τόσο απλά

'As sure as night is dark and day is light
I keep you on my mind both day and night
And happiness I've known, proves it's right
Because you're mine, I walk the line...'

Γεια σου μεγάλε Johnny Cash...

Τόσο πρωινά, τόσο ήσυχα, τόσο όμορφα.
Τόσο όμορφα.
Γιατί η ευτυχία που γνώρισα, λέει πως όλα είναι αλήθεια.
Τόσο απλά.

the dignity of the game

Θυμάμαι την περίπτωση του ποδοσφαιριστή της Liverpool, Robbie Fowler, ο οποίος απέσπασε την εκτίμηση και το σεβασμό του φίλαθλου ποδοσφαιρικού κόσμου, όταν το 1997, σ'έναν αγώνα εναντίον της Arsenal, μ'ένα πέσιμο στη μεγάλη περιοχή κέρδισε για λογαριασμό της ομάδας του ένα πέναλτυ, για παράβαση που ουδέποτε έγινε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και πρώτος απ'όλους το επεσήμανε ο ίδιος ο Fowler στο διαιτητή, προσπαθώντας μάταια να τον μεταπείσει για το φάλτσο σφύριγμα. Τότε, οι Γκαγκάτσηδες της Γηραιάς Αλβιόνας, αλλά και τα μεγάλα κεφάλια της UEFA, έσπευσαν να τον συγχαρούν και να εξάρουν την αξία του fair play, ενώ ο πολύς κύριος Μπλάτερ, γενικός γραμματέας της FIFA, υπερθεμάτιζε δηλώνοντας πως 'it is the kind of reaction which helps maintain the dignity of the game'. Μόλις δυο μέρες μετά, ο Fowler σκοράρει στον αγώνα εναντίον της νορβηγικής Brann Bergen για το Κύπελλο Κυπελλούχων και ενώ πανηγυρίζει, σηκώνει τη φανέλα του, προκειμένου να αποκαλυφθεί ένα t-shirt που παρωδούσε το λογότυπο μιας εμπορικής φίρμας και καλούσε σε συμπαράσταση στους 500 απολυμένους ναυτεργάτες του Λίβερπουλ -by the way, μια από τις μεγαλύτερες απεργίες (κοντά δυο χρόνια) στην πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης. Η 'αξιοπρέπεια του παιχνιδιού' είχε, ασφαλώς, δεχτεί πλήγμα και άμεσα η UEFA επιδίκασε τον ποδοσφαιριστή με χρηματικό πρόστιμο 2.000 ελβετικών φράγκων προκειμένου να τη σώσει. Το θέμα ήταν απλό: it's ok με τα λογότυπα των χορηγών, άλλωστε αυτά είναι που εξασφαλίζουν την αξιοπρέπεια κάθε παιχνιδιού, it's ok με τα διάφορα μπλουζάκια των γραφικών Βραζιλιάνων που υμνούν το Θεό και τον Ιησού, αφού κι αυτός άλλωστε έχει παίξει το ρόλο του και ευθύνεται για τα πιο υπέροχα γκολ των Βραζιλιάνων μπαλαρίνων (μόνο των Βραζιλιάνων βέβαια, αν κρίνουμε από την εργολαβία στα σχετικά t-shirts), it's ok όταν κάνεις το καλό παιδί και φωνάζεις στο διαιτητή να πάρει πίσω το πέναλτυ που σου έδωσε -τότε είναι που πραγματικά σώνεις και κάτι από την ολοένα και πιο χαμένη αξιοπρέπεια αυτού του παιχνιδιού. It's not ok όμως όταν είσαι ο εαυτός σου και όταν ο εαυτός σου υπαγορεύει να πεις επιτέλους μια αλήθεια, να πεις κάτι πραγματικό, να πεις κάτι που μπορεί και να έχει σημασία και να μην αποσκοπεί απλώς στην αύξηση της κατανάλωσης συγκεκριμένης μπύρας.
Όπως δεν ήταν καθόλου ok για την όμορφη Emmanuelle Beart, που απολύθηκε από τον οίκο Dior, όταν το 1996 υποστήριξε τους λαθρομετανάστες στη Γαλλία και κατέβηκε στις διαδηλώσεις μαζί τους, αλλά και στην κατάληψη μιας παρισινής εκκλησίας. Τότε, ως επίσημη αιτιολογία εκ μέρους του Dior χρησιμοποιήθηκε το γεγονός ότι κατέβηκε στο δρόμο άβαφτη και απεριποίητη, εκθέτοντας έτσι την εικόνα που πρεσβεύει ως (διαφημιστική) μούσα των προϊόντων του οίκου. Πιο απλά: κατέβηκε στο δρόμο πραγματική. Χωρίς λογότυπα και χωρίς καλλυντικά. Αληθινή και όχι απροσπέλαστη, όπως η μοίρα των φωτομοντέλων επιβάλλει. Η αξιοπρέπεια του παιχνιδιού είχε ίσως δεχτεί άλλο ένα πλήγμα.
Διαβάζω ότι ο ισραηλινός στρατός αφού κατάσφαξε για πλάκα και αβίαστα γύρω στους 3500 Παλαιστινίους μέσα σε δύο μήνες, τύπωσε μπλουζάκια τα οποία χλευάζουν σοκαριστικά (για μας) τη σφαγή και το δράμα των αμάχων. Μπλουζάκια που απεικονίζουν ως καρτούν έγκυες Παλαιστίνιες μέσα σε ένα στόχαστρο, με τη λεζάντα 'με μια βολή, δύο νεκροί', ή ένα μικρό παιδί μέσα στο στόχαστρο και τη λεζάντα 'όσο πιο μικρό, τόσο πιο δύσκολο' ή την εικόνα μιας μητέρας που κλαίει πάνω από τον τάφο του νεκρού μωρού της, με τη λεζάντα 'καλύτερα χρησιμοποιήσε durex' και άλλα τέτοια παρόμοια που για το δυτικό κόσμο, βεβαίως βεβαίως, δεν πλήττουν καμία αξιοπρέπεια κανενός παιχνιδιού. Αντίθετα, η αξιοπρέπεια αυτή βάλλεται όταν λογότυπα αντάρτικων ομάδων, όπως η κολομβιανή FARC και η παλαιστινιακή PFLP, εμφανίζονται ελεύθερα σε μπλουζάκια και κυκλοφορούν ελεύθερα σε ελεύθερες χώρες της Δύσης. Εξ ου και η καταδίκη από το Ανώτατο Δικαστήριο της Δανίας.

Το θέμα δεν είναι πότε βάλλεται και πότε περισώζεται η αξιοπρέπεια αυτή. Έτσι κι αλλιώς, άλλοι είναι εκείνοι που τη βάλλουν, άλλοι εκείνοι που την περισώζουν. Και αν για μένα είναι ο Fowler και η Beart εκείνοι που τη σώζουν, σίγουρα για κάποιον που πηγαινοέρχεται με το Cayenne του στο Κολωνάκι είναι κάποιοι άλλοι. Το θέμα είναι ποιο ακριβώς είναι το παιχνίδι. Αφού η αξιοπρέπειά του είναι ίσως πλέον χαμένη υπόθεση, τουλάχιστον ας μην χαθεί και το ίδιο το παιχνίδι. Στους δρόμους και πάλι λοιπόν. Είτε πολεμώντας είτε παίζοντας. I love this game.

η ευτυχία (δεν) χορεύεται

Παραπονιέται ο φίλος μου ο Παναγιωτάκης ότι το μπλογκ ετούτο έμεινε πολλές μέρες χωρίς νέα ανάρτηση. Αφ'ενός, είναι αλήθεια ότι από την επαύριο του Γκαγκάριν, βγήκαμε στο δρόμο για μια μικρή βόλτα στη δυτική πλευρά του μικρού μας κρατιδίου και ούτε ίντερνετ ούτε φέησμπουκ ούτε τέτοια διαόλια. Από την άλλη, πως να του εξηγήσω ότι όταν υπάρχει κάποιο ζόρι, κάποια ανησυχία, κάτι που ανεβάζει την ένταση, κάποια ένταση τέλοσπάντων, τότε είναι που γράφει κανείς. Ποστ, κείμενα, στίχους, μουσικές, γουατέβερ. Ο πόλεμος και η δυστυχία, τα μεγάλα ζόρια, οι μεγάλοι χωρισμοί, οι αποχαιρετισμοί, οι απώλειες, έχουν γεννήσει τα μεγάλα τραγούδια, έχουν δώσει κίνητρα και υλικό στη μεγάλη τέχνη, αλλά και όχι μόνο στη μεγάλη, ακόμα και στη μικρή, την ταπεινή. Η χαρά δεν έδωσε ποτέ τίποτα, πέρα από επιβεβαιώσεις, πέρα από τεκμήρια του προφανούς. Όταν είσαι πλήρης ή, έστω, νιώθεις πλήρης, δεν έχεις να εκφράσεις και πολλά. Δεν έχεις να γεννήσεις κάτι μεγαλύτερο. Το μεγαλύτερο, το μέγιστο, είναι αυτό που ζεις. Η ευτυχία δεν χορεύεται, όπως πάλευε να μάθει ο Άγγελος στην όμορφη ταινία του. Η ευτυχία βιώνεται. Όταν νιώθεις την ευτυχία ή, έστω, την πληρότητα -ίσως να είναι και το ίδιο αυτά τα δύο- δεν θες να πας κάπου αλλού, δεν έχεις να πας κάπου αλλού. Αν δεχτούμε ότι η τέχνη είναι μια διαδικασία με την οποία μπλέκουμε για να πάμε κάπου αλλού, για να βρούμε άλλα μονοπάτια, για να ανέβουμε κάπου ψηλότερα, τότε έχω κάθε δίκιο να λέω ότι όταν βρίσκομαι στο σημείο που έχω ορίσει ως ψηλότερο ή στο σημείο που μου έχει ξημερώσει ως ψηλότερο, τότε λοιπόν η τέχνη, η μουσική ας πούμε, μπορεί να αποτελέσει απλώς τη συνοδεία των στιγμών, να γίνει το ηχητικό background της ευτυχίας, της ευτυχίας που δημιουργεί από μόνη της στιγμές, αναμνήσεις, σημάδια, ιστορίες να αφηγούμαστε.
Ο μεγάλος Κουροσάβα, στα Όνειρα', βάζει τον Βαν Γκογκ να του απαντά, όταν ερωτάται γιατί δυσκολεύεται να αποτυπώσει στον καμβά το όμορφο τοπίο που έχει μπροστά του:
'A scene that looks like a painting, doesn't make a painting. If you look closely, all of nature has its beauty'.
Η ευτυχία, λοιπόν, δεν ζωγραφίζεται. Η ομορφιά της φύσης είναι εκεί, η ομορφιά των ανθρώπων είναι εκεί. Και μας περιμένει και μας καλεί. Και, μάλιστα, γεννά τη δική της οδύνη, που 'είναι ίσως η άλλη όψη της οδύνης, μιας οδύνης ανεξαρτητοποιημένης πάντως από οτιδήποτε δυσοίωνο, καθώς στα συστατικά της δεν θα βρεις τόσο
τον φόβο τυχόν μελλοντικού κακού
όσο το δυσβάσταχτο του παρόντος καλού,
τον φόβο τυχόν μελλοντικής απώλειας
όσο το δυσβάσταχτο της παρούσας εγγύτητας'.

Και, ναι, είναι οι μέρες που νιώθω πλήρης, δηλαδή ευτυχής.
Γι αυτό και όλα αυτά τα περιττά λόγια, που θα μπορούσαν και να μην είχαν γραφτεί. Γιατί δεν μπορούν να μεταφέρουν ούτε στο ελάχιστο αυτό το μοναδικό (συν)αίσθημα πληρότητας.
Γιατί ίσως απλώς να αρκούσε ένα χαμόγελο.
Ή μια καλημέρα.

Επιστρέψαμε λοιπόν.
Κι όλα είναι εδώ και μας περιμένουν.
Τα καλύτερα. Όσα έρχονται.

Καλημέρα.

Γκαγκάριν ετοιμάσου

...ερχόμαστε! Σιγά το πράγμα θα μου πεις, αλλά σπάω το κεφάλι μου να βρω ένα ψηστικό τίτλο για το (διαφημιστικό αυτό) post, προκειμένου να χτυπήσει αρκετά hits όπως θα εμφανίζεται στο RSS feed. Κινέζικα; Ας τα πούμε πιο απλά λοιπόν:

Μεθαύριο Πέμπτη, 19 Μαρτίου,

εμείς οι Night On Earth παρουσιάζουμε ζωντανά ολόκληρο το 'Second Hand',

αλλά και παλιότερο υλικό, με τη συνδρομή φίλων μουσικών
(Φώτης Σιώτας, Σοφία Ευκλείδου, Λάμπης Κουντουρόγιαννης),
καθώς και άλλων δυνάμεων -που θα παραμείνουν μια έκπληξη μέχρι τέλους...

Και τη βραδιά θα ανοίξουν οι ταξιδιάρικοι Sancho 003
(δηλαδή το τρομερό ντουέτο του Φώτη Σιώτα και του Κώστα Παντέλη)

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00 και λίγο μετά αρχίζουν τα τραλαλά.
Η είσοδος κοστίζει 12 ευρώ και το Gagarin 205 βρίσκεται στην οδό Λιοσίων (στο 205!), πολύ κοντά στο σταθμό Μετρό/ΗΣΑΠ Αττική.

Και πάρε ξανά και την αφίσα του καλού μας Δούλου να χαρείς.
Και μετά, έχουμε και λέμε:

Το Σάββατο 21, στα Γιάννενα, δηλαδή Θυμωμένο Πορτραίτο (Σπύρος Γραμμένος ρησπέκτ!).

Την Κυριακή 22, στην Κέρκυρα, στο κτίριο του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου -αν έχει καλό καιρό, μπορεί και στο προαύλιο, να γουστάρουμε! (Contra Rossa ρησπέκτ!).

Τη Δευτέρα 23, με in a silent way περιβολή, πάλι στην Κέρκυρα, σε αγαπημένο χώρο που θα ανακοινώσουμε τελευταία στιγμή.

Την Τρίτη 24, στην Πάτρα, στο Θέατρο Λιθογραφείον (Περικλής και Inner Ear ρησπέκτ!), με καλεσμένο τον τρομερό Larry Gus.

Και έρχονται κι άλλα. Καλά να΄μαστε.

πάντα αγαπούσα μέταλ μέρα του ρόκγουεηβ

...αλλά γαμώτο, ποτέ μου δεν τα κατάφερα να είμαι. Ούτε στους Σάμπαθ (είχα να πάω σε γάμο γαμώτη), ούτε στην ψευτοαναβίωση των Γκανς Εν Ρόουζες (ευτυχώς έχω δει τους ορίτζιναλ τότε, ναι τότε). Ούτε καν πέρσι, που το καλτ το ίδιο (Τζούντας Πρηστ) και το θρας το ίδιο (Καβαλέρα Κονσπύραση) έφεραν το σεισμό στη Μαλακάσα. Φέτος, οι προδιαγραφές ακούγονται καλύτερες από ποτέ. Δευτέρα, λοιπόν, 29 του Ιούνη και στη "μέταλ" μέρα -όπως συνηθίζαμε πάντα να την αποκαλούμε- θα εμφανιστούν σύμφωνα με τη σημερινή ανακοίνωση της Didi οι: Μότλεϋ Κρου, Μάνστερ Μάγκνετ, Αρτς Ένεμη, Λωρέν Χάρις, Γουάσπ, Βόηβοντ. Πάντα μου άρεσε να γράφω τα ονόματα των μέταλ γκρουπς με ελληνικούς χαρακτήρες -όπως άλλωστε απολάμβανα να τα διαβάζω στα βιβλία και τις μπροσούρες τύπου 'χάρντ ροκ και χέβι μέταλ: ο ήχος του Σατανά'. Και γι αυτό και μόνο -για να γράψω μερικά- λέω πως θα πέθαινα να δω Τουίστεντ Σίστερ, Βαν Έηλεν, Μπλου Όηστερ Καλτ, Ζλέηερ, Γιούροπ, Σιντερέλα, Ντεφ Λέπαρντ, Πόηζον, Χέλογουην, Μέγκαντεθ, Όζη Όζμπορν, Φέηθ Νο Μορ. Α, και μην ξεχνιόμαστε: αυτή την Παρασκευή, όλοι στους Σόλφλαη. Θέμη, κάνε ό,τι μπορείς, ναούμ.

να ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά

Έρχονται live, έρχονται μπόρες!...
First we take Gagarin, then we take the roads...
Πέμπτη 19 Μαρτίου, όπως μαρτυρά και η υπέροχη αφίσα του Δούλου, η πλήρης παρουσίαση του 'Second Hand' στο Γκαγκάρειον Ίδρυμα της οδού Λιοσίων. Με πολλούς εκλεκτούς καλεσμένους (Φώτης Σιώτας, Σοφία Ευκλείδου, Λάμπης Κουντουρόγιαννης κ.α.), τους καλούς μας Sancho 003 για opening (πάλι Φώτης Σιώτας και Κώστας Elvis Παντέλης) και ...εκλπήξεις! Και μετά, αρχίζουμε τις βόλτες: Γιάννενα, Κέρκυρα, Πάτρα, Κρήτη, βόρεια Ελλάδα και βάλε. Προς το παρόν, δες την αφίσα, κάνε κλικ πάνω της να τη δεις μεγαλύτερη και επανερχόμαστε με όλες τις λεπτομέρειες.

φτιάξε μου τη μέρα λέμε!

Faith No More in their own words:

'During the entire 10 years that have passed since our decision to break up we've experienced constant rumors and requests from fans and promoters alike. Nevertheless, for whatever reason, none of us kept in regular touch, much less to discuss any possibilities of getting together.

What's changed is that this year, for the first time, we've all decided to sit down together and talk about it. And what we've discovered is that time has afforded us enough distance to look back on our years together through a clearer lens and made us realize that through all the hard work, the music still sounds good, and we are beginning to appreciate the fact that we might have actually done something right...and so with this we've decided to hold our collective breaths and jump off this cliff.... BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!

We can only hope that the experience of playing together again will yield results erratic and unpredictable enough to live up to the legacy of FNM. Who know where this will end or what it will bring up...only the future knows. But we are about to find out!'


Ίσως γίνομαι γραφικός που επανέρχομαι και με δεύτερο post, απλά I STILL CAN'T FUCKING BELIEVE IT!!!!!!!!

φτιάξε μου τη μέρα (και τις άλλες μέρες)

Τι να μου τη φτιάξεις δηλαδή, καλύτερο νέο από αυτά δεν έχω ξαναματαδεί στο mixtape κι ούτε ξέρω αν θα ξαναδώ!... REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE;;;;;;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ;;;;;;;; Κάτι ήξερα που έλεγα από προχτές ότι είμαι ευτυχισμένος και ότι η ζωή είναι ωραία τελικά και σπουδαία και άλλα τέτοια έμορφα. Αλλά, ...REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE;;;;;;;; Αυτός είναι ένας πραγματικός λόγος για να είμαι ευτυχισμένος. Και να μη χαλάσει καμμία μέρα από σήμερα και μέχρι τη μέρα που θα τους καμαρώσω και μετά, φυσικά, που ένα αίσθημα πληρότητας θα κυριεύει τα πνευμόνια και την καρδιά και το μυαλό, μα τι λέω, παραλήρημα, μπσδπλφορη σκλσφξσ ησλξκδφισδθς, σδφρτ, ΚΣΦΟΞΗΣ s3#$%&(@, 23sjhlkhf25s#%&(σφηξ230, ΟΡΕΣΤΗ ΤΟ ΕΠΙΑΣΕΣ ΤΟ ΘΕΜΑ;;;;; ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΓΙΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΙΛΑΜΕ::::: REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE!!!!!!! KAVLA, KAVLA, KAVLA!!!!!!

in a palindrom way

Απλή υπενθύμιση. Αυτή την Πέμπτη, 26 Φλεβάρη, η παραδοσιακή 'in a silent way' κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας στο Καφέ Αλάβαστρον, με κληρώσεις, λαχνούς και πλούσια δώρα. Εξέχον καλεσμένος του silent trio, ο τιτανοτεράστιος Δημήτρης Αρώνης, μπροστάρης του Modrec οχήματος, με θητεία στους Night On Earth, αλλά και υπογραφή πίσω από το όνομα Palindrom.

Οι λεπτομέρειες λίγο πολύ γνωστές. Ξεκινάμε γύρω στις 22.30, Δαμάρεως και Φρύνης, τιμημένο Παγκράτι, στάνταρ θα έχει πάλι κάποια πορεία, κάποιο σεισμό, καταποντισμό, silent χωρίς κυκλοφοριακό χαμό δεν λέει, μη χαλάσει η παράδοση, οπότε ελάτε in time όσοι είναι, για να αρχίσουμε και in time, γιατί τιμημένο ξετιμημένο, είναι δύσκολο για παρκάρισμα το Παγκράτι, αλλά τεσπάντων, always look on the bright side of life, foo foo, foo foo foo foo foo foo, always look on the bright side of life!...

codename: Nikita

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, αφού κρίθηκε ένοχος για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος και αντιμετωπίζει, επίσης, την περίπτωση παύσης του αξιώματός του.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών (με τελεσίδικη απόφαση) ο πρώην δήμαρχος Αμαρουσίου Παναγιώτης Τζανίκος, σχετικά με παρανομίες στην οικοδόμηση του επίσης παράνομου εμπορικού κέντρου The Mall.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών ο σύμβουλος του πρωθυπουργού και βουλευτής Γιάννης Κεφαλογιάννης, αφού κρίθηκε ένοχος για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία (εμπόρου ναρκωτικών) και ψευδορκία. Από την εκδίκαση της έφεσης, απλώς μειώθηκε ο χρόνος της ποινής.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 19 μηνών και επιπλέον χρηματικό πρόστιμο, ο Θέμος Αναστασιάδης και τα μέλη της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας του, ως ένοχοι για παραβάσεις του νόμου περί ασέμνων και του νόμου περί προσωπικών δεδομένων.

Ως γνωρίζετε, παρ'ότι μέσα στα κάτεργα, στις κακουχίες και στη στέρηση, είναι όλοι τους καλά και στέλνουν αγωνιστικά το δικό τους μήνυμα στον ελεύθερο κόσμο, ένα μήνυμα ανθρωπιάς, ένα μήνυμα ελπίδας, ελπίδα που γεμίζει τον αγωνιστή δήμαρχο της Αθήνας, ελπίδα που θα δώσει νέα ορμή στο όραμά του, ελπίδα ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, ότι ο αγώνας αξίζει και θα δικαιωθεί, ότι η ανάπτυξη θα συνεχιστεί, και διπλή και τριπλή ανάπλαση, κόντρα στο σύστημα, κόντρα στα συμφέροντα και στα ξένα κέντρα, κόντρα στους μεγαλοπαράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στους αντιεξουσιαστές που εξουσιάζουν εδώ και εκεί, ελπίδα ότι καμιά θυσία δεν έγινε για το τίποτα και τίποτα δεν πάει χαμένο σ'αυτό τον τόπο, ότι τα σίδερα της φυλακής δεν είναι αρκετά για να λυγίσουν τους μεγάλους άνδρες και τις μεγάλες πράξεις, ούτε να εμποδίσουν τα μεγάλα έργα, αυτά για τα οποία είσαι καμωμένος και τα εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, αυτά τα οποία ζητεί η κολωνακιώτικη ψυχή σου, όχι τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε, αλλά την Αγορά, το Θέατρο και τους Στεφάνους, τον Άγιο Στέφανο, τον Ελαιώνα, τα όπου γης πάρκα, τα πάρκινγκ, τα τσιμέντα, τα κάγκελα, τα εμπορικά κέντρα. Γιατί, μην το ξεχνάς ποτέ αγωνιστή, τα μεγάλα έργα είναι που θα λυγίσουν τα όποια σίδερα της όποιας φυλακής. Αυτά, άλλωστε, είναι που τα έχουν λυγίσει μέχρι τώρα.

όχι άλλη sinead o'connor!

Σύμφωνα με το φίλο μου τον πλακατζή, τον Ηλία, τη μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία του Φίλιππου Πλιάτσικα στο Στάδιο Καραϊσκάκη θα ανοίξει ...η Sinead O'Connor. Αν αυτό δεν είναι μια από τις μεγαλύτερες πλάκες που έχει ανεβάσει το mixtape.gr, τότε το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις και έπαψε πλάκα να θυμίζει. Και επειδή δεν μπορούμε να υποδείξουμε στο κοινό να αποφύγει το φιλιπποπλιάτσικο, καθ'ότι τα εξώδικα παραμονεύουν, θα αναφωνήσουμε όλοι μαζί 'όχι άλλη Sinead O'Connor!!!', έλεος, τη βαρεθήκαμε, βαρεθήκαμε να τη βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο στα μέρη μας, βαρεθήκαμε την υπέροχη φωνή της, άσε που έχει παχύνει και έχει αφήσει μαλλί, χώρια που δεν γουστάρουμε καθόλου στην ιδέα μιας συναυλίας που δεν θα καταλαβαίνουμε πότε είναι το support και πότε το main act, πότε πρέπει να φτάσουμε στο χώρο, πότε πρέπει να χαζολογάμε και να μιλάμε με τους κολλητούς ή να κάνουμε καμάκι ή να τριγυρνάμε ψάχνοντας για γνωστούς, πότε να κοιτάμε το ρολόι για να περάσει η ώρα, πότε να στηθούμε στην ουρά για μπύρα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο σίγουρο είναι ότι γνωρίζουμε με ακρίβεια το χρονικό σημείο στο οποίο η περίσταση θα μας καλέσει να ...την κάνουμε.

Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη συναυλία παρουσιάζει και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες, όπως το γεγονός ότι ίσως να μην έχει καταγραφεί ποτέ ξανά support artist που έχει συνεργαστεί με τον Prince και main act που όχι μόνο δεν το γνωρίζει ο Prince, αλλά και οι περισσότεροι ομιλούντες την αγγλική, καθώς και άλλες διαλέκτους πλην της ελληνικής. Όπως, επίσης, support artist με συνεργασίες όπως οι Public Enemy, ο The Edge, ο Roger Waters, ο Rick Wright, ο Roger Daltrey κελιπά κελιπά και main act που -το πολύ να- έχει όλους αυτούς σε αφίσα στο σπίτι του. Όπως, επίσης, δεν γνωρίζω αν έχει καταγραφεί support artist με πωλήσεις 10 εκατομμυρίων και βάλε δίσκων.

Αυτή, βέβαια, είναι η πρώτη μιας σειράς συναυλιών που πρόκειται να γίνουν το καλοκαίρι και υπακούν σ'αυτό το concept -το οποίο θυμίζει παλιά εξώφυλλα του Διφώνου- το concept του Μεγάλου Support, του ποιος σαπορτάρει ποιον τελικά. Σύντομα πρόκειται να ανακοινωθεί η μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη με support τον Nick Cave, η μεγάλη γιορτή του Παντελή Θαλασσινού με support τον Stevie Wonder, η δεκαπενταυγουστιάτικη πανήγυρις της Έφης Θώδη με support την Beyonce, ενώ αναμένεται και το οριστικό confirmation της πολυαναμενόμενης κοινής συναυλίας του Βασίλη Παϊτέρη και του Tom Jones, την οποία θα παρουσιάσει εν είδει κονφερασιέ ο μέχρι-τώρα-που-μιλάμε προπονητής του Τριφυλλιού Henk Ten Cate, ο οποίος θα μπορούσε να είναι και ο φανταστικός γιος τους, όπως τα ντοκουμέντα μαρτυρούν. Όσο για τη δική μας μεγάλη συναυλία, παλεύουμε να κλείσουμε για support τους King Crimson, αν και δύο από τα μέλη τους αντιμετωπίζουν κάτι προβλήματα υγείας τον τελευταίο καιρό -είναι και κάποιας ηλικίας- γεγονός που ίσως μας κάνει να στραφούμε τελικά στη σίγουρη και δοκιμασμένη λύση των Radiohead.

ΥΓ. Θυμάμαι, βέβαια, ότι στη μεγάλη περιοδεία των Bad Religion για το 'Recipe for hate', τις συναυλίες άνοιγαν οι ...Pearl Jam, ενώ στον ομώνυμο δίσκο, μέλος της χορωδίας ήταν ο Eddie Vedder, που έκανε γενικά τα backing vocals.

Και μιας και περί stadium rock ο λόγος, απολαύστε εδώ το νέο χιτ του Δόκτωρα Φρυόβολου Χαρούπη και του Μάριου Φουαγκρά Περλόν, το περίφημο 'Έλα έλα', χαρακτηριστικότατο δείγμα του λεγόμενου 'τσουνάμι ροκ'.

αναχωρήσεις

Έφυγε μια μεγάλη κυρία της jazz, η σπουδαία Blossom Dearie.
Έφυγε και ο τεράστιος Orlando Cachaito Lopez, ψυχή (και μπάσο) των Buena Vista Social Club.
Έφυγε και ο Μάικ Ροζάκης, ένας δάσκαλος -με όλη τη σημασία της λέξης- στον οποίο χρωστάω πολλά και, κυρίως, το παράθυρο που μου άνοιξε -όντας μαθητής του στο θλιβερό και μίζερο ωδείο- και μου έδωσε κίνητρο σε μια δύσκολη ηλικία να δω και να ακούσω αλλιώς τη μουσική, ακόμα και εκείνες τις θλιβερές και μίζερες ασκήσεις του σολφέζ. Αλλά και να με κάνει έτοιμο να βλέπω και να ακούω τη μουσική πίσω από τα σημαδάκια και τις παρτιτούρες. Αν αυτά που γράφετε δεν τ'ακούτε, είναι απλά ιχνογραφία και ασκήσεις στο χαρτί, θυμάμαι να μας λέει συνέχεια.
Αν στα ωδεία σας έχουν μάθει πρώτα να παίζετε και μετά να σκέφτεστε, προκειμένου να σας κάνουν να παίζετε όλο και πιο γρήγορα, και πιο γρήγορα, έτσι που να μη μένει πολλές φορές χρόνος για να σκέφτεστε, εγώ θέλω πρώτα να σκέφτεστε και μετά να παίζετε. Κι όσο χρόνο σας πάρει, εδώ είμαστε και έχω όλη την υπομονή.
Αυτά μας έλεγε ο δάσκαλος.
Και κάτι άλλα αστεία για το καράτε, για να γελάμε και να λέμε κάτι χρήσιμο όταν πηγαίναμε αδιάβαστοι και δεν ήθελε να μας ντροπιάσει.
Δεν ξέρω αν ήταν μεγάλος μουσικός ή αν πέρα από το cult των Charms και την αναμφισβήτητα σπουδαία φωνή του, θα τον μνημονεύουν οι μουσικολόγοι και οι λοιποί ακαδημαϊκοί της μουσικής.
Ξέρω όμως ότι σε κάποιους έμαθε μουσική, πραγματική μουσική.
Και αυτό θα το θυμάμαι ως ιερό.

σε γιορτή που (δεν) ξανάδα

Με μια μεγάλη γιορτινή πορεία προς το -πάλαι ποτέ- πάρκο Πατησίων και Κύπρου, κλείνει σήμερα η κατάληψη της Λυρικής Σκηνής, με βασικό πρόταγμα το "πάμε γι'άλλα". Τη Δευτέρα το απόγευμα έχει προγραμματιστεί συνάντηση στο Πολυτεχνείο για συζήτηση με τις ομάδες εργασίας προς ανεύρεση νέου χώρου που θα στεγάσει -ίσως μόνιμα- τους πυρήνες της ανεξάρτητης και αδιαμεσολάβητης έκφρασης ή ο,τιδήποτε θέλει τέλοσπάντων να επικοινωνήσει και να πράξει στη συνέχεια αυτή η (εξεγερτική) κίνηση.

Ίσως να μην έχει νόημα μια περιγραφική ανασκόπηση αυτής της εξεγερμένης εβδομάδας, μιας εβδομάδας που βρήκε το κτίριο της Λυρικής -επιτέλους!- γεμάτο με κόσμο, πραγματικό κόσμο, ζωντανό κόσμο, όλες τις ώρες, ακόμα και τα ξημερώματα, με ζωντάνια, με μουσική, με χορό, με συζητήσεις, με χαμόγελα, με επικοινωνία. Αλλά και με τις όποιες αντιφάσεις προκύπτουν από μια τόσο ανοιχτή κοινωνική διαδικασία και ταυτόχρονα ένα τόσο πολύχρωμο εγχείρημα, το οποίο έδειξε ξεκάθαρα ότι διαμορφώνεται μια δυναμική ικανή να υπερβεί την κάθε μεμονωμένη δύναμη και να θέσει ακριβώς αυτό ως όρο σύμπραξης στην πορεία αναζήτησης νέων μορφών παρέμβασης και δράσης: μια κίνηση που υπερβαίνει -θέλοντας ή μη, κυρίως μη- την πολιτική ταυτότητα του καθενός ξεχωριστά, αλλά ταυτόχρονα την προϋποθέτει και, φυσικά, επιζητά τη γνώση και την εμπειρία της.

Προσωπικά, δεν κρύβω ότι αποχώρησα με ένα βαθύ προβληματισμό και ορισμένα εν μέρει απογοητευτικά -και αποκαρδιωτικά κάποιες φορές- συμπεράσματα, τα οποία θα προσπαθήσω για άλλη μια φορά ίσως, να μην πάρουν μέσα μου τη μορφή κυνικών βεβαιοτήτων. Και αυτά τα συμπεράσματα έχουν να κάνουν όχι τόσο με την ουσία των προταγμάτων, των διεκδικήσεων και των δράσεων, αλλά με όλα τα στοιχεία και τις διαδικασίες εκείνες που υπομονόμευαν όλο και περισσότερο ακριβώς αυτή την ουσία. Αναμφισβήτητα οι δράσεις και οι συνελεύσεις των δύο πρώτων ημερών γέννησαν την ελπίδα για κάτι καινούριο, για έναν άλλο λόγο, για μια άλλη πράξη, για μια άλλη καθημερινότητα, για κάτι άλλο τέλοσπάντων που όχι μόνο είναι εφικτό, αλλά ήδη διαμορφώνεται, ζυμώνεται, βιώνεται και έτσι μπορεί να αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και μέσα μας. Από την άλλη, η εικόνα των δύο τελευταίων ημερών εξέπεμπε πολλές φορές μια παρωχημένη seventίλα, κυρίως όσο αφορά τον τρόπο επικοινωνίας και την ποιότητα των διαδικασιών, αλλά και έναν ανέξοδο manuchaϊσμό που δυσκολευόταν -ή φοβόταν- να προτάξει ευθαρσώς το συγκεκριμένο (και το τολμηρό) απέναντι στο χύμα και στο νεο-χίππικο trend. Αν αρχικά η ουσία του όλου εγχειρήματος είχε να διαπραγματευτεί μια άλλη τέχνη, μια άλλη επικοινωνία, μια άλλη πολιτική, μια άλλη στάση ζωής, όσο οι μέρες περνούσαν και ο λόγος κυλούσε, στις ανοιχτές συνελεύσεις άρχισε να αναδεικνύεται η φόρμα σε βάρος της ουσίας, η αυτοαναφορικότητα σε βάρος της εξωτερίκευσης και επικοινωνίας των μηνυμάτων, οι μέθοδοι σε βάρος του στόχου, οι στενά οριοθετημένες πολιτικές επιδιώξεις σε βάρος ενός καθολικού υπερβατικού λόγου που είχε ήδη δείξει από την αρχή ότι θα μπορούσε να αποτελέσει όχι απλώς τη σπίθα, αλλά και να βάλει τη φωτιά και να μας οδηγήσει αρκετά πιο πέρα. Προς το παρόν θα μας οδηγήσει μόνο μέχρι το πρώην παρκάκι στην Πλατεία Αμερικής, αναδεικνύοντας το πρόσκαιρο -ή, έστω, επίκαιρο- ως αγωνιστικό αίτημα και αφήνοντας πάλι πίσω ανεκμετάλλευτες τόσες και τόσες ευκαιρίες που δεν χωράνε κατ'ανάγκη σε μια ακτιβιστική διαδικασία, που ορίζει ως μέτωπα τα σημεία στα οποία οι κακλαμάνηδες μας κατευθύνουν ή κάποιοι μεσαιωνιστές ταϊζουν βιτριόλι.

Με άλλα λόγια, προσπαθώ να πω πως η πράξη μέσω της πρότασης και όχι της αντίδρασης, μέσω της θέσης και όχι της άρνησης, αυτή η πράξη μπορεί να καταφέρει ίσως περισσότερα, να ορθώσει ανάστημα τόσο απέναντί τους, όσο και ανάμεσά μας, να μας δώσει υπόσταση και ετοιμότητα, να φωτίσει τις ζωές μας, να διαλέγεται παντού ξεκάθαρα και δυναμικά το θέλω και όχι το δεν θέλω, να δημιουργεί και όχι να καταστρέφει, να επιβάλλει όρους στην καθημερινότητά μας και όχι να τους διαπραγματεύεται. Σε κάθε περίπτωση εννοώ μια πράξη που κακώς τοποθετείται (και σχεδόν τοποθετήθηκε) αντιφατικά και διαχωριστικά απέναντι στα επίκαιρα αγωνιστικά προτάγματα. Ο προβληματισμός μου εν τέλει έχει στόχο τις διαδικασίες που αναγκάζονται να καταλήξουν σε διλήμματα και να υπερασπιστούν αυτό και όχι το άλλο. Δεν χρειάζεται κόπος να συμφωνήσουμε πάνω σε αυτό: ναι, και στο παρκάκι, και για την Κούνεβα, και για τους συλληφθέντες, και για τους τραυματίες, και για τα ανοιχτά ζητήματα που άφησε ο Δεκέμβρης. Όπως, και για την Παλαιστίνη, και για τους εργαζόμενους, και για τα εργατικά ατυχήματα, και για το Νταρφούρ, και για τη Σιέρρα Λεόνε, και για τόσα άλλα ανοιχτά -κρυφά ή προφανή- μέτωπα όπου δοκιμάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το θέμα είναι απέναντι στη βαρβαρότητα να αντιπροτείνουμε έναν άλλο τρόπο ζωής και όχι μια νέα βαρβαρότητα. Έναν άλλο, ειλικρινά νέο, λόγο και όχι μια εκλεπτυσμένη διατύπωση του παλιού. Να περιφρουρήσουμε τις αντιφάσεις μας πριν τις αφήσουμε να ξεσκίσουν τις πιο ιδιαίτερες φωνές μας, αναζητώντας μάταια τη σύγκλιση και τη συναίνεση. Να ονομάσουμε, παρ'όλα αυτά, τα σημεία που συναντιόμαστε, αδιαφορώντας για τα σημεία που μας τέμνουν. Να αφήσουμε τις ιδιαιτερότητές μας να κάνουν τη δουλειά τους, με θόρυβο ή χωρίς. Να μην αλλάξουμε τους εαυτούς μας προκειμένου να συναντηθούμε, αλλά να συναντηθούμε πρώτα προκειμένου να τους αλλάξουμε. Όλοι. Ο καθένας μόνος του, άρα και όλοι μαζί. Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι η συλλογική ευθύνη είναι πρώτα και πάνω απ'όλα το άθροισμα των ατομικών ευθυνών, άρα και η συλλογική κατάκτηση περνά πρώτα από τις ατομικές κατακτήσεις.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή.
Πάμε γι άλλα λοιπόν και όχι για τα ίδια.
Το πάρτι τελείωσε, ας αρχίσει η γιορτή.

μικρές παράταιρες ιστορίες

Τα παιδιά της γενιάς των 700 ευρώ τρώγονται μεταξύ τους. Αφού το κουμπούρι βγήκε once, γιατί να μην ξαναβγεί άλλωστε;... Καμία κοινή γνώμη δεν σάστισε βέβαια, κανείς δεν συγκλονίστηκε, κανείς δεν απόρησε, κανείς δεν εξήγησε επί της ουσίας. Και έτσι, για άλλη μια φορά, το μεγάλο πλήθος των στομάτων που χάσκουν μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης θα παραμείνει ως έχει, χάσκον. Τα βλέμματα θα παραμείνουν ως έχουν, αποχαυνωμένα. Τα αυτιά θα τραφούν με τις γνωστές πλέον ερμηνείες: εκπυρσοκρότηση ή ψυχική διαταραχή ή και τα δύο μαζί ή ασύμμετρη απειλή ή τσιγάρο πρέφα και καφέ και δεν βαριέ και δεν βαριέσαι αδερφέ. Όσο για τους νευρικούς ιστούς που μεταφέρουν στη χώρα του εγκεφάλου τα ερεθίσματα από τη χώρα του ανεγκέφαλου, κι αυτοί θα παραμείνουν ως έχουν: σε γενική απεργία.

απελευθερωμένη λυρική

Δεν γνωρίζω από ποιον και τι συγκεκριμένα απελευθερώθηκε η Λυρική Σκηνή της Αθήνας. Μια σκηνή, όμως, που "πέφτει" στα χέρια καλλιτεχνών -εκεί δηλαδή που αξιωματικά ανήκει- δεν μπορεί παρά να είναι ελεύθερη. Έστω και με κατάληψη, έστω και αν διαμαρτύρονται για κάτι πιο ανθρώπινο και όχι απαραίτητα "καλλιτεχνικού" ενδιαφέροντος, έστω και αν για τους κακλαμανοποιημένους γιάπηδες δεν είναι παρά άλλη μια γραμμή στη λίστα των "ταραξιών". Απόψε το βράδι στις 21.00, ανοιχτή γενική συνέλευση στο χώρο της κατάληψης, δηλαδή τη Λυρική Σκηνή, Ακαδημίας 59. Εδώ το μπλογκ της κατάληψης: http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com/. Καλή δύναμη!

in a silent way πάντα

Κάναμε ένα μπρέηκ το Δεκέμβρη (ανήμερα Χριστούγεννα, δεν έλεγε...) και επανακάμπτουμε! Οι silent βραδιές στο Καφέ Αλάβαστρον συνεχίζονται. Ναι, το γνωστό τρίο (Σοφία, Costinho, Juanito) με έκακτους καλεσμένους κάθε φορά.

Αυτή την Πέμπτη, 29 Γενάρη, καλεσμένοι μας

ο Πέτρος Λαμπρίδης (κοντραμπάσο)
και ο Κώστας Τσιουλάκης (κρουστά),

αμφότεροι μέλη των Ματ σε 2 Υφέσεις,
αλλά και της πλήρους εκδοχής των Night On Earth.

Το Καφέ Αλάβαστρον βρίσκεται εδώ και χρόνια Δαμάρεως 78, στο Παγκράτι (συμβολή με Φρύνης). Το τηλέφωνο για κρατήσεις (πολλές φορές απαραίτητο) είναι 210 7560102 και το site www.cafealavastron.gr. Η είσοδος κοστίζει 10 ευρώ, και οι νότες αρχίζουν λίγο μετά τις 22.00.


Για το Φλεβάρη (στις 26 του μήνα) προσκεκλημένος είναι ο Δημήτρης Αρώνης, πάλαι ποτέ δύναμη των Night On Earth, νυν Palindrom και ανέκαθεν Modrec. Μέχρι τότε έχει ο θεός (ο Ντιέγκο δηλαδή)... Καλή μας αντάμωση αυτή την Πέμπτη. Πρώτα ο θεός (δηλαδή ο Ντιέγκο).

στρατός ηλιθίων

λεζάντα:
Πόσο μαλάκας μπορεί να νιώσεις (αν νιώθεις γενικά...), όταν οι ανώτεροί σου μέσα στις γιορτές σου ζητάνε να φυλάξεις ένα χριστουγεννιάτικο (ψεύτικο) δέντρο ωσάν να φυλάττεις Θερμοπύλες και ένα μήνα μετά σε διατάζουν να πας να περιφρουρήσεις την κοπή (πραγματικών) δέντρων, αλλά και τη ...συλλογή τους από επιτήδειους ταραξίες;
σχόλιο:
Πόσο μαλάκας μπορεί πράγματι να είσαι αν και στις δύο περιπτώσεις νιώθεις ότι υπηρετείς με ζήλο το καθήκον σου, τον νόμο, την τάξη και την ασφάλεια των πολιτών;
συμπέρασμα:
Πόσο μαλάκες μπορεί να είμαστε όλοι εμείς που δεν κουνιόμαστε από τον καναπέ μας και δεν πέφτουμε πια για κανένα πουκάμισο αδειανό, για καμιά Ελένη, και το πουκάμισο του Νικήτα παραμένει καθαρό, ακιλήδωτο, comme-il-faut ως του πρέπει, ως ήταν πάντα στη ζωή, ο καλός, ο λαμπρός άνθρωπος, ο πατριώτης;
ερώτημα:
Ποιοι είναι οι ηλίθιοι τελικά;

στο δήμαρχο μας με αγάπη

Ο άνθρωπος που οραματίστηκε μια Αθήνα ακόμα πιο γκρι, με ακόμα περισσότερο τσιμέντο, ακόμα πιο φλατ, ακόμα θερμότερη τα καλοκαίρια. Που μας έμαθε την αξία του πλαστικού -ως μια ρεαλιστική και βιώσιμη λύση που θα δώσει τέλος στις εμπρηστικές εμμονές- και το προστάτευσε ως δικό του παιδί, με πόνο ψυχής, με μόχθο, με αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Ο φωτισμένος προύχοντας που μόνο εκείνος είδε και κατήγγειλε την πολιτιστική ένδεια του σπάταλου και ξενολάγνου Φεστιβάλ Αθηνών και πολέμησε με όλες του τις δυνάμεις το καρκίνωμα του Λούκου και οραματίστηκε ένα άλλο φεστιβάλ, ένα φεστιβάλ για όλους, ένα φεστιβάλ λαϊκό, ένα φεστιβάλ με ληγμένες παραστάσεις και σκυλολαϊκά νεκρόφιλα αφιερώματα σε απολιθωμένους συνθέτες, ένα φεστιβάλ της καρδιάς, το δικό μας φεστιβάλ, το φεστιβάλ των 2 ευρώ. Ο επιστήμονας που οραματίστηκε τσιμεντένια γκούλαγκ για τα πρεζάκια στο Θριάσιο και, κρίμα!, ήταν τόσο κοντά να πραγματοποιήσει κι εκείνο το όραμά του. Ο τολμηρός πολιτικός που δεν υπολογίζει ούτε πολιτικό κόστος ούτε την κηλίδωση της υστεροφημίας του και δεν αφήνει δέντρο για δέντρο όρθιο στην επικράτεια του Δήμου, όχι του Δήμου Αθηναίων, αλλά του Δήμου του, χέσε τους Αθηναίους, ποιους Αθηναίους, αυτός ο Δήμος είναι ο δικός μου Δήμος, επιτροπές και προσφυγές είναι τα στραβά της Δημοκρατίας, συγκεντρώσεις, υπογραφές και άλλες αηδίες είναι των κουλτουριάρηδων, οι διάφοροι που φωνάζουν και με ενοχλούν δεν είναι πολίτες, είναι βαλτοί, και τους αρέσουν οι βάλτοι και οι ελαιώνες και όχι όσα κάνω για πάρτη τους, αχάριστοι Αθηναίοι, μια δουλειά σωστή δεν μ'αφήνετε να κάνω επιτέλους. Ο μεγάλος άνδρας που μπορεί και δεσμεύει ολόκληρες διμοιρίες ΜΑΤ να δουλεύουν για πάρτη του, για το μεγάλο party του, που χτες τα ήθελε 24 ώρες on-line να φυλάνε με νύχια και με δόντια το στολισμένο πλαστικό δεντράκι από τους κακούς εμπρηστές και τωρα τα βάζει να φυλάνε εκείνους που κόβουν τα δεντράκια από τη ρίζα, σύρριζα, από τους κακούς, αυτούς του ΣΥΡΙΖΑ, που τα θέλουν όρθια και πράσινα. Η συνήθης περίπτωση υπουργού που δεν μπορούν να του βρουν υπουργείο και τον στέλνουν για αγροτικό στη δημαρχία της Αθήνας. Ο δήμαρχος της διπλανής πόρτας. Όχι αυτής που γράφει απ'έξω 'δήμαρχος' βέβαια. Της διπλανής. Ένας δήμαρχος απών. Και επιλεκτικά παρών, κυρίως για κακό. Απολαύστε λοιπόν και την ιστορική ανάπλαση του τελευταίου εναπομείναντος πάρκου, Πατησίων και Κύπρου, Πλατεία Αμερικής:
σχετικά λινκς εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

ζήτω ο Βωβός, κάτω ο Λούκος, έμπαινε Νικήτα!

Αναδημοσιεύω χωρίς αιδώ, αιδώ κι εκεί.
Στην υγειά του δημάρχου μας!...

performing @ exarchia