα σύστημα κριτηρίων και, εν τέλει, να αναπνεύσει η κριτική σκέψη -έννοιες που δεν υποδεικνύουν μόνο το καθήκον των φιλοσόφων και των συγγραφέων, αλλά και όλων μας, αν θέλουμε να εννοούμε την τέχνη ως καθημερινή πράξη.

Όσο αφορά το χώρο της jazz συγκεκριμένα, στη χώρα μας, φαίνεται να κυριαρχεί η φανφάρα, την ίδια στιμή που η πραγματική δημιουργική jazz (και μιλώ κυρίως για την ντόπια παραγωγή) μένει στο περιθώριο. Εκείνοι που κλείνουν τα πρώτα τραπέζια στο Half Note και καπνίζουν τα ακριβά πούρα τους, συνήθως πρώτα έχουν κλείσει το τραπέζι και ύστερα (και by the way δηλαδή) ρωτάνε "ποιο σχήμα παίζει απόψε". Και δεν μπορεί να είναι λογικό αντεπιχείρημα η υπόθεση ότι πάνε τακτικά ν'ακούσουν καλή jazz (ως μέλη λέσχης και καλά!...), καθ'ότι αν ρίξει κανείς μια ματιά στο πρόγραμμα του μαγαζιού, τη jazz πρέπει να την ψάξει με το μικροσκόπιο. Έχει γεμίσει με αμφιλεγόμενο έθνικ και εξωτικό φολκλόρ (tango & flamenco κυρίως, αφού φαίνεται ότι γίναμε όλοι παθιάρηδες λατίνοι...) από περιοδεύοντες otininers (συνήθως), με ολίγη από Chicago -και σύγχρονο- blues. Όσο για το αν η ντόπια δημιουργία έχει θέση εκεί, ούτε λόγος. Ακόμα και τη Σαβίνα Γιαννάτου, για έθνικ την καλέσανε -όντας πια καλλιτέχνης της γερμανικής ECM βέβαια. Από την άλλη, στη σχολή του Φακανά, προσκαλούνται για live μόνο διακεκριμένοι αθλητές του jazz στίβου, τους οποίους συνήθως απολαμβάνουν οι εκκολαπτόμενοι αθλητές τους jazz στίβου (δέκαθλο).

Αλλά και τα one-off gigs jazz καλλιτεχνών στην Ελλάδα δεν παρουσιάζουν κάποια διαφορετική εικόνα, τα οποία -ακόμα περισσότερο- μας δείχνουν κυνικά πως η jazz είναι (εδώ) υπόθεση για γερά πορτοφόλια. Η λογική των διοργανωτών είναι απλή: "δεν μας ενδιαφέρει το κοινό, δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα της συναυλίας, δεν μας ενδιαφέρει ο καλλιτεχνικός αντίκτυπος, ούτε καν μια ολοκληρωμένη διοργάνωση που θα μπορούσε να κερδίσει και βλέμματα από το εξωτερικό, αλλά και να εξασφαλίσει ένα κύρος ώστε να μαγνητίσει κι άλλους jazz καλλιτέχνες". Δεν εξηγείται ότι μπορεί το San Sebastian, μια πόλη με πληθυσμό μόλις 183.000, να κάνει 5ήμερο jazz φεστιβάλ στο οποίο φέτος θα παίξουν ο Chick Corea με τον Gary Burton, ο Marcus Miller, ο Isaac Hayes, ο Wayne Shorter, ο Pat Metheny με τον Βrad Mehldau (μαζί), η big band του Matthew Herbert, η Madeleine Peyroux, οι Gotan Project, oι Sly & the Family Stone, ο Horace Andy, οι Skatalites και πολλοί άλλοι (και αντίστοιχα πέρσι ο McCoy Tyner, ο Herbie Hancock, ο Keith Jarrett, η Erykah Badu, ο Jacques Loussier και άλλοι πολλοί). Δεν εξηγείται ότι μπορεί η Perugia (πληθυσμός 160.000) να συγκεντρώνει κάθε χρόνο στο 10ήμερο (!!!) Umbria Jazz Festival όποιον ζωντανό έχει μείνει στο jazz στερέωμα (ενδεικτικά, φέτος θα παίξουν Keith Jarrett Trio, Ornette Coleman, Solomon Burke, George Benson, Al Jarreau, Sonny Rollins, Brad Mehldau, Sly & the Family Stone, Pat Metheny, Cedar Walton, Eric Alexander, Dionne Warwick, Uri Caine, Enrico Rava, Joe Lovano, Ramsey Lewis). Δεν μπορεί εκεί να εξηγείται κι εδώ να μη συζητιέται. Αλλά αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και μακάρι να ήξερα ποιου ακριβώς για να του υποβάλλω τα παράπονά μου γιγαντοφώνως.

Η φανφάρα λοιπόν έδωσε και πήρε πρόσφατα στις jazz συναυλίες (και φυσικά εξαντλήθηκε όλη στο promotion), με αποκορύφωμα τη συναυλία των e.s.t. πρίν μερικούς μήνες. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο τηλεφωνητής στην κράτηση εισιτηρίων μας πληροφορούσε τότε ότι πρόκειται να δούμε "το καλύτερο jazz συγκρότημα στον κόσμο" (!!!). [Ευτυχώς, ο τηλεφωντής δεν δεχόταν μηνύματα, γιατί θα άκουγαν οι τηλεφωνήτριες καταγεγραμμένη τη φωνή μου να εκφέρει απεράντως ειρωνικά: "εννοείτε πως οι e.s.t. θα παίξουν support στους Medeski, Martin & Wood?"]. Και είχε και συνέχεια: Stanley Clarke, The Legend! Ναι, οκ, legend δεν λέω, άλλωστε για αυτό πήγα και τα έσκασα, καθ'ότι συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι κι αυτόν τον μέγα θα τον δω once in a lifetime. Τι όμως θα έπαιζε ο μέγας? Αναδρομή στα 30 χρόνια δισκογραφίας? Κάτι καινούριο ίσως? 70's Fusion? Post-bop? Funk? Αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο? Καμία πληροφόρηση από τα δελτία τύπου και τις καταχωρήσεις. Και με ποιους θα έβγαινε στη σκηνή? Με θεατρίνους? Με ζογκλέρ? Με μουσικούς? Αν ναι, με ποιους? Καμία πληροφόρηση κι εδώ, προφανώς γιατί μπροστά στην φανφαρόνικη αφίσα, όλα αυτά είναι κομπαρσιλίκια.

Η λογική των διοργανωτών είναι απλή και συμπληρώνεται με τη σιγουριά των ακριβών εισιτηρίων και της πολυδιαφημισμένης προπώλησης, κοινώς της one-off αρπαχτής. Όσο για τον καλλιτεχνικό αντίκτυπο, οι πρώτοι που γελάνε με αυτά είναι οι ίδιοι οι ξένοι καλλιτέχνες που ξέρουν πολύ καλά ότι έρχονται για αρπαχτή, γιατί πολύ απλά ...γι αυτό έχουν προσκληθεί. Γι αυτό και χτυπάνε τεράστια ποσά έναντι αμοιβής. Και προφανώς (και δικαίως) διόλου δεν κόπτονται αν εγώ -και κάποιοι λίγοι- χτυπιούνται και γκρινιάζουν και περιμένουν κάτι άλλο. Το ότι η συναυλία ήταν για μεγάλα χασμουρητά (τα οποία εμείς μετουσιώσαμε σε ψιθυριστά γελάκια και αμήχανα βλέμματα μεταξύ μας) δεν έχει και πολύ σημασία. Ο Clarke έπαιξε αυτή τη fusion σούπα που τον έκανε μέγα και τρανό, αυτό που έπαιζε κατά κόρον στα τέλη των 70's. Φυσικά, μας ήταν κομμάτι δύσκολο να φανταστούμε ότι εν έτει 2007, θα έβρισκε το κουράγιο να μαγειρέψει για νιοστή φορά τη συνταγή της εν λόγω σούπας και κατιτίς πιο καινούριο θα είχε να μας πει και να μας παίξει. Ειδικά όταν πριν λίγους μήνες στη Θεσσαλονίκη, ο 70 something Wayne Shorter μας είχε δείξει με τον καλύτερο και ζωντανό τρόπο μέσα σε μία ώρα και κάτι, πως η jazz είναι μια μουσική που δεν έχει όρια και δεν σταματά ποτέ να εξελίσσεται.

Και το κοινό στον κόσμο του. Έκθαμβο, συγκλονισμένο, ευχαριστημένο. Έβγαινε πλέον από την αίθουσα με μια βεβαιότητα πως αυτό που άκουσε "ήταν jazz" και δη καλή. Αυτό που παίχτηκε μπροστά τους έφερε -από την αφίσα κιόλας- την ταμπέλα "jazz", άρα ήταν. Ανάθεμα, βέβαια, αν στη δισκοθήκη των περισσοτέρων που παραυρέθηκαν προχτές στο Παλλάς, υπάρχουν δίσκοι του Stanley Clarke ή οποιοδήποτε δισκάκι της Blue Note, της Prestige και της Riverside. Ως συνήθως, οι μυημένοι και οι υποψιασμένοι βρίσκονταν στο πίσω μέρος του εξώστη (γιατί ΝΑΙ, μόνο τα 30 ευρώ μπορούσε να αντέξει το πορτοφόλι τους) και στην πρώτη σειρά κάθονταν κλακαδόροι κουστουμάτοι δανδήδες, τους οποίους διόλου δεν θα τους ξένιζε αν κάποια στιγμή στη σκηνή εμφανιζόταν ως έκτακτη συμμετοχή και η Έλενα Παπαρίζου. Παρ'όλα αυτά, όλα γίναν τέλεια. Ο χορηγός σέρβιρε αφειδώς τα ουίσκια του στο φουαγιέ κατά την υποδοχή και το διάλειμμα, η προπώληση είχε πάει φίνα, ο μάγος θάμπωσε, το κοινό στην πλατεία χειροκροτούσε όρθιο (την ίδια ώρα που κάποιοι στον εξώστη αποχωρούσαν στη μέση του live!...) και όλοι θα είχαν να διηγούνται -φωναχτά- αυτό το τρομερό jazz γεγονός στους φίλους τους, κάποιο βράδι μέσα στην επόμενη εβδομάδα οπότε και θα τους έβλεπαν πιθανώς στο πρώτο τραπέζι του Half Note. Και η φράση "φωναχτά" αντιστοιχεί στο ζήτημα που υπονοεί το δεύτερο σκέλος του τίτλου αυτού του post.

Αφορμή το πρόσφατο live του Γιάννη Αγγελάκα μετά των Επισκεπτών στο συναυλιακό χώρο Gagarin. Η αίθουσα κατάμεστη (αυτό που λέμε και sold out) και στη σκηνή δύο από τους Lost Bodies (Θάνος και κιθαρίστας) που τηρούσαν το έθιμο του support. Αντιδράσεις αμφιλεγόμενες. Απ'ό,τι φαίνεται τα μπράβο και οι επιδοκιμασίες είχαν στριμωχτεί στις πρώτες σειρές, γιατί εγώ που καθόμουν προς τη μέση περίπου, περιστοιχιζόμουν από παρέες ανάγωγων thirty something τύπων, οι οποίοι διαδήλωναν φωναχτά την άγνοιά τους -και την ενόχλησή τους- σχετικά με την περίπτωση Lost Bodies. Τα ειρωνικά σχόλια έδιναν και έπαιρναν: "αυτό νομίζω πως είναι Καρυωτάκης, χα χα", "μα ποιοι είναι αυτοί, τους ξέρει η μάνα τους;", "εγώ καλύτερα παίζω κιθάρα στην παραλία", "μα υπάρχει κάποιος που τους ακούει;", "τι είπες Γιώργο, τους ακούς και σ'αρέσουν; Μάλλον δεν θα ξαναβγώ μαζί σου" και άλλα τέτοια χαριτωμένα γι αυτούς, ενοχλητικά για μένα -καθώς η ένταση με την οποία εκφέρονταν κάλυπτε εκείνη της φωνής του Θάνου. Οι απαντήσεις, βέβαια, στις ηλίθιες απορίες τους είναι προφανείς: δεν ήταν Καρυωτάκης, αλλά Καβάφης (αλλά σιγά μην ήταν σε θέση να διακρίνουν), τους ξέρει τόσο η μάνα τους όσο κι ένα σωρό κόσμος (και προπαντώς ο Αγγελάκας που τους ζήτησε να παίξουν και που πριν 15 χρόνια είχε κάνει την παραγωγή στον πρώτο δίσκο τους), καλύτερα ΔΕΝ παίζεις εσύ κιθάρα στην παραλία (γιατί αν έπαιζες, θα καταλάβαινες και θα ήξερες και δεν θα πρόδιδες τόσο απροκάλυπτα την μακρινή καταγωγή του ανθρώπου) και υπάρχουν πράγματι πολλοί που τους ακούνε και κάποιοι μέσα στο Gagarin (καλή ώρα εγώ) που προσπαθούν να τους ακούσουν, αλλά δεν μας το επιτρέπουν κάτι βόδια σαν τον μπροστινό μου. Οι δύο άσχετες (μεταξύ τους, αλλά και με τα πράγματα απ'ότι διαπιστώθηκε) παρέες που φωνασκούν -και φωνασκούν επίτηδες, γιατί μόνο έτσι μπορούν να καλύψουν την αμηχανία τους, την άγνοιά τους και την αγένειά τους- ενθουσιάζονται από τη βλακεία τους και γνωρίζονται ώστε να ανταλλάξουν ακόμα περισσότερα ηλίθια σχόλια. Εγώ ο ταλαίπωρος δεν τους λέω κουβέντα, για να μην χαλαστώ κυρίως, και περιμένω υπομονετικά. Το ίδιο και ο προσκεκλημένος μας, ο Sylvain Chauveau, τον οποίο φέραμε στη συναυλία να δει το φίλο του το Βελιώτη που έπαιζε. Εξυπακούεται πως ο Γάλλος δεν ήταν σε θέση να καταλάβει γρι από το νόημα της πρόζας του Θάνου. Στεκόταν όμως αμίλητος και παρακολουθούσε με προσοχή και μόνο όταν τέλειωσε το σετ, μας μίλησε και μας ρώταγε να τους εξηγήσουμε τι ήταν αυτό που είδε. Το ίδιο έκανε και όσο έπαιζε ο Αγγελάκας. Περίμενε μέχρι να μην ακούγεται κανένας ήχος από την μπάντα, προκειμένου να μας ρωτήσει ή να σχολιάσει κάτι. Ο μπροστινός μου όμως αποφασίζει για άλλη μια φορά να δείξει την καταγωγή του (όχι μόνο αυτή που του έχει αποδείξει ο Δαρβίνος, αλλά και την άλλη, την εθνική): "Τον καημένο το Γάλλο, τον φέρανε εδώ και ακούει τους μαλάκες". Σωστά. Όμως, όση ώρα έπαιζαν οι "μαλάκες" ο Γάλλος καθόταν τουμπεκί και παρακολουθούσε. Αλλά, θα μου πείτε, μιλώ για περιπτώσεις και όχι για το σύνολο. Κάνουν κι αυτές τη ζημιά τους βέβαια. Από την άλλη, η συμπεριφορά του συνόλου είναι που με πειράζει περισσότερο. Κι αυτό το βίωσα με το που ανέβηκε ο Αγγελάκας στη σκηνή. Η κατάσταση θύμιζε Θύρα 7. Η μουσική εκκωφαντική, ο ήχος κακός, οι στίχοι ακατάληπτοι (εξαιτίας του ήχου), η ενορχήστρωση ισοπεδωμένη (εξαιτίας του ήχου). Αισθάνομαι πως τα έγχορδα του Βελιώτη και του Σιώτα τζάμπα υπάρχουν στη σκηνή, αφού η παραγωγή δεν έχει προβλέψει να ακούγονται και δαύτα. Τα ηλεκτρονικά (παρεμπιπτόντως, μιλάμε για την πιο ουσιαστική, έξυπνη, ισορροπημένη και καλαίσθητη χρήση ηλεκτρονικών ήχων σε μουσική με ακουστική βάση, που έχω ακούσει τα τελευταία 10 χρόνια) κρυμμένα. Οι στιγμές που έβγαιναν οι ηλεκτρονικοί ήχοι στο προσκήνιο ήταν τα σημεία που η υπόλοιπη μπάντα έκανε παύση. Όμως εκεί άρχιζαν οι φωνές και οι επευφημίες του κοινού και πάλι καλυπτόταν βίαια οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργία ατμόσφαιρας. Η μόνη ατμόσφαιρα που το κοινό επέτρεπε να λειτουργήσει ήταν αυτή του γηπέδου, συνοδευόμενη από την επίμονη απαίτηση "ω είναι ωραία στον Παράδεισο" (πόσα χρόνια πια;).

Αναρωτιέμαι -χωρίς ρητορείες και ειρωνείες, αλλά πραγματικά: αυτοί είναι οι μόνοι όροι με τους οποίους μπορεί να λειτουργήσει η κατάσταση; Όλα πρέπει να είναι δυνατά; Η μουσική, οι εντάσεις, οι αντιδράσεις μας, όλα στο maximum; Οφείλουμε να δεχόμαστε ως νομοτέλεια την κακή ποιότητα ήχου και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξάγεται μια συναυλία; Είναι αναπόφευκτες οι εκτπώσεις που γίνονται (και επιβάλλονται στον ακροατή και ενίοτε και στον μουσικό) στο αποτέλεσμα που παράγεται και παρουσιάζεται ως "καλλιτεχνική πρόταση" -και οι οι οποίες συμπεριλαμβάνουν και το ακατάλληλο των εκάστοτε χώρων; Είναι εφικτό να αναθεωρηθούν οι τρόποι ακρόασης της μουσικής και οι τρόποι συμπεριφοράς μας σε ένα κοινωνικό γεγονός (όπως αυτό της συναυλίας, αν και το ερώτημα ισχύει και για τον κινηματογράφο, το θέατρο κλπ.); Μπορούμε καμιά φορά να δίνουμε σημασία μόνο σε αυτό που ακούμε και να μην επιδιώκουμε πάντα να το συνδυάσουμε με μπλα-μπλα, ποτό, καμάκι, πόρωση, χορό και πόζα; Μπορούμε να φερόμαστε πολιτισμένα σε μια συναυλία, χωρίς να μας εμποδίζει από το να είμαστε θερμοί; Μπορούνε να πετάνε έξω από τις συναυλίες κάτι καραγκιόζηδες σαν τον μπροστινό μου; Ας απαντηθεί θετικά και μόνο το τελευταίο και τα πράγματα ίσως βελτιώσουν πολύ την εικόνα των συναυλιών που πηγαίνω...

Τι έκανα στις διακοπές ή ποστ (προ)σχολικού χαρακτήρα

Στις διακοπές μου κατ'αρχήν φρόντισα να μην κάτσω στην Αθήνα. Και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, αποφάσισα ότι θα διαβάσω κανένα βιβλίο (στις διακοπές, ναι). By the way, δεν είναι αρκετά άκυρη η έκφραση "για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια"; Δεν αρκεί απλώς η φράση "μετά από πολλά χρόνια"; Κανονικά έπρεπε να πατήσω ένα delete και να σβήσω αυτές τις ακυρωτικές σκέψεις, αλλά μου αρέσει να διατυπώνω τη σκέψη μου και να τη βλέπω πως ξεδιπλώνεται -κοίτα να δεις λοιπόν η άτιμη... Τέλος λοιπόν με αυτές τις φιλολογίες (γίνεται εισαγωγή χωρίς τέτοια;) και προχωρώ στο ζουμί που μπορεί να δώσει τροφή σε τούτο το post. Ενώ πάντα στα ταξίδια κουβαλώ μαζί (περισσότερο για ασφάλεια) το 'Σμιλεύοντας το χρόνο' του μεγάλου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι, τα βιβλία που διάβασα ήταν δύο άλλα και, μάλιστα, άσχετα με αυτό, καθώς και εντελώς -μα εντελώς- άσχετα μεταξύ τους. Το πρώτο ήταν το απολαυστικότατο '...Και ύστερα ήρθες και μ'έλυσες' του τρισμέγιστου Κωστάκη Ανάν, συχνού ενοίκου της Βαβέλ τα τελευταία χρόνια. Κάποια από τα κείμενά του, αυτά τα σύντομα σουρρεαλιστικά διαμάντια, που δημοσιεύονταν κατά καιρούς στη Βαβέλ μαζεύτηκαν σε αυτή την έκδοση με την επιμέλεια της γνωστής ομάδας που βρίσκεται και πίσω από την έκδοση του περιοδικού.

Σπουδαία πνευματώδης και ευρηματική γραφή, λεπτό (αλλά που και που χοντρό όσο χρειάζεται) χιούμορ, απολαυστικά σαρκαστικά και ευγενικά καταγγελτικό (τώρα τι να σημαίνει αυτό το τελευταίο;). Δεν κρατιέμαι να μην αναδημοσιεύσω κάποια πολύ μικρά αποσπάσματα, ατάκτως εριμμένα -και φυσικά αποκομμένα από το συνολικό τους concept που τους δίνει υπόσταση και νόημα:

[στο γράμμα Ν, λήμμα: 'Να σου πω εγώ τι πρέπει να γίνει', σελ.80]
"Η πεποίθηση ότι αυτός έχει τη λύση για όλα τα προβλήματα, αλλά δεν του δίνουν (το ποιοι είναι λιγάκι θολό) την ευκαιρία να τα τακτοποιήσει όλα, είναι το αγαπημένο σπορ του μέσου νεοέλληνα. Ξεκινώντας με το απαράμιλλο "κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό και θα δεις..." αναλύει με ανατριχιαστική ακρίβεια την ιδανική κοινωνική και πολιτική προοπτική. Και όταν τελειώσει, σε ρωτάει "σε πειράζει να πάρουμε και το γκομενάκι αν πηγαίνει προς Παγκράτι;" και, πριν προλάβεις να απαντήσεις, έχει κατεβάσει ήδη το τζάμι του συνοδηγού".

[στο γράμμα Ο, λήμμα: "Όχι, αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις', σελ.94]
"Κατά σατανική σύμπτωση, είναι πάντα αυτό ακριβώς που η αγάπη νομίζει. Εδώ που τα λέμε, αφού σε τσάκωσε να δαγκώνεις τις ρώγες της αδελφής της, τουλάχιστον βρες και εσύ κάτι πιο πρωτότυπο να πεις, όπως "Αγάπη μου, το ήξερες ότι το βασικό εξαγώγιμο προϊόν της Νορβηγίας είναι ο μπακαλιάρος;" Απάντα στον αιφνιδιασμό με αιφνιδιασμό και ποτέ δεν ξέρεις".

['T.V.Wars', σελ.17]
"[...] Ακολούθησε μια περίοδος ύφεσης, καθώς τότε αποφυλακίστηκε η μητέρα μου και χρειάστηκε να τη βοηθήσω λίγο να σταθεί στα πόδια της, οπότε έκοψα τις παλιές συνήθειές μου (τζόγκινγκ, τηλεόραση, γιαούρτι) και της αφιέρωσα λίγο χρόνο παραπάνω. Όταν η μητέρα μου βρήκε σιγά-σιγά το δρόμο της, επέστρεψα και εγώ στην παλιά μου ρουτίνα και ανακάλυψα ότι οι ίδιες φιγούρες, αλλά και κακά τους αντίγραφα, πληρώνονταν ακόμα για να πουλάνε μηδέν με γεύση κεράσι από την τηλεόραση... ε, δεν ήθελε και πολύ. Εκείνη την περίοδο, μάλιστα, είχα χάσει τελείως τη μπάλα, έπαιρνα κάτι χάπια του παππού (έχει πεθάνει από το 1988), μιλούσα με τις ώρες στο καναρίνι μου μέχρι να καταλάβω ότι το κλουβί ήταν άδειο, και μπέρδευα την ξυριστική μηχανή με την οδοντόβουρτσα, με συνέπειες ανεπαίσθητες για το μούσι μου, ολέθριες όμως για τα ούλα μου [...]"

['Το ταξίδι στα βόρεια / Part One', σελ.62]
"[...] Ξύπνησα απότομα στις 07.32. "Το εισιτήριό σου, νεαρέ!" ...Πρέπει να ήταν η τρίτη φορά που με ρώταγε ο εισπράκτορας, γιατί είχε γίνει πιο απότομος απ'ό,τι συνήθως. Φόρεσα ένα τρομαγμένο ύφος και απέτυχα εσκεμμένα να βρω αμέσως το απόκομμα, για να τον κάνω να ελπίσει ότι ανακάλυψε τον παράνομο αλλοδαπό που τόσο ήθελε, αλλά τελικά, παρά τα μούσια, τα μαλλιά και τα ψιλοάθλια ρούχα, είχα βγάλει εισιτήριο ρε γαμώτο. Το τσέκαρε και μου το επέστρεψε, ρίχνοντάς μου ένα βλέμμα που με έκανε να νιώσω σαν κάδος απορριμμάτων σε περίοδο απεργίας των υπαλλήλων του Δήμου. Ώρα 07.33. Αποφασίζω να κάνω δεύτερη απόπειρα να κοιμηθώ, όταν ο οδηγός, με μια κίνηση σαδιστικά αντιδημοκρατική, ανοίγει το ραδιόφωνο του λεωφορείου και πετάει στα σκουπίδια κάθε τέτοια πιθανότητα. Ο οδηγός πρέπει να ανήκει στην κατηγορία ανθρώπων που πιστεύουν ότι η αποστολή τους ως DJ ολοκληρώνεται απλά με το άνοιγμα του ραδιοφώνου, καθώς φαίνεται ικανοποιημένος από το γεγονός ότι ακούμε εν μέσω πολλών παρασίτων διαφημίσεις ζωοτροφών, και το αφήνει εκεί [...]"

['Η θεωρία του "ευνούχου φίλου"', σελ.68]
"[...] Δύο είναι τα μεγάλα ξενερώματα στη ζωή του ανθρώπου: Το ένα είναι να γυρίζεις ψόφιος από τη δουλειά στο σπίτι, να ετοιμάζεις κάτι στα γρήγορα για να φας, να φοράς τις πιτζάμες σου, να πλησιάζεις με τις τελευταίες εναπομείνασες δυνάμεις τον καναπέ, με το πιάτο στο αριστερό χέρι και το τηλεκοντρόλ στο δεξί, και τη στιγμή ακριβώς που ξαπλώνεις στον καναπέ, με μια ακατάσχετη όρεξη για οριακή τηλεαποχαύνωση, να ανακαλύπτεις ότι η TV είναι κλεισμένη από το κουμπί που έχει πάνω της και δεν μπορεί να ανοίξει από το τηλεκοντρόλ. Τίποτα δεν έχει κουράσει τον δυτικό άνθρωπο περισσότερο από το σήκωμα και τη διαδρομή καναπές-τηλεόραση και πάλι πίσω [...]"

['Η θεωρία των ΜΑΒΑΓΡΑΔ', σελ.83]
"[...] ΕΜΥ (Εντελώς Μαλάκες Υπάλληλοι): Οι υπάλληλοι εκείνοι που δείχνουν να μισούν οτιδήποτε με δύο πόδια ζητάει να εξυπηρετηθεί από αυτούς. Αρχή τους: Όταν έχουμε εκνευριστεί από κάποιον, και ο ταλαίπωρος επόμενος έχει παρόμοιο πρόβλημα, τον αντιμετωπίζουμε λέγοντας "Μα, συνεννοημένοι είστε όλοι για να μου σπάσετε τα νεύρα; Α στο διά(ο)λο πια απ'το πρωί!" Η πιθανότητα να έχουν συνεννοηθεί όντως όλοι είναι τραγικά μικρή, εξ ου και η ονομασία της συγκεκριμένης κατηγορίας υπαλλήλων [...]"

[εισαγωγή στην ιστορία 'Μια Βλακεία', σελ.135]
"Αν ποτέ γινόταν πανευρωπαϊκός διαγωνισμός για το μεγαλύτερο ιστορικό ψέμα, η χώρα μας θα έβγαινε εύκολα πρώτη, συμμετέχοντας στο διαγωνισμό με μία μόνο λέξη: "Ελληνορθόδοξος". Πολύ μας γουστάρω με τη φοβερή μας ικανότητα να κολλάμε μεταξύ τους εντελώς ανόμοια πράγματα, να φτιάχνουμε ιδεολογικές σαλάτες, ανάλογα με το τι τραβάει η κάθε εποχή. Αλλά αυτή η συνύπαρξη του ορθολογικού αρχαίου ελληνικού πνεύματος με τη δογματική χριστιανική θεώρηση σε μια λέξη (και αν σκεφτείς με τι μανία κυνήγησε η δεύτερη το πρώτο) είναι μοναδικό φαινόμενο και οι δημιουργοί του αξίζουν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας! Εντάξει, μπορεί να μη μάθαμε ποτέ στο σχολείο για τους αρχαιοελληνικούς ναούς που "εκχριστιανίστηκαν", για την εκκλησία που καθόλου δεν γούσταρε επαναστάσεις το 1821, γιατί τα είχε βρει μια χαρά με τους τούρκους και έτρωγε με χρυσά κουτάλια, ή ότι οι μισοί ήρωες της επανάστασης δεν μιλούσαν λέξη ελληνικά... [...] Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια άσωτης ζωής, μέχρι προχθές το πρωί που κατέβηκα στο κέντρο με το αυτοκίνητο και -ω του θαύματος!- βρήκα να παρκάρω στη Στουρνάρη με την πρώτη. Το γεγονός αυτό κλόνισε συθέμελα τα (μη) πιστεύω μου και έφερε και πάλι στην επιφάνεια το αρχέγονο ερώτημα περί ύπαρξης ή όχι του Θεού [...]"

Όσοι ενδιαφέρεστε, θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο της Βαβέλ στην οδό Λόντου (πεζόδρομος κάθετος στη Ζωοδόχου Πηγής για τους αστοιχείωτους).

Το άλλο βιβλίο που διάβασα (και μέχρι τώρα είχα διαβάσει -κατά διαστήματα- 3 φορές το πρώτο του κεφάλαιο μόνο, άγνωστο γιατί) ήταν 'Η βραδύτητα' του Μίλαν Κούντερα (εκδόσεις Εστία).
Σίγουρα ενδιαφέρον και με έχει προβληματίσει γλυκά μέχρι τώρα, παρ'όλα αυτά δεν έχω αποφασίσει αν η ανάγνωσή του μου προσέφερε την απόλαυση την οποία είχαν εγγυηθεί διάφοροι φαν του συγκεκριμένου βιβλίου. Και έχω την αίσθηση πως για τούτο φταίει η μετάφραση, καθώς διακρίνεται μια εκφραστική ανισορροπία σε πολλά σημεία (ίσως είναι και ιδέα μου, ξέρω'γω). Συγκρατώ προς το παρόν, δυο-τρια σκόρπια σημεία που στριφογυρίζουν στο νου μου:

(σελ.44)
"[...] Υπάρχει κρυφός σύνδεσμος μεταξύ βραδύτητας και μνήμης, μεταξύ ταχύτητας και λήθης. Ας πάρουμς μια όσο το δυνατόν πιο κοινότοπη κατάσταση: κάποιος περπατάει στο δρόμο. Ξαφνικά θέλει να θυμηθεί κάτι, αλλά του διαφεύγει η ανάμνηση. Εκείνη τη στιγμή, μηχανικά, επιβραδύνει το βήμα του. Αντιθέτως, κάποιος που προσπαθεί να ξεχάσει ένα δυσάρεστο περιστατικό που έζησε πριν από λίγο, επιταχύνει εν αγνοία του το βάδισμά του, σαν να θέλει να απομακρυνθεί γρήγορα από κάτι που, χρονικά, βρίσκεται ακόμα πολύ κοντά του. Στα υπαρξιακά μαθηματικά αυτή η εμπειρία παίρνει τη μορφή δύο στοιχειωδών εξισώσεων: ο βαθμός της βραδύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της μνήμης - ο βαθμός της ταχύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της λήθης".

(σελ.140)
"[...] Απ'αυτή την εξίσωση μπορούμε να βγάλουμε διάφορα πορίσματα, λόγου χάρη το εξής: η εποχή μας παραδίδεται στον δαίμονα της ταχύτητας και γι αυτό ξεχνάει τόσο εύκολα τον εαυτό της. Εγώ λοιπόν προτιμώ να αντιστρέψω αυτό τον ισχυρισμό και να πω: η εποχή μας έχει κυριευτεί από την επιθυμία. Επιταχύνει το βήμα της επειδή θέλει να καταλάβουμε ότι επιθυμεί να μην τη θυμόμαστε πια. Ότι έχει βαρεθεί τον εαυτό της. Έχει σιχαθεί τον εαυτό της. Ότι θέλει να σβήσει τη μικρή, τρεμάμενη φλόγα της μνήμης [...]"

(σελ.97)
"[...] Ιδού που την πατούν οι αυλοκόλακες της Επικαιρότητας. Δεν ξέρουν ότι οι καταστάσεις τις οποίες σκηνοθετεί η Ιστορία φωτίζονται μόνο τις πρώτες πρώτες στιγμές. Κανένα γεγονός δεν είναι επίκαιρο σε όλη τη διάρκειά του, παρά μόνο για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, στην αρχή αρχή [...]"

Επίσης, και ένας πολύ όμορφος ολοκαίνουριος δίσκος. Αυτός της Μάρθας Φριντζήλα και του Βασίλη Μαντζούκη, με τίτλο 'Baumstrasse' -δηλαδή 'ο δρόμος με τα δέντρα'.
Μέχρι τώρα, αγαπημένες στιγμές: "Ο Κουτεντές", "Καστελόριζο", "Κλείνει ο τόπος" και το ορχηστρικό "Κωδικός Καρχαρίας". Μια ηχητική ιδέα μπορείτε να πάρετε αν κάνετε κλικ εδώ.

Αυτά τα ...λίγα για τις διακοπές μου. Και τώρα πάλι πρόβες. Γιατί όχι λίγο σαξόφωνο;

ντοκουμέντο: Γιάννης Χρήστου

Αύριο Τρίτη, 27 του μήνα, ξεκινάει το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Performance στην Ελλάδα που διοργανώνει η ομάδα του Bios -με το γενικό τίτλο όπα (on performance art)- και το οποίο προβλέπεται εξόχως ενδιαφέρον και μόνο αν κοιτάξει κανείς τα ονόματα που περιλαμβάνει. Το φιλόδοξο πρόγραμμα στοχεύει σε μια πλήρη αναφορά και παρουσίαση των ντόπιων εμπλεκομένων με την performance, από τα 60's μέχρι και σήμερα, καθώς και στο documentation σημαντικών στιγμών και προσώπων της διεθνούς σκηνής. Υπάρχουν αφιερώματα στους Αξιονιστές της Βιέννης, στον Joseph Beuys, στο κίνημα των Fluxus, αλλά και σε σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες όπως η Λήδα Παπακωνσταντίνου. Και όλα αυτά μέσα από προβολές, live performances, ομιλίες, συζητήσεις και παρουσιάσεις.

Aναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να το δείτε (αν και ενδεχομένως έχει υποστεί κάποιες αλλαγές και προσθήκες) κάνοντας κλικ εδώ. Επίσης, ένα όμορφο κείμενο της Καθημερινής, μπορεί να λειτουργήσει ως εισαγωγή στο πρόγραμμα και τους στόχους του Φεστιβάλ. Για να το διαβάσετε κάνετε κλικ εδώ.

Το Σάββατο 31 το Φεστιβάλ κλείνει με ένα μεγαλειώδες πάρτυ του τρισμέγιστου dj anarxx. Πιο πριν, γύρω στις 23.30 θα λάβει χώρα (και χώρο) η χορευτική performance του/των AsteriGrammesKyklos (δηλαδή του The Boy, της Βανέσας και της Ευαγγελίας). Πιο πιο πριν έχει live performance η αγαπητή Εύα Τσακνή. Θα είμαστε εκεί και θα τη δούμε (εγώ τουλάχιστον θα είμαι γιατί -->), ενώ στο ενδιάμεσο των δύο acts -δηλαδή γύρω στις 22.00 βάλε και κάτι- ο Κωστής Ζουλιάτης (μα ποιος να'ναι αυτός???...) θα κάνει/ω μια παρουσίαση του έργου του Γιάννη Χρήστου, εστιάζοντας κυρίως στη συνεισφορά του σπουδαίου έλληνα συνθέτη στην performance και τη σκηνική δράση. Η παρουσίαση έχει το χαρακτήρα documentation και περιλαμβάνει την προβολή σπάνιων οπτικοακουστικών ντοκουμέντων και έργων του Χρήστου με σκηνική δράση, προβολή αποσπασμάτων από το ντοκιμαντέρ του υποφαινόμενου 'Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου' (το οποίο θα παρουσιαστεί ως work in progress), ακρόαση αρχειακού ακυκλοφόρητου υλικού από τη μουσική του Χρήστου για το Θέατρο Τέχνης και συζήτηση πάνω στις πτυχές της δράσης του συνθέτη αναφορικά με τον τομέα της performance. Η ομιλία/παρουσίαση γίνεται (αν δεν κάνω λάθος και αν δεν έχει αλλάξει κάτι) στη cinemateque που βρίσκεται στον πάνω όροφο του Bios. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Bios βρίσκεται στην οδό Πειραιώς, στο νούμερο 84 (λίγο πιο κάτω από το ΙΚΑ και πριν την Ιερά Οδό).

Η είσοδος σε όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ είναι ελεύθερη. Επιβάλλεται να περάσουμε μια βόλτα -έστω και για ένα απόγευμα- για να μην γκρινιάζουμε συνέχεια ότι δεν γίνονται πράγματα. Τουλάχιστον, όταν γίνονται, να είμαστε εκεί για να τα βοηθήσουμε να ξαναγίνουν!...

Οι Night On Earth στο Cotton Club!

Για την ακρίβεια, οι Night On Earth απλώς φιλοξενούνται στο τεύχος 167 του περιοδικού Jazz & Τζαζ που έχει ως κεντρικό αφιέρωμα και εξώφυλλο το θρυλικό Cotton Club (πακέτο με ένα υπέροχο CD με τις μουσικές του Duke Ellington, του Fletcher Henderson, του Cab Calloway και άλλων μύθων, που στοιχειώνουν ακόμα το περίφημο club του Χάρλεμ). Πιο συγκεκριμένα, στις σελίδες 20 και 21, ο Φώντας Τρούσσας υπογράφει μια παρουσίαση κάποιων κυκλοφοριών ελληνικών σχημάτων (ανάμεσά τους ο Spyweirdos, το Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ, οι Trypanosoma κ.α.) υπό το γενικό τίτλο "Η ελληνική avant ...σε ελεύθερη πτήση". Το εισαγωγικό κείμενο (όπου σκιαγραφείται η εικόνα της σημερινής "ελληνικής avant-garde" -συ είπας!), καθώς και την κριτική που αντιστοιχεί στο album των Night On Earth, μπορείτε να διαβάσετε -με άνεση- στα comments αυτού του post.

playlist for recovery!

Τέλος λοιπόν με αυτό το mini-tour, το οποίο ήταν μοναδική εμπειρία, κι αυτό γιατί είχαμε την καλύτερη δασκάλα δίπλα μας. Φαντάσου να σου αφηγείται μέχρι και τη γνωριμία της με τον Jeff Buckley και άλλα όμορφα κουτσομπολίστικα!... Ο απολογισμός μόνος θετικός μπορεί να είναι. Συναυλίες καλές (ως επί το πλει) και η εμπειρία πολύ πλούσια. Και φυσικά κάτι τις κουραστήκαμε. Αυτά τα 700 χλμ. από Πάτρα για Θεσσαλονίκη (όπου πάλι μας περίμενε το χάος...) μας βγήκαν από τη μύτη. Ευτυχώς που η Dayna δεν ήτο καμία ντίβα από εκείνες τις περίεργες και δεν έδινε σημασία -εδώ δεν είπε τίποτα για τις (αναρίθμητες) λακούβες. Καθώς και για άλλα πολλά, τα οποία -για εμάς που ανήκουμε σε "ανώτερη" φυλή- θα ήταν άνετα αφορμές για να γκρινιάζουμε και να τα ψειρίζουμε και να χαλιόμαστε. Μεγάλο μάθημα.

Η επιστροφή λοιπόν επέβαλε αγορά CD (ναι, έχω βαρεθεί το downloading!) για ίσιωμα. Και ακρόαση των προηγούμενων αγορών που είχαν πάρει σειρά προτεραιότητας στο ράφι, καθ'ότι η μόνη μουσική που ακουγόταν εδώ μέσα ήταν ...Night On Earth (πρόβες γαρ!). Έχουμε και λέμε -και συνιστώ ανεπιφύλακτα:

Norah Jones - Not too late
Η μεγάλη επιστροφή.. 'νταξει, είναι το γνωστό μου κόλλημα! Εννοείται deluxe limited edition με δεύτερο DVD με βίντεοκλιπ και συνεντεύξεις και άλλο artwork κλπ. Σε στιγμές, πιο σκοτεινό και εσωτερικό. Περιέχει δύο κομματάρες ήδη classics: 'Sinkin' soon' (ο Tom Waits και ο Kurt Weill κάνουν πάρτυ) και 'My dear country' (πολιτικό επιτέλους με ειρωνικό στίχο για εκλογές και καλά).

Dayna Kurtz - Otherwise luscious life
Δεν το'χαμε, μας το χάρισε τώρα. Το πρώτο πρώτο album της, ζωντανή ηχογράφηση με μια ακουστική κιθάρα. Η γνωστή μαγεία...

Pearl Jam - Pearl Jam
Τι να πω... Θα μου την πέσει και ο Χρήστος που δε γουστάρει μία. Ακόμα το'χουνε πάντως οι μπαγάσηδες!

Johnny Cash - Walking the line - The legendary Sun recordings (3 CD)
υπεράνω κριτικής...

Nightshift - Nightshift
Γεια σου Ζιούτο μου με τη φασαρία σου!

Κωνσταντίνος Δημητρίου - Καρναβάλια
Home made CD-R με τα εξωφυλλάκια του και τα όλα του, με post-rockίζοντες αναφορές (ρε γαμώτο σιχαίνομαι αυτό τον όρο), με σκοτεινή -πραγματική- ατμόσφαιρα και βασισμένο σε ποιήματα, χωρίς να πέφτει στη λούμπα της μελοποίησης και του τραγουδιού. Αναμένουμε την κυκλοφορία μαζί με το βιβλίο. Εύγε ξάδερφε!

Old House Playground - The whore and the dog
...έχει μείνει στο repeat.

Under Byen - Samme stof som stof
Παλιότερο, το'χε φέρει η Σοφία από τη Δανία, αλλά το ακούγαμε στο ταξίδι και ξέμεινε στο PC μου. Bjork στο πιο ακομπλεξάριστο, στο πιο ψαγμένο, στο πιο αβίαστο και πιο γλυκό. Παραμένει παρ'όλα αυτά πιο ωμό από τις ψιλοmainstream παραγωγές της παραπάνω κυρίας.

The Boy - 50 God damned songs
Το 'μουσικό κίνημα: (μαύρες) τρίχες' μεγαλουργεί! Τσεκάρετε. Μόνο σε συναυλίες και στο internet, στη σελίδα του Boy (δες links δεξιά). Και που το Σάββατο 31 Μαρτίου στο Bios, γύρω στις 11.30 το βράδι, παρουσιάζει με τα τρομερά κορίτσια του (όχι τη Mary) μια performance στα πλαίσια του όπα (1o φεστιβάλ performing arts). Θα πάμε βεβαίως βεβαίως!

Γιώργος Κοντραφούρης - Little daddy's blues
Ο δάσκαλος πάλι μεγαλούργησε. Κυκλοφορία από την αμερικάνικη Chicken Coup του "δύσκολου" Tony Monaco -θρυλικού παίχτη του hammond.

Grant Green - Ain't it funky now
Lonnie Smith - Think
Bobby Hutcherson - Happenings
Δεν γίνεται να πάω στο ταμείο με CD, αν δεν κρατάω τουλάχιστον ένα της αγαπημένης μου εταιρείας Blue Note. Ευχή μου κάποτε να αποκτήσω τουλάχιστον το 30% του καταλόγου της...

Είδα ότι οι λίστες είναι της μόδας τελευταία στα ελληνικά blogs, οπότε γιατί να μην κάνω κι εγώ το κομμάτι μου;

It's the day of atonement 2001

it's the day of atonement, 2001
and I'm sorry for anything I might have done
I'm sorry for everything we've left to do
I'm sorry we're still so confused

well, I never had faith - so we'll never be safe
we never were safe anyway
it's just that the veil was ripped from our face
on such a beautiful day

Mohammed is pacing
when he isn't kneeling
Jesus can't talk
he's too busy weeping
Yahweh's a mother
who sighs at the ceiling
if only they knew how good it could've been

it's the day of atonement 2004
would Jesus be happy we evened the score
you hypocrites, bullies who profit from war
may your gods all spit on your graves

I say all of you gods
tell your squabbling children
whatever the color or call
they can all go to hell
(if there is such a thing)
go to hell
have it out
have a ball

(οι συγκλονιστικοί στίχοι της Dayna Kurtz για την πτώση των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Το τραγούδι βρίσκεται στον τελευταίο της δίσκο 'Another Black Feather').

Λίγη γεύση από Dayna

Για όσους θέλουν να πάρουν μια μικρή γεύση από Dayna Kurtz, βρήκαμε στο YouTube κάποια στιγμιότυπα από ζωντανές εμφανίσεις της. Κάντε κλικ πάνω στους παρακάτω τίτλους για να απολαύσετε (αν και ο ήχος απέχει κατά πολύ από το τέλειο...):

Dayna Kurtz - Another Black Feather (live)
Dayna Kurtz - Venezuela (live)
Dayna Kurtz - Love Got In The Way (live)
Dayna Kurtz - Miss Liberty (live 27.02.07)
Dayna Kurtz - It's The Day Of Atonement 2001 (live 27.02.07)

Dayna Kurtz (επιτέλους έρχεται!)

Η μεγάλη φωνή/songwriter/performer (ποιο να πρωτοπιάσεις είναι αλήθεια...) που ακούει στο όνομα Dayna Kurtz είχε δώσει τα ρέστα της πέρσι το Γενάρη στο Μικρό Μουσικό Θέατρο για δύο βραδιές, όπου την απολαύσαμε και έκτοτε ...κολλήσαμε! Η υπόσχεση στους εαυτούς μας ήταν να ξανάρθει και να κάνουμε τα πάντα γι αυτό, καθ'ό,τι εκείνο το βράδι ήμασταν σίγουροι πως είχαμε απέναντί μας μια από τις πιο εκπληκτικές φωνές που μπορούμε να ακούσουμε σήμερα. Και, ναι, μετά από την ευγενική μας πρόσκληση και σε συνεργασία με το Μικρό Μουσικό Θέατρο, η Dayna επιτέλους ξανάρχεται! Με συντροφιά τις ακουστικές και τις slide κιθάρες της, θα κάνει μια μίνι περιοδεία στη χώρα μας, έχοντας το 'in a silent way' project μας (δηλαδή φωνή, πιάνο, βιολί) να ανοίγει αυτά τα gigs -με περισσότερο χρόνο από τα καθιερωμένα support acts, τόσο που να δικαιολογεί τον όρο "split gig"! Το πρόγραμμα των εμφανίσεων έχει ως εξής:

Πέμπτη 8 & Παρασκευή 9 Μαρτίου:
Μικρό Μουσικό Θέατρο (Αθήνα)
Κυριακή 11 Μαρτίου:
More Steps (Πάτρα)
Δευτέρα 12 Μαρτίου:
Ξυλουργείο Μύλος (Θεσσαλονίκη)
Τρίτη 13 Μαρτίου:
Θέατρο Τεχνών (Λάρισα)

Το δελτίο τύπου κάνει λόγο για ομοιότητες με Nina Simone (στη φωνή), Tom Waits (στα υπόλοιπα). Εκείνη διασκευάζει με την ίδια άνεση Leonard Cohen, Prince και Bill Withers, για να πλουτίσει το ήδη λαμπερό ρεπερτόριο των μικρών της διαμαντιών. Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την Dayna Kurtz ή ν'ακούσουν κάτι τις, μπορούν να επισκεφθούν το επίσημο site της κάνοντας κλικ εδώ ή το myspace της εδώ. Κι όπως λέει και ο Κωστάλας: απολαύστε το ή ζήστε με το παράπονο ότι το χάσατε...

(Σύμφωνα με τη θεωρία του six degrees of seperation, μετά από αυτά τα live θα μπορούμε να λέμε ότι έχουμε ανοίξει live της Norah Jones, του B.B.King, του Antony και των Johnsons, του Rufus Wainwright, του Richie Havens, των Ladysmith Black Mambazo και του Kelly Joe Phelps, καθώς η Dayna το έχει κάνει ήδη...)

Και η Αθήνα Ροζ!

Επιτέλους! Το 'Ροζ' του Αλέξανδρου Βούλγαρη ή The Boy βγαίνει στις αίθουσες, για την ακρίβεια στην αίθουσα, ήτοι στο σινεφίλ Μικρόκοσμο (Λ.Συγγρού 106, πολύ κοντά στη στάση μετρό Συγγρού-Φιξ). Με τις καλύτερες εντυπώσεις από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς (δυστυχώς όχι και την επιτροπή που είχε μάτια μόνο για τα μεταναστευτικά blockbusters), με ένα υπέροχο soundtrack που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Αλέξανδρος (πέρα από τα εξαιρετικά θέματα που έγραψε ως Boy) που περιλαμβάνει από Matt Eliott και Third Eye Foundation μέχρι Erik Satie και ...Night On Earth, με τη γλυκιά Romana Lobats να κλέβει την παράσταση και όλους τους ηθοποιούς σε πέρα για πέρα 'επιτέλους-για-ταινία-σε-ελληνική-γλώσσα' ανεπιτήδευτες ερμηνείες, με μοντάζ (Πάνος Βουτσαράς) και φωτογραφία (Σίμος Σαρκετζής) που σφραγίζουν αυτό που πολλοί δεν έχουν καταφέρει ούτε στη δέκατη ταινία τους: κινηματογραφικό ύφος. Θα είμαστε εκεί όχι για να βλογήσουμε τα γένια μας ή τα γένια του Αλέξανδρου (που τα έκοψε εν τω μεταξύ!), αλλά γιατί το 'Ροζ' είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη, τρυφερή και ταυτόχρονα σκληρή και δυνατή ταινία που βγήκε από τα χέρια έλληνα δημιουργού τα τελευταία χρόνια. Και τα περί 'έλληνα δημιουργού' δεν έχουν καμμία σχέση με τα συνήθη παρηγορητικά τύπου 'για ελληνικό καλό είναι'. Θέλουν απλά να εκφράσουν και να υπερτονίσουν την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το έργο ενός ανθρώπου που βρίσκεται ανάμεσά μας, μιλάμε την ίδια γλώσσα, τριγυρνάμε στα ίδια μέρη και μοιραζόμαστε τα ίδια ζόρια. Έχει σημασία επιτέλους κάποιος να το κάνει με αυτούς τους όρους. Και να το κάνει καλά. Γιατί το χρειαζόμαστε και εμείς οι φίλοι αλλά και ο τόπος -ή τέλοσπάντων ό,τι ορίζεται ως 'τόπος'. Καλό ταξίδι στο 'Ροζ' (που συνεχίζει σε Washington, Πολωνία και Βερολίνο), καλή δύναμη στο μοναδικό δημιουργό του, αλλά και στη δυνατή και ιδιαίτερη δημιουργική παρέα που πλαισιώνει την τρέλα του και ταυτόχρονα βρίσκει χώρο και για τη δική της. Και -ναι- εδώ βλογάμε και τα γένια μας...

ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το 'Ροζ' κάντε ένα κλικ εδώ ή πάνω στην υπέροχη αφίσα της Βανέσας.

(Ήταν μια) Καλή Χρονιά!

...τουλάχιστον αν αναλογιστούμε πόσα και τι είδους (και τι σημασίας) live είδαμε φετός. Κι αυτό είναι ένας μικρός (προσωπικός) απολογισμός του συναυλιακού 2006. Έχουμε και λέμε:

Aziza Mustafa Zadeh (@Ρωμαϊκό Ωδείο, Πάτρα, 01.09.06)
Μακράν το καλύτερο και συγκλονιστικότερο live που παρακολούθησα φέτος και ένα από τα καλύτερα ever. Από εκείνες τις συναυλίες που γεμίζεις με απόλαυση και νιώθεις τη μαγεία. Μια σπάνια καλλιτέχνιδα και ακόμα πιο ιδιαίτερη έμπνευση. Απλώς αισθάνομαι τυχερός που βρέθηκα εκεί. Όπως επίσης και στους...:

Pearl Jam (@OAKA, Αθήνα, 30.09.06)
Το δεύτερο καλύτερο live. Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους. Αν και γεννηθείς το 79, ένιωσα πλέον (με το κλείσιμο και αυτού του καθυστερημένου γραμματίου) το πέρασμα στην ενηλικίωση...! Μια μεγάλη (ίσως η μεγαλύτερη εν ζωή) rock μπάντα σε ένα μεγαλοπρεπές show, όπου δεν υπήρξε δευτερόλεπτο που να αμφισβητείται γιατί αυτή η πρόταση δεν είναι υποκειμενική, αλλά μια αυταπόδεικτη αλήθεια. Συγκίνηση.

Από τα καλύτερα live επίσης που είδα:
Wayne Shorter Quartet (@ΧΑΝΘ, Θεσσαλονίκη, 01.11.06)
με John Patitucci, Danilo Perez και Brian Blade. Κουρυφή και πρωτοπορία!
Erik Truffaz (@Τεχνόπολη, Αθήνα, 21.06.06)
Χωρίς λόγια. Απογείωση!
Δημήτρης Δεσύλλας (@Μέγαρο Μουσικής, Αθήνα, 07.04.06)
Ρεσιτάλ του εκπληκτικού βιρτουόζου των κρουστών, με έργα σύγχρονων συνθετών, αλλά και μεταγραφή Bach για marimba (!!!) και, φυσικά, για φινάλε μια 'Ψάπφα' του Ξενάκη που έσπειρε!
Dayna Kurtz (@Μικρό Μουσικό Θέατρο, Αθήνα, 22.01.06)
Αποκάλυψη. Μαγεία. Γι αυτό και την ξανακαλούμε στο πλευρό μας! (αναμείνατε)
Burnt Festival (@Μικρό Μουσικό Θέατρο, Αθήνα, 08 & 09.05.06)
'Ντάξει, είναι λίγο φάση 'βλογάμε τα γένια μας', αλλά αξέχαστα θα μείνουν τα set των:
Στέλλα Ράμφου, Νίκος το Ελεφαντάκι & Νέση το Μουσικόψαρο, Δρ.Φρυόβολος Χαρούπης & Μάριος Φουαγκρά Περλόν, Bolek & Lolek (one of a hell!).
Επίσης, όλα σχεδόν τα live της Θερινής Ακαδημίας Jazz στην Κέρκυρα (Ιούλιος), με Sheila Jordan, Tim Hagans, Γιώργο Κοντραφούρη και Σύνολο Ιονίου Πανεπιστημίου.

Άλλα αξιομνημόνευτα live:
τα δύο των Trio,14 (και ειδικά εκείνο μαζί με τους Slavebreed το Νοέμβρη στο ΜΜΘ -έκοψε κώλους!), η solo-performance του Fred Van Hove τον Οκτώβρη στο Δίαυλο (μία μέρα μετά τους Pearl Jam!), η προτελευταία εμφάνιση του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Σταυρό του Νότου το Δεκέμβρη (εξόχως ανανεωμένος!), οι Tabako Trio στο Παράφωνο, οι Old House Playground στο After Dark, οι Mary & The Boy στην παράσταση 'Dance Of The Dance' στο Περοκέ, οι Stomp στο Λυκαβηττό τον Αύγουστο και η Baby Dee στο Δίαυλο το Μάιο.

Και, τέλος (ουφ! ναι, Κωστή, κουραστήκαμε!) πολύ καλά live ήταν κι εκείνα των Chap στο ΜΜΘ το Μάρτη, του mecha/orga στην ίδια γιάφκα το Φλεβάρη, των Ηώς Quartet, οι Ανάσες των Λύκων (δηλαδή Αγγελάκας και Βελιώτης και έγχορδη παρέα) στο Gagarin τον Απρίλη, ο Antony και οι Johnsons του στο Βράχων τον Ιούλιο και ο Κοντραφούρης (Small Reunion Triο) το Νοέμβρη.

Φυσικά, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και στις χειρότερες συναυλιακές στιγμές που ζήσαμε (ευτυχώς δεν ήμουν μόνος να πάρω όλο το κρίμα), οι οποίες (ως κοινή συνισταμένη) χαρακτηρίζονταν από μια διάθεση αρπαχτής (ή καλύτερα, κακής αρπαχτής) από πλευράς καλλιτεχνών. Πρώτοι και χειρότεροι οι Current 93, δεύτερος ο Terry Riley στο Bios και τρίτοι και καταϊδρωμένοι οι Tiger Lillies παρέα με τον Alexander Hacke σε μια βαρύτατη ασέλγεια πάνω στο σοβαρό έργο του Lovecraft.

Όπως και δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στο 'μη-live' της χρονιάς το οποίο δεν ήταν άλλο από εκείνο των Tool. Δεν ξέρω αν πρέπει να το φορτώσω στη DiDi Music ή στην συνεπή ασυνέπειά μου να παραμυθιάζομαι από υποσχέσεις ελλήνων διοργανωτών περί 'μοναδικών συναυλιακών στιγμών'. Αυτό πάντως που αντιλαμβανόμουν ως ακρόαμα μέσα στο γήπεδο ξιφασκίας, δεν με βοηθούσε να το διαχωρίσω (ηχητικά) από τις τελευταίες κυκλοφορίες του Merzbow και των Sunn O))). Και επίσης με δυσκόλευε πολύ να βρω μια ικανή εξήγηση για το ότι τρεις μέρες πριν ακούμπησα στο γκισέ της Ticket House 52 ευρώ. Γι αυτό λοιπόν, να γράψω 100 φορές: "Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett". Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω,,,

Καλή Χρονιά! (Ματαιοδοξία Πλέηλιστ #02)

...Η αλήθεια είναι πως είχαμε μέρες να γράψουμε, τι μέρες δηλαδή, από ...πέρσι!!! Και χρωστάμε και μια ανασκόπηση της χρονιάς (τουλάχιστον των καλών live!) και άλλα πολλά. Για να ξεκινήσει καλά και γούρικα η χρονιά και για μας, θα δημοσιεύσουμε -στο πρώτο post για το 2007- τις υπόλοιπες κριτικές που έγιναν για το CD μας τον τελευταίο καιρό και τα υπόλοιπα όμορφα σε επερχόμενο post (σύντομα!). Κλασικά, τα reviews και οι αναφορές για τα οποία υπάρχει link, ανφέρονται εδώ, ενώ όλα τα υπόλοιπα (τα οποία δακτυλογραφήσαμε για πάρτη μας!) θα εμφανιστούν ως comments αυτού του post. Και για να μην κουράζουμε, ό,τι καινούριο προκύψει σε κριτική/παρουσίαση, θα γίνει ανανέωση (ή προσθήκη comment) στο ίδιο αυτό post.

Το σαλονικιώτικο mic.gr μας πήρε συνέντευξη, την οποία βρίσκετε πατώντας με το μάους εδώ. Επίσης, έχει δημοσιεύσει και review του CD, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Ο Δημήτρης Αναστασόπουλος στην Ελευθεροτυπία (3/1/07) έκανε (πάλι!) αναφορά στο CD μας, στα πλαίσια μιας παρουσίασης φετινών ανεξάρτητων ελληνικών κυκλοφοριών. Κλικ εδώ.

Στα comments θα βρείτε μια αναφορά στο περιοδικό Soul (Νοεμβρίου) και κριτικές του CD στα περιοδικά Pop & Rock και Δίφωνο.

Update: ...και σύντομο review από την αγαπημένη Βαβέλ (στα comments)! Και στο νούμερο 3 στα top 10 ελληνικά albums του 2006 για το avopolis (κλικ εδώ)!

Ματαιοδοξία Πλέηλιστ #01

Και η ματαιοδοξία έχει τα όριά της, όχι όμως η δική μας !!!!!!.... Παρ'ό,τι γνωρίζουμε πως υπάρχουν και σημαντικότερα πράγματα από τους Night On Earth, πόσο μάλλον από την-κουβέντα-γύρω-από-τους-Night On Earth, εμείς το παρακάμπτουμε και αποφασίζουμε να αφιερώσουμε χρόνο για να "ανεβάσουμε" τις κριτικές και τις παρουσιάσεις που έχουν γίνει για το CDακι μας τον τελευταίο καιρό από διάφορες μεριές (του Τύπου). Για λόγους αισθητικής και μόνο, δημοσιεύουμε εδώ ότι υπάρχει με link, ενώ τα υπόλοιπα άρθρα/reviews θα εμφανίζονται στην πλήρη τους μορφή ως comments σε αυτό το post.

Αρχή με την παρουσίαση που έκανε στις 24/10/06 στην Ελευθεροτυπία ο Δημήτρης Αναστασόπουλος, την οποία μπορείτε να διαβάσετε αν κάνετε κλικ εδώ κι εδώ. Στο soundmag.gr, ο Μιχάλης Κουρής έκανε μια πολύ όμορφη (και συγκινητική για μας) παρουσίαση του CD, την οποία θα βρείτε κάνοντας κλικ εδώ.
Στα comments, δημοσιεύουμε τη σύντομη πλην όμορφη και περιεκτική κριτική αναφορά του Γιώργου Χριστοδουλόπουλου στο Έψιλον στις 3/12/06, το κείμενο της Βάσιας Μπακογιάννη στο τελευταίο τεύχος του Καλειδοσκοπίου.

Και πιστοί στο πνεύμα αυτού του post (ήτοι "δικό μας είναι το blog, ό,τι θέλουμε γράφουμε"), βάζουμε εδώ το link του Jeff Smith, γνωστού κομίστα (όπως τελοσπάντων αποκαλούνται στα ελληνικά όσοι κάνουν comics) και δημιουργού του Bone, ο οποίος στη συνέντευξη που έδωσε στο Ποπ & Ροκ αναφέρει ως μια από τις ευχάριστες αναμνήσεις της τελευταίας του επίσκεψης στην Ελλάδα (φετινό Φεστιβάλ Βαβέλ) το live των Night On Earth, των οποίων "ο ψυχεδελικός ήχος με γύρισε πίσω στις κολεγιακές μου μέρες". Τι να πει κανείς...

νυχτερινό playlist #2

Τελικά, πίκρα με τους e.s.t.!... Φτάσαμε αργά και δεν προλάβαμε φτηνό εισιτήριο, δηλαδή εισιτήριο των 30 ευρώ!... Την άλλη φορά (ή που θα έρθουν ή που θα είμαστε πιο πλούσιοι)... Είδαμε βέβαια Svankmajer και γουστάραμε. Σπίτι πίσω λοιπόν μετά και στήσιμο του υπολογιστή (μόλις επανέκαμψε μετά από ένα ταπεινό format). Παράλληλη ακρόαση καθίσταται τουλάχιστον απαραίτητη:

Jazz Bistro
συλλογή που πάει πακέτο με το τρέχον τεύχος (165) του περιοδικού Jazz & Τζαζ, με "χριστουγεννιάτικη" jazz τύπου Nat King Cole, Duke Ellington, Modern Jazz Quartet, Sidney Bechet, Django Reinhardt κλπ. Ρετρό, υπέροχο και ό,τι πιο κατάλληλο για αυτή την ώρα. Περιέχει και μια καρασπάνια εκτέλεση του 'Otchi Tchor-Ni-Ya' (το ρώσικο παραδοσιακό γνωστό και ως 'Μαύρα Μάτια') από τον Louis Armstrong (υπάρχει μόνο στο -δυσεύρετο- soundtrack της ταινίας 'The Glenn Miller Story'). Υπέροχο!...

Nokalypse - Ocean Of Inexistence
καμία σχέση με το προηγούμενο. Πρόκειται για το καινούριο (limited) release του Θέμη (που έχει κάνει και τα ιντερλούδια στο radio CD μας) από το label που έφτιαξε ο ίδιος για να κυκλοφορεί την τρέλα του και την τρέλα των φίλων του. Δύσκολο γι αυτή την ώρα, με το ambient να υπερισχύει του noise στοιχείου. Όσοι ενδιαφέρονται, ας κάνουν μια επίσκεψη στο site του label Triple Bath εδώ.

Naseer Shamma - Baghdad Lute
το ψάχνω σχεδόν πέντε χρόνια παντού (παντού όμως!) και επιτέλους το βρήκα (ας είναι καλά το ιμιούλ). Ο ιρακινός Naseer Shamma παίζει ούτι, τι παίζει δηλαδή, το σκίζει. Είχα μάθει γι αυτόν, βλέποντας αποσπάσματα από live του στις ΗΠΑ, μέσα στην ταινία 'The Mad Songs Of Fernanda Hussein' του αμερικάνου John Gianvito -ίσως η πιο αντιαμερικάνικη ταινία που έχω δει ever! Τα δύο κομμάτια που ακούγονται στην ταινία υπάρχουν και στο CD. Το ένα είναι το 'Qissat hubb sharqiyya' και λειτουργεί ως demonstration μιας ειδικής τεχνικής εκτέλεσης του ουτιού που επινόησε ο Shamma για όσους έχασαν το ένα χέρι τους στον πόλεμο -απλά παίζει με το ένα χέρι τα πάντα!!! Το άλλο είναι από τα πιο συγκλονιστικά ακούσματα που έχουν φτάσει στα αυτιά μου. Τιτλοφορείται 'Al Amiriyya' και εμπνέεται από τη σφαγή-βομβαρδισμό που είχε γίνει από τον αμερικάνικο στρατό το 1990 στο Ιράκ -τότε που είχε βομβαρδιστεί το καταφύγιο Αλ Αμιρίγια και εκατοντάδες γυναικόπαιδα κάηκαν ζωντανά, ενώ οι σιλουέτες τους και τα ίχνη από τα χέρια τους έμειναν για πολλά χρόνια αποτυπωμένα στους τοίχους του καταφυγίου. Ο Shamma συγκλονισμένος τότε από την είδηση, παράτησε το ούτι και δήλωνε πως του είναι αδύνατο ακόμα και το να θρηνήσει μέσω της μουσικής του τα θύματα αυτής της σφαγής. Ξανάπιασε το όργανο μετά από 40 μέρες και αυτό που έπαιξε ήταν τούτο το κομμάτι, όπου σε κάποια σημεία αναπαριστά τους ήχους του πολέμου, τις σειρήνες, τα βομβαρδιστικά -ΝΑΙ, μόνο με ένα ούτι! Απλά συγκλονιστικό. Βρήκα κάποιες εκτελέσεις τους και στο youtube, εδώ, εδώ κι εδώ.

DJ Shadow - The Outsider
μεγάλη απογοήτευση. Πιθανώς αγγίζει μια κουλτούρα και ένα κώδικα με τα οποία εγώ δεν είμαι εξοικειωμένος, πιθανώς κάπου σε κάποια γωνιά του κόσμου αυτό να έχει κάποιο νόημα -αν και σίγουρα πρόκειται για τεράστιο πισωγύρισμα (όχι στα δικά του, αλλά σε ακόμα πιο παρωχημένες τάσεις και εποχές). Ξεκινάει συμπαθητικά, σου προσφέρει αρκετές ηχητικές δικαιολογίες ώστε να πεις 'είναι ο Shadow και κάτι ξέρει παραπάνω από μας', αλλά ακόμα και όλη η καλή θέληση εξαντλείται κάπου στη μέση. Αυτό παραπάει. Αυστηρά μόνο για b-boys και old skool κατάσταση 1985. Αλλά και έτσι να το δει κανείς, καλύτεροι είναι οι Run DMC!...

Live Παραλήρημα!

Που να πρωτοπάμε!;!... Το φεστιβάλ 2:13 στη γιάφκα του Μικρού Μουσικού Θεάτρου ήδη άρχισε, χάσαμε Βελιώτη με Coti, αλλά θα πάμε ίσως το Σάββατο που παίζει ο Phill Niblock. Απόψε Πέμπτη χάσαμε και Old House Playground που έπαιζαν στο Mad, αλλά μπορεί η βόλτα το Σάββατο να μας βγάλει να τους δούμε στο Nosotros, αλλιώς στις 21 στο After Dark. Καταπληκτικό γκρουπ, ξεχωριστός ήχος, πολύ ωραία αντρική φωνή (Τρύφων rules!) και ...πολύ καλά παιδιά που θα'λεγε και ο Καλυβάτσης. Αύριο Παρασκευή, λέμε να περάσουμε να χαιρετίσουμε Θανασάκη Παπακωνσταντίνου, καθώς τελειώνει τις αθηναϊκές του εμφανίσεις και του χρόνου το καλοκαίρι δεν θα'χει λα λα. Το Σάββατο ίσως να αφήσουμε στην άκρη τις avant-garde ανησυχίες μας και να προσπαθήσουμε να χωθούμε στους Ojos De Brujo. Έχουμε τις πληροφορίες μας ότι αυτό μπορεί να είναι εφικτό. Το ίδιο το γκρουπ έχει πληροφορηθεί την τιμή του εισιτηρίου (45 ευρώπουλα) και σκοπεύει να κάνει κάτι γι αυτό (και για μας που δεν έχουμε), γιατί δεν παίζουν ποτέ με τόσο ακριβό εισιτήριο (λένε). Την Κυριακή θα πάμε στο Παράφωνο να πιούμε τσάι και να ακούσουμε Tabako Trio (Βόμβολος, Μπαντούκ, Μισυρλής). Και, όχι, δεν κλείνει η εβδομάδα! Δευτέρα ξεκινάει στο Περοκέ η παράσταση χορού με μουσική και performance των Mary & The Boy. Ευτυχώς παίζει και την Τρίτη (αλλά και στις 18 και 19 του μήνα), γιατί εμείς θα είμαστε στο Παλλάς για τους e.s.t. (Esbjorn Svensson Trio). Την Τρίτη μάλλον πάλι δεν θα δούμε Mary (πάμε για την άλλη εβδομάδα), γιατί λέμε για Gagarin και Ανάσες των Λύκων με Αγγελάκα και Βελιώτη. Παρασκευή 15, Lost Bodies στο Μικρό Μουσικό και Σάββατο 16, TOOL! Φήμες λένε ότι ο Costinho ενδέχεται να μην συνοδεύσει τη Sophia και τον Boy στο πολυαναμενόμενο live της δεκαετίας, για να πάει να τσεκάρει Bolek (solo!) που θα κάνει opening στη Joan As Policewoman στο Gagarin. Βαρύ πρόγραμμα, ουφ! Και καπάκι μετά έρχεται το μεγάλο πάρτι, όπου έχει να γίνει το έλα να δεις! Σύντομα...

Respect

Τι άλλο να θέλει ένα γκρουπ στο ξεκίνημά του, όταν έχει το respect του Μάκη Μηλάτου, ενός από τους λίγους (μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού) πραγματικούς μουσικοκριτικούς στην Ελλάδα; Εμείς θεωρούμε τιμή μας και μόνο που έγραψε για τη δουλειά μας, ενώ η χαρά γίνεται διπλή απ'τη στιγμή που το CD μας καταχωρήθηκε στις προτάσεις που αξίζουν τον κόπο. Ιδού λοιπόν η κριτική του, που δημοσιεύτηκε στην Athens Voice (23-29 Νοεμβρίου 2006):

"Οι Night On Earth με το άλμπουμ "Stage/Radio" ρισκάρουν με μια μουσική περιπέτεια, ένα τολμηρό ντεμπούτο (διπλό cd με 8 συνολικά 15λεπτες συνθέσεις) με αίσιο τέλος. Ταξιδεύουν ως το trip hop των Portishead, χάνονται μέσα στο progressive της δεκαετίας του '70, αγγίζουν τις πιανιστικές μελωδίες του Χατζιδάκι, τις πειραματικές αναζητήσεις του Zappa, την τζαζ του Coltrane, τους ήχους του Γιάννη Χρήστου και δημιουργούν αυτό που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν: "This is not a soundtrack. This is the film". Αξίζει να το δεις..."

Οοο-Οοο-Όμορφη Θεσσαλονίκη

Από που ν'αρχίσουμε και που να τελειώσουμε;... Λείψαμε αρκετές μέρες από τα οικεία εδάφη της Αθήνας, ας πούμε μια βδομάδα, και έγιναν πολλά. Live κάναμε, live ακυρώσαμε, ταινίες είδαμε, κριτικές μας έγραψαν, συνεντεύξεις, χαϊλίκια, τι να πρωτοπούμε... Επειδή όμως δεν είμαστε λιγότερο ματαιοδόξοι από τον μέσο αρτίστα, κρατάμε καλό λογαριασμό (και αρχείο) των όσων λέγονται -και γράφονται- για το ψώνιο μας. Έχουμε και λέμε: κριτικές για το CDακι μας που δημοσιεύτηκαν σε Athens Voice και Καλειδοσκόπιο, καθώς και αναφορές σε άλλα έντυπα, ακολουθούν σε επόμενο ξεχωριστό post. Σ'αυτό το post, θα σας πούμε ότι περάσαμε πολύ ωραία στη Θεσσαλονίκη μαζί με την τρομερή παρέα του ΡΟΖ, το οποίο δυστυχώς δεν έσκισε στα βραβεία. Έσκισε όμως στις εντυπώσεις. Ήταν πολύ συγκινητικό να σταματάνε διάφοροι τον Αλέξανδρο συνέχεια μέσα στους χώρους του Φεστιβάλ για να του μεταφέρουν το πόσο συγκινήθηκαν και τους άγγιξε η ταινία. Όσο για την παρωδία των κρατικών βραβείων (αλλά και εν μέρει και αυτών του διεθνούς) και την αδικία σχετικά με το ΡΟΖ, παραπέμπουμε στα άρθρα των εφημερίδων Ελευθεροτυπία (κείμενο Βένας Γεωργακοπούλου) και Τα Νέα (κείμενο Κάγιου και κείμενο Δανίκα). Δεν ανησυχούμε ιδιαίτερα βέβαια, γιατί το ΡΟΖ θα βρει το δρόμο που του πρέπει κι αυτό το φροντίζουν πάντα οι υπόγειες διαδρομές που μας κάνουν και συναντιόμαστε -όταν αξίζει πραγματικά τον κόπο μια προσπάθεια. Η ευαισθησία της ταινίας και του δημιουργού της ξεχειλίζει και σίγουρα δεν μπορεί να χωρέσει στα "μοιράσματα" και στα "κανονίσματα" που κάποιοι χωμένοι σε γραφεία έχουν ονομάσει "ελληνικό κινηματογράφο".
Ένα δεύτερο μπράβο στον Αλέξανδρο, αλλά και στη Μαιρούλα και την Ειρήνη που (ως Mary & The Boy) έπαιξαν σούπερ στη βραδιά των κρατικών βραβείων και άντεξαν (όλη εκείνη τη μέρα) την ηλιθιότητα και την ανευθυνότητα των "υπευθύνων" του Μεγάρου Μουσικής. Είμαστε περήφανοι που τους είδαμε και τους ακούσαμε εκεί μέσα, αν και κάποιοι προσπαθούσαν για το αντίθετο.
Όπως επίσης, είμαστε περήφανοι και χαρούμενοι που μοιραστήκαμε τη σκηνή μαζί τους σε ένα από τα καλύτερά τους live, όπου πλάκα-πλάκα έπαιξαν 23 κομμάτια!!!!! Επίσημο review για το live αυτό μπορείτε να βρείτε εδώ, αλλά και εδώ, όπως επίσης και σε πολλά σαλονικιότικα blogs (τι διάολο, όλοι γράφουν εκεί πάνω;...).
Η βαβούρα πολλή μέσα στο Residents, η σκηνή στριμόκωλη, αλλά το κλίμα ηλεκτρισμένο (με την καλή έννοια που λένε). Κοινό που ήθελε πραγματικά να δει τα γκρουπ και να τ'ακούσει, χωρίς να τους ζητάει να αποδείξουν κάτι -κι αυτό ιδιαίτερα για την περίπτωση των Mary έχει μεγάλη σημασία, μετά από όλα αυτά που τους έχουν σύρει διάφοροι καλοθελητές. Εμείς σε ακουστική κατάσταση, με Λαγό σε jazz παράκρουση (πρώτη φορά πάτησε Θεσσαλονίκη το παιδί!), Κλείτο σε δημιουργικό παροξυσμό, Κωστή σε commando mood (θα αλώσουμε την πόλη...) και Σοφία με κουκλίστικη εμφάνιση και τσαμπουκά λοκατζή (πάλι με την καλή έννοια). Τι άλλο να πούμε εμείς; Απλά περάσαμε σούπερ και δεν ξεχνάμε βέβαια δείπνο συντελεστών ΡΟΖ τελευταία μέρα, όπου μετά από πολύ φαγητό και κρασί, η παρέα προσέφερε στους μαγαζάτορες μια πλούσια αναδρομή στο καλό ελληνικό και ξένο τραγούδι!...
ΥΓ.Το live στη Ξάνθη ακυρώθηκε (κυρίως για λόγους υγείας), με την υπόσχεση όμως εκ μέρους μας πως θα ανέβουμε σύντομα, πραγματοποιώντας και μια μίνι βόρεια περιοδεία!

επίθεση στο βορρά!

Επιτέλους ερχόμαστε και προς τα πάνω (καιρός δεν ήταν;)! Πρώτα, συντονιζόμαστε στους 95 μεγάκυκλους στα FM γύρω από τις Σέρρες, όπου εκπέμπει ο δραστήριος Ρόδον FM. Τη Δευτέρα (20 του μήνα), ο Μιχάλης Εμμανουηλίδης φιλοξενεί στην εκπομπή του (21.00-23.00) την πρώτη μεγάλου μήκους ραδιοφωνική συνέντευξή μας. Εμείς όμως θα είμαστε ήδη Θεσσαλονίκη, θα βλέπουμε ταινίες και θα προβάρουμε, καθώς την Τρίτη παίζουμε 'ιν ε σάιλεντ γουέι' στο περήφανο Residents (και ευχαριστούμε κι από δω την ψυχή του μαγαζιού, Γιώργο Χριστιανάκη) μαζί με τους αγαπημένους Mary & The Boy -καιρός ήταν και γι αυτούς, πρώτο live στη Θεσσαλονίκη (κόλαση!). Τετάρτη και Πέμπτη δεν έχουμε μάτια παρά μόνο για το 'Ροζ' του Αλέξανδρου (ελπίζουμε του Χρυσού Αλέξανδρου). Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ταινία, μπορείτε να βρείτε και στο site του φεστιβάλ, δηλαδή εδώκι εδώ. Το Σάββατο που ακολουθεί (25 του μήνα) θα παίξουμε (χάρη στο Μικελάντζελο και την παρέα του) στις Καπναποθήκες 'Π' στην Ξάνθη, πάλι 'ιν ε σάιλεντ γουέι' και πάλι με τους Mary & The Boy. Επιστρέφουμε Θεσσαλονίκη για τα βραβεία και καθόμαστε πρώτη πρώτη σειρά (πλάι στον υπουργό) για να απολαύσουμε Mary & The Boy στην τελετή λήξης (πλάι και σε άλλα ελληνικά group) και βραβεία στα χέρια του Αλέξανδρου. Επιστρέφουμε Αθήνα και ωπ! πάλι λάιβ, την Πέμπτη 30 του μήνα, στον cult Δίαυλο στο Κουκάκι. Αν μπερδευτήκατε, τσεκάρετε το σάιτ μας: τρία ντάμπλγιου τελεία μαησπέης τελεία κομ σλας ναϊτονέρθ!