ιντερνάσιοναλ

Starting with whispers and distant notes tuned up by various musicians, Second Hand almost feels like something between a thriller and a jam session. It turns out to be an appropriate way for the Greek-based Night on Earth to begin, as the album is shot through with the kind of moody sentiments that fans of everyone from Leonard Cohen to Nico, the Tindersticks to later Marianne Faithfull can relate to. Lead singer Sophia Sarri's strong but still aching voice has the dramatic sense of classic cabaret down, while the understated power of the performers, strings, and noir-tinged beats and bass sets the mood early on, living up to the band's name nicely. As a result, when feedback first fully crunches in on "Crocus," the effect is shocking given what has happened before, suggesting a looming presence that does not always announce itself. Alternating between Greek- and English-language lyrics, Sarri's delivery is never less than compelling, and the whole is a dark, enthralling gem.

[το πρώτο οφίσιαλ διεθνές ρίβιου για το 'Second Hand', όπως δημοσιεύτηκε στο έγκυρο ενημερωτικό All Music Guide. Το σχετικό λινκ, πατώντας εδώ]

φωτιά στα σαββατόβραδα

Ας μετρήσουμε λοιπόν όλοι (και πάλι) τις ζημιές μετά τις πυρκαγιές. Τις ζημιές πριν τις πυρκαγιές (και πάλι) ας μην τις μετρήσουμε. Όπως ας πούμε τα 250.000 αυθαίρετα της περιοχής ή -λέω εγώ τώρα ο κακός- αυτό εδώ πέρα το λινκ -δημοσιευμένο 4 μήνες πριν παρακαλώ- που βρήκα ως ενδιαφέρον σχόλιο στο ούτως ή άλλως έξοχο ποστ του Ολντμπόη. Τώρα όμως μας χρειάζεται ο μίστερ Προκόπης να πει πως 'άλλο η εικόνα, άλλο η πραγματικότητα'. Ή, καλύτερα, αλλού η εικόνα, αλλού η πραγματικότητα. Η πρώτη στους δέκτες σας, η δεύτερη στο διάολο. Ή, ακόμα καλύτερα, στις πλάτες μας. Και γαμώ;...

ημερολόγιο διακοπών

Συναυλιάρα στα μέσα του Αυγούστου. Παράταιρο.
Είναι πράγματι οι Faith No More. Και γαμάνε. Να ένα παιδικό όνειρο που επιτέλους εκπληρώνεται.

Second Hand και Hotelοτράγουδα, δυο μέρες πριν στον αμπελώνα στην Κέρκυρα. Ομορφιά.
Ο Σκοπελίτης δεν κουνάει απλώς. Είναι σαν παιχνίδι στο Allou Fan Park. Φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ήδη στο βυθό. Δεν είναι δύσκολο. Βλέπουμε το κύμα να ανεβαίνει πάνω από τα κεφάλια μας. Ένας μίστερ, με σπούκυ όψη, σαν από ταινία του Τιμ Μπάρτον, αρχίζει να μοιράζει μπλε σακούλες στους επιβάτες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, σαν από συνήθεια, κάτι φυσικό. Καθόλου παράταιρο.
Δείχνει μάλιστα να το διασκεδάζει, όταν και οι πρώτες κυρίες πηγαίνουν τρέχοντας προς την τουαλέτα, με τη σακούλα στο χέρι. Μαζί με έναν άλλο μουτσαραίο χαβαλεδιάζουν κοιτώντας περιπαιχτικά τους επιβάτες στο σαλόνι. Νομίζει κανείς ότι βάζουν στοιχήματα ποιος επιβάτης θα φύγει πρώτος για την τουαλέτα. Θα μπορούσε και να είναι το παιχνίδι τους. Μ'αρέσουν. Διασκεδάζουν με μια κατάσταση που για άλλους είναι τρομακτική και το βλέπω δίπλα μου. Εκείνοι όμως διασκεδάζουν γιατί ξέρουν. Ξέρουν ότι όσο κι αν κουνάει, δεν παίζει να βουλιάξουμε. Αλλά και αυτό να γίνει, ξέρουν ότι αυτό θα γίνει once και ότι είναι λίγοι για να κάνουν το ο,τιδήποτε. Η γνώση ως σύμμαχος. Σχετικά παράταιρο.
Βλέπω αυτό τον Έλληνα συνέχεια μπροστά μου. Τον λέω Έλληνα γιατί τόσο θέλει να είναι. Στο τραπέζι, ελληνικός καφές και φραπέδες για τα κορίτσια, πακέτο Μάλμπορο και γυαλί ηλίου Αρμάνι με τη φίρμα να βγάζει μάτι από δέκα μέτρα. Τον ξέρω καλά. Είναι ο τύπος του Έλληνα που νομίζει πως τα'χει όλα και στην ουσία δεν έχει τίποτα. Που νομίζει πως κάθε τι ελληνικό συνιστά και μια πρωτιά στην ανθρωπότητα. Που δεν ξέρει -ή κάνει ότι έχει ξεχάσει- ότι τον ελληνικό καφέ, κάποτε τον παραγγέλναμε για τούρκικο. Που όταν καμιά εθνική ομάδα σηκώσει κανά κύπελλο -είτε properly είτε by chance- εκείνος πανηγυρίζει ως να ήταν δική του επιτυχία, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει και πολλές επιτυχίες δικές του να καυχηθεί. Γενικά, όλα τα στραβά του κόσμου συμπυκνώνονται για εκείνον στη λέξη 'ξένοι'. Συνέχεια της θεωρίας που θέλει εμάς τους Έλληνες να μεγαλουργούσαμε αν μας άφηναν οι Φράγκοι. Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα. Στους άλλους. Τούρκοι, Αλβανοί, Γερμανοί, τουρίστες, μετανάστες, όλοι υποφέρουν όταν τους πιάνει στο στόμα του. Τ'ακούω αυτά συνέχεια με τη μίζερη και σίγουρη φωνή του, να βγάζει λόγους σ'όποια παρέα ψαρεύει. Ενοχλεί διαρκώς τη σιέστα μου. Παράταιρος.
Στο απόμερο ταβερνάκι, όπου το κύμα που σκάει είναι και ο πιο δυνατός ήχος που μπορεί ν'ακούσει κανείς, μια παρέα 20κάτιδων, αντάμα με τις σιωπηλές γλάστρες τους, στρογγυλοκάθονται και αρχίζουν την ανάλυση για τις μεταγραφές του Θρύλου. Παράταιρο.
Δεν αργώ να διαπιστώσω ότι είναι σχεδόν σαν τους περισσότερους της γαβροφυλής μου. Ούτε από μπάλα ξέρουν πραγματικά, ούτε καν από ελληνική μπάλα. Καθόλου παράταιρο. Παρακαλάω να σωπάσουν, αλλιώς αρχίζω το μονοπάτι που θα με οδηγήσει στη δροσιστική βουτιά της Καλοταρίτισσας.

Το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου αγκομαχάει να δικαιώσει τον τίτλο του. Ούτε κέφι ούτε μεράκι ούτε ωραίοι μουσικοί. Σκυλονησιώτικα και μαντινάδες για κινητά και όπλα διαδιέχονται ταλαιπωρημένες εκτελέσεις των κλασικών χορευτικών, που μόνο για χορό δεν με προκαλούν. Σιγά σιγά ο κόσμος γουστάρει, γιατί δεν μπορεί κι αλλιώς. Ακόμα και σ'αυτό το ίσως ακόμα παρθένο νησάκι, η πιο αυθεντική λειτουργία και έκφραση του ανθρώπου -ο χορός- έχει μολυνθεί. Παράταιρο, αν και όχι πλέον.
Ο Έλληνας πάλι μπροστά μου, ίσως χαίρεται μ'αυτό που βλέπει και ακούει, γιατί ίσως στα αυτιά του και στο μυαλό του αυτό να είναι η παράδοση και οι αξίες. Παρακαλώ να σχολιάσει το ηλίθιο shake που χορεύω ως αντίδραση, για να του πω που να τη βάλει αυτή την παράδοση.
Τα δύο τελευταία νησάκια φέρνουν την ηρεμία. Ο Χουανίτο μας περιμένει με το βιολί και το λαούτο -και ένα ασκί αέρηδες. Ο Ματίας μπαίνει στη μουσική παρέα δημιουργικά και κερδίζουμε έτσι άλλη μια στιγμή. Τα κορίτσια πιο δίπλα πίνουν ψημένη ρακή και περνάνε καλά. Μια πολύ όμορφη εικόνα. Καθόλου παράταιρη.
Την ίδια ώρα το βαζελάκι ρουφάει τρία και ετοιμάζεται για το σπίτι του. Η εικόνα ομορφαίνει.

Μόνη ασχήμια πραγματική, το γαμημένο Blue Star. Νιώθω ζητιάνος στην Ομόνοια. Η εικόνα του λιμανιού του Πειραιά ως ανταμοιβή της πολύωρης περιπέτειας απλά ολοκληρώνει την ασχήμια. Άμα ξαναπάω εγώ Αιγαίο, γράψε μου.

αντί μικρής παράξενης ιστορίας

Πλατεία Καρύτση, μεσημέρι. Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, και ακριβό τζιπ -νομίζω Land Rover- είναι παράνομα παρκαρισμένο έξω από την είσοδο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα έντυπα Λαμπράκη. Πιθανολογώ χωρίς πολλή σκέψη πως θα ανήκει σε κανά Πρετεντέρη ή κάποιον άλλο μεγαλοδημοσιογράφο. Δύο πρασινόμπατσοι της δημοτικής αστυνομίας κόβουν κλήση και την τοποθετούν με μια μικρή ενοχή, αλλά αποφασιστικότητα, κάτω από τον υαλοκαθαριστήρα. Κοντοστέκομαι και αρχίζω μια σειρά από μάταιες σκέψεις. Σκέφτομαι λοιπόν πως η οικονομική θέση του ιδιοκτήτη του πολυτελούς αυτοκινήτου -ναι, είναι πολυτέλεια, μέχρι και θράσος, να κυκλοφορείς με αυτό στους δρόμους της Αθήνας- προφανώς του επιτρέπει να πληρώνει και 20 κλήσεις το μήνα, σχετικά αμελητέο ποσό μπροστά στις μηνιαίες απολαβές του. Μ'αυτή τη σκέψη, μπορεί άνετα να το παρκάρει στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα που εργάζεται (και που δεν εργάζεται κάθε μέρα). Σκέφτομαι ακόμα χειρότερα ότι η οικονομική παύλα κοινωνική θέση του, επιτρέπει στο ίδιο άτομο να αδιαφορήσει για αυτήν την κλήση -ή αυτές τις κλήσεις- να αδιαφορήσει γνωρίζοντας πως οι κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος, προβλέπονται για τους άλλους, τους πληβείους κι όχι για εκείνον. Ή ακόμα χειρότερα, του επιτρέπει να τις εξαγοράσει, κοινώς "να τις σβήσει" που λέμε κι όσοι έχουμε κανά μπάρμπα μέσα στην αστυνομία και κάνει που και που καμιά καβάντζα για μας. Μ'αυτή τη σκέψη, λοιπόν, επίσης μπορεί να παρκάρει κάθε μέρα παράνομα και όχι μόνο στο ίδιο σημείο, αλλά και όπου του γουστάρει, καθ'ότι ο δρόμος του ανήκει. Δεν πα να εμποδίζει πεζούς, τυφλούς, ανάπηρους, ο δρόμος του ανήκει, μαζί με το πεζοδρόμιο. Αυτοί είμαστε.

***

Παράσταση Περσών, Επίδαυρος. Δεν κατάφερα να πάω, αλλά διαβάζω για τα γιουχαρίσματα προς το Βούλγαρο σκηνοθέτη. Μια κυρία υστερικά φωνάζει στο βέβηλο πρωταγωνιστή να βγει από την (ιστορική βεβαίως βεβαίως) θυμέλη που είχε πατήσει. Αναρωτιέμαι ποια έξτρα ιερότητα της θυμέλης μπορεί να αντιλαμβάνεται η κυρία αυτή, που δεν αντιλαμβάνεται ο ταλαίπωρος και ταλαιπωρημένος σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Ίσως η κυρία να είναι απόγονος του Αισχύλου και κατέχει τα μυστικά της τραγωδίας καλύτερα απ'όλους μας, ίσως κατέχει ακόμα κι εκείνα που ο Αισχύλος κράτησε μυστικά και δεν τα κληρονόμησε παρά μόνο σε στενούς συγγενείς του. Μεγάλο μέρος του κοινού συμμετέχει αυθόρμητα στη γιούχα και αναρωτιέμαι αν πράγματι έχει τόσους απογόνους ο Αισχύλος. Αλλιώς, ψάχνω να βρω τι είναι εκείνο που οδηγεί το συλλογικό ασυνείδητο (μα εντελώς ασυνείδητο) να αντιδράσει με τέτοιο ακραίο και αναιδή τρόπο σε ένα θέαμα που -στη χειρότερη περίπτωση- ενδέχεται να είναι απλώς κακό και αντιαισθητικό. Και, φυσικά, όλοι εμείς, οι απόγονοι του Αισχύλου, κάτι τέτοια τα παίζουμε στα δάχτυλα και ξέρουμε να ξεχωρίζουμε την καλή παράσταση από τη μούφα, σαν το καλό λάδι. Ασφαλώς και ξέρουμε. Και για την τραγωδία και για την κωμωδία και για το Σέξπηρ. Για όλα. Αυτοί είμαστε.

κι οι διακοπές που έρχονται

oι διακοπές μου μέχρι τώρα

γιούρια βίζιον

Δεν ξέρω ποιος είναι ο Τσίτσας (ή ο Τσίτσα), αλλά η διαπίστωσή του εμένα κάτι μου λέει. Δυστυχώς δεν λέει τίποτα στον κύριο Παναγόπουλο και το κανάλι που όλοι πληρώνουμε -ξεχνώντας πως πρόκειται για τσιφλίκι του- και όπως και να'χουν οι καιροί, θα'ναι στην πρώτη τη γραμμή, Sakis εναλλάσσεται Anna, Anna το δίνει στον Sakis, πάντα εθνικό ζήτημα, πάντα πρώτο θέμα. Όταν οι σοβαροί (εθνικοί) στόχοι εκλίπουν -ας πούμε σε επίπεδο πολιτισμού- τότε γίνεται στόχος και εθνική υπόθεση κάθε μπασκλασάτος διαγωνισμός, όπου μπορεί να κυματίσει η γαλανόλευκη, έστω και by chance, έστω και by the way, με ή χωρίς αξιώσεις, με ή χωρίς Καπουτζίδη, με ή χωρίς υστερίες, με ή χωρίς ουσία. Δηλαδή χωρίς.

Καλά, το θέο τους δεν έχουν οι Τσέχοι. Άκου εκεί αποσύρονται από το διαγωνισμό... Κορόιδα...
Κατώτεροι, θα μου πεις κύριε Παναγόπουλε. Βέβαια. Τους πατήσαμε και στο Γιούρο άλλωστε.

gentlemen, welcome to fight club

Πάντα με εντυπωσιάζει η συνέπεια των αρθρογράφων ειδησεογραφικών φορέων κατά τη σύνταξη των κειμένων και των ειδήσεων, η συνέπεια ως προς το ύφος και τον σταθερό τρίτο ενικό -ή πληθυντικό- σε παθητική φωνή πάντα, ιδιαίτερα όταν αφορά μετανάστες και, κυρίως, όταν αφορά γεγονός στο οποίο οι μετανάστες είναι θύματα επίθεσης. Η συνέπεια στη δεοντολογία του επαγγέλματος-λειτουργήματος και το σαβουάρ βιβρ της ειδησεολαγνίας επιτάσσει να μην κατονομάζεται κάποιος πολίτης που επιτίθεται σε κάποιον άλλο πολίτη, εκτός φυσικά αν είναι προφανές (αλλά ακόμα και αν υπάρχει μια ελάχιστη ένδειξη) ότι ο θύτης έχει ψηφίσει από ΚΚΕ και κάτω ή φέρεται να σχετίζεται με ομάδες από ΚΚΕ και κάτω.
Διαβάζω:
"εκκενώθηκε από τους μετανάστες το κτίριο του παλιού εφετείου", "πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν σε τρεις ορόφους", "συμπλοκή μεταξύ των αλλοδαπών που έμεναν εκεί", "δόθηκε τελεσίγραφο στους αλλοδαπούς"... γενικά... γενικά πυρκαγιές, γενικά συμπλοκή, τελεσίγραφο δόθηκε, από ποιους δεν ξέρουμε, γενικά χαμός οι μετανάστες...
Διαβάζω επίσης, ότι διάφοροι πολίτες οργανώνουν καθημερινά πογκρόμ με παλούκια και μαχαίρια, εκεί κάτω στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πλατεία Αττικής, γενικά πολίτες... Όπως αυτοί εδώ και αυτοί εδώ. Αλλά θα μου πεις, αυτά τα λέει το σάητ του Κούλογλου, δεν είναι δα και επίσημα, δεν ξέρουμε τι έγινε ακριβώς, δεν τα είπαν και τα κανονικά κανάλια, τα πρετεντερικά. Σωστά. The first rule of Fight Club is:
'You do not talk about Fight Club'.

Και έτσι, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι για τα δεινά των μεταναστών, τους μώλωπες, τα αίματα και τα ανοιγμένα κεφάλια, για τις συνεχείς προσβολές και κλωτσιές που δέχονται, ακόμα και για τους φόνους και τις εκκενώσεις, δεν είναι υπαίτιος κανείς, δεν υπάρχει ούτε ηθικός ούτε φυσικός αυτουργός, παρά μονάχα ο προσωπικός Tyler Durden τους, ο κακός τους εαυτός, ο φανταστικός τους εχθρός, το fight club που επινόησε κάποια αποστροφή του φτωχού μυαλού τους. Μόνοι τους πλακώνονται, μόνοι τους δεν βρίσκουν δουλειά, μόνοι τους μετανάστευσαν, μόνοι τους ζορίστηκαν, όλα είναι μια απάτη, μια ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδι του μυαλού, όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή, σα λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή.
Μια χρυσή αυγή για την ακρίβεια.

chinese arithmetic

Διαβάζω στα νέα της ημέρας:
Διπλή βομβιστική επίθεση σε πολυτελή ξενοδοχεία στην Τζακάρτα.
9 νεκροί.
Για τρομοκρατική ενέργεια έκαναν λόγο οι αρχές.
Κατάρρευση του stage που θα φιλοξενούσε τη Μαντόνα στη Μασσαλία.
2 νεκροί.
Προφανώς, το γεγονός καταχωρήθηκε στα εργατικά ατυχήματα. Δεν έχει Άραβες η ιστορία, ούτε Ασιάτες, άρα δεν προκύπτει τρομοκρατική σύνδεση. Και, έτσι κι αλλιώς, 2 νεκροί είναι απλώς ατύχημα. Από 3 και πάνω μιλάμε για επίθεση και τρομοκρατία, μάλλον.

Συνειρμικά, έρχονται στο νου, διάφορες περιπτώσεις που έχουν καταχωρηθεί γενικά και αόριστα κάτω από την -ούτως ή άλλως χαώδη- ταμπέλα 'τρομοκρατία'. Σκέφτομαι ότι η 17 Νοέμβρη στα 30 χρόνια της δράσης της, δεν έφαγε ούτε τους μισούς από όσους πήρε μαζί του το Δύστος και το Σάμινα μέσα σε μία νύχτα. Δεν θυμάμαι να έγινε λόγος για τρομοκρατία σ'αυτές τις περιπτώσεις. Προφανώς, δεν τρομοκρατήθηκε κανείς. Ακόμα κι όταν διαπιστώθηκε εγκληματική αμέλεια σχετικά με τις συνθήκες συντήρησης των πλοίων, αλλά και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους αρμοδίους ήταν ενήμεροι γι αυτές και τις όποιες ελλείψεις ή παρατυπίες.

Σκέφτομαι επίσης πόσους παίρνουν μαζί τους κάθε χρόνο οι ελληνικοί δρόμοι και οι εθνικές οδοί. Και η εγκληματική αμέλεια των οδηγών, επαγγελματιών και μη, αλλά και των μπάτσων, εκείνων δηλαδή που βρίσκονται στο δρόμο ακριβώς για να διευκολύνουν την κίνηση και να ελέγξουν παραβάσεις και άλλες παρεκτροπές -να ελέγξουν όχι κόβοντας κλήσεις και χαράτσια, αλλά με σκοπό να προλάβουν τα χειρότερα. Ψιλά γράμματα.

Μου έρχεται στο νου ένα μικρό ποίημα της Γώγου:
Τρομοκρατία: εξουσιάζω δια της
Βίας. Τρόμου.
Και τρομοκράτης τι θέλει να πει;
Δε θέλω απάντηση απ'αυτούς που την επινοήσανε.
Ζητάω απάντηση απ'τους λαχανιασμένους.

nights on earth

...μια νύχτα στη Ρώμη, την αιώνια Ρώμη,
μια βόλτα στην Αθήνα, μια Αθήνα που έφυγε...

τα μέσα, απλά και φτηνά, φωτογραφίες στη σειρά του stop-motion ή μια βιντεοκάμερα στο χέρι...
τα βλέμματα, ακριβά και μοναδικά.
οι στιγμές, από αυτές που δεν σου ανήκουν,
είναι άλλοι, ναι, με άλλα ρούχα, σε άλλα μέρη.
ξένες, ίσως, αλλά τόσο οικείες.
και που σίγουρα έχουν ήδη αφήσει στα χείλη σου ένα καλοκαιρινό χαμόγελο
λίγο νοσταλγία λίγο χαρά, ένα κόμπο, ίσως, ένα δάκρυ,
στιγμές που σίγουρα κάτι σου έχουν αφήσει
και τώρα που τις βλέπεις με άλλες μορφές και σε άλλα μέρη,
πάλι κάτι σου αφήνουν.
κάτι.

η τελευταία λεπτομέρεια

Αυτά είναι ημίμετρα κύριε Μαρκογιαννάκη, που θα'λεγε ίσως κι ο Καρατζαφέρης ή ο μπουλούκος. Μην κάνετε μισές δουλειές. Γιατί να κατεδαφίζετε απλώς τους καταυλισμούς τους;... Έτσι κι αλλιώς, το πρόβλημα παραμένει. Γιατί δεν τους θάβετε και ζωντανούς; Ή να τους σουβλίσετε. Γενικά, να τους εξαφανίσετε με όποιο τρόπο και όποιο κόστος. Σιγά το κόστος δηλαδή, ποιος νοιάζεται... Πετάξτε τους και στη θάλασσα και κόψτε τους τα χέρια. Είναι γεγονός πλέον. Αφού όλα τα άλλα τα λύσαμε και βρήκαμε τον εχθρό τον αληθινό, τον πραγματικό απορρυθμιστή της ασάλευτης τάξης και του κράτους δικαίου, το πραγματικό κακό και πηγή όλων των κακών, ας τα δώσουμε όλα εκεί λοιπόν, όλοι με μια πνοή και μια ορμή, να φύγει το κακό, φτου μακριά κακό, μακριά μετανάστες, να μην ξανάρθετε, να μη ζείτε, να μην υπάρχετε, να μη σας ξέρουμε, να μην έχουμε προβλήματα, γιατί χωρίς εσάς και τα παιδιά σας δεν θα έχουμε πλέον κανένα πρόβλημα, είμαστε μια χαρά, όλα οκ, μια χαρά έχουμε τη Siemens μας, τις μίζες μας, την τυφλή -μα θεότυφλη- δικαιοσύνη μας, την καθαρή πόλη μας, τον καθαρό μας αέρα, τα πολλά πάρκα και το πράσινο, τις ευκαιρίες εργασίας, τις αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς με τα λογικά και ανθρώπινα ωράρια, τη σωστή συνεννόηση, την καλή επικοινωνία, τον καλό λόγο, το σπουδαίο πολιτισμό μας, τα μάρμαρά μας, δηλαδή τα εδώ μάρμαρα που τα γράφουμε στα παπάρια μας όσο δεν έρχονται εκείνα τα ξενιτεμένα, γιατί -ας το πούμε κι αυτό- κι εκείνα όταν έρθουν θα έχει λυθεί και το τελευταίο μείζον ζήτημα του ελληνισμού, θα δικαιωθούμε ως έθνος και θα μπορούμε όλοι να είμεθα υπερήφανοι και όμορφοι ως Έλληνες μέσα στο διεθνές τζετ σετ, θα τους κοιτάμε ίσια στα μάτια. Ακόμα καλύτερα, ως αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη λύση, μπορεί να προωθηθεί το καταπλάκωμα των μεταναστών με τα μάρμαρα ή να χτιστούν οι ταλαίπωροι στα λογής λογής νέα ντιζαηνάτα μουσεία ακρόπολης που θα ανοίξουν franchise ως άλλα starbucks απανταχού της επικράτειας, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν αρχαία ή στην ανάγκη, θα εξαφανίσουμε τα αρχαία, για να χτίσουμε τα μουσεία τους. Όπως κάψαμε τον Κρόνιο Λόφο. Έτσι, για πλάκα. Εμείς, όχι οι μετανάστες. Δική μας είναι άλλωστε, ό,τι θέμε την κάνουμε, σωστά;... Το σύνθημα είναι ένα: όχι έξω οι ξένοι, αλλά πουθενά οι ξένοι ή, ακόμα καλύτερα, στο διάολο οι ξένοι. Όλα τ'άλλα δεν είναι προβλήματα, θα τήνε βρούμε την άκρη βρε αδερφέ, καλή καρδιά κελιπά κελιπα, συρτάκι, τζατζίκι, μύκονος, πάρος, σαντορίνη.

Επίσης, όσο έγραφα το ποστ, λύθηκε άλλο ένα λιγότερο μείζον ζήτημα του ελληνισμού: ήρθε ο Μαρέσκα στο θρύλο.
Όλα οκ λοιπόν. Tout va bien.

there is hope

Αυτά είναι νέα ρε γαμώτο, μπράβο ρε Τζιρίτα, ν'αγιάσει το στόμα σου κι η πένα σου.
Η φωνή παύλα ονείρωξη, αυτό το αερικό που ακούει στο όνομα Hope Sandoval και κάποτε φώτιζε γλυκά την ξεκουρδισμένη ψυχεδέλεια των Mazzy Star, επανέρχεται στη δισκογραφία μετά από κάμποσα χρονάκια, για να συνεχίσει -μέσα από τους Warm Inventions αυτή τη φορά- το σάουντρακ των πιο ερωτικών ονείρων και στιγμών μας. Και, ναι, καλά το λέει κι ο Στυλιανός και το Pitchfork, η λέξη που περιγράφει το αποτέλεσμα και τον ήχο αυτό, είναι πραγματικά άφθαστη: 'slowcore'...
Και η 'ανυπομονησία' δεν είναι ακριβώς η λέξη που περιγράφει το συναίσθημα κατά την προσμονή αυτή, μέχρι δηλαδή την ημέρα κυκλοφορίας, την πρώτη του Σεπτέμβρη. Και τώρα που το σκέφτομαι, κρίμα να μην έχουμε αυτό το δίσκο να γλυκαίνει -κι άλλο- τις νύχτες στο νησί τον Αύγουστο. Θα γλυκάνει όμως τις πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη.
Και που ξέρω ότι θα είναι καλός είπες; ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΥΤΗ;;;...

αυτό (θα) είναι συναυλία

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν πρόκειται
για τις αγαπημένες μας Σανάδες.
Γυναικοπαρέα επτά φωνών, όλες τους μία και μία, μαζί με δύο αγόρια αυτή τη φορά, δύο beatboxers για την ακρίβεια,
τους τρομερούς Word Of Mouth,
σε μια μοναδική σύμπραξη,
απόψε, Τρίτη 7 Ιουλίου, στο Σχολείον,
στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών.

Περισσότερα:
www.greekfestival.gr
www.myspace.com/sanadesmusic

Τι άλλο θέτε;...

ρισπέκτ

55χρονος συνταξιούχος στο Βόλο συνελήφθη και κατηγορείται για 30 εμπρησμούς αυτοκινήτων και φορτηγών, τα οποία ήταν παράνομα σταθμευμένα. Η είδηση αναλυτικά πατώντας εδώ. Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι βία-ξεβία, με γκαζάκια ή χωρίς, και η καταστροφή τους ίσως είναι μια κάποια λύσις. Και ένα βήμα πέρα από τα αυτοκόλλητα -τώρα, που το θυμήθηκα, να παραγγείλω καινούρια παρτίδα από το σάητ (έλα μπες ΕΔΩ).

Ο ακήρυχτος πόλεμος της πόλης που ζω, είναι ο πόλεμος ενάντια στους πολίτες της, ενάντια στο δικαίωμά τους (ή στοιχειώδης βιοτική ανάγκη;) να περπατάνε, να κυκλοφορούν, να συνυπάρχουν, να επικοινωνούν, να ζουν καλά ή καλύτερα. Πόλεμος ενάντια στους πολίτες, αλλά και εντός τους και μεταξύ τους.

Περπατώντας, λοιπόν, στην Αθήνα, πολλές φορές σκέφτομαι πως μόνο αυτά ίσως είναι που θέλω από την πόλη μου: να μπορώ να περπατάω, να χωράω στο πεζοδρόμιο, να με χωράει ο τόπος, να χωράνε κι οι άλλοι, να είναι ίσιοι οι δρόμοι, να είναι λειτουργικοί, να μη φρακάρουν για ψύλλου πήδημα, να μη φρικάρουν (όλοι) για ψύλλου πήδημα, να χαίρεσαι βρε παιδί μου τη βόλτα, πως το λένε... Και, όχι, δεν μου φταίει κανένα κράτος, καμία εξουσία. Γιατί ξέρω πως για κάθε αυθαίρετο μπάτσο, υπάρχει και ένας αυθαίρετος οδηγός, ίσως και παραπάνω. Είναι πάντα πιο χρήσιμο να κοιτάμε πόσο στραβά αρμενίζουμε, ακόμα και στραβός να'ναι ο γιαλός.

departures

Αν μιλάμε για ποπ και θέαμα στο χορό, ναι, έφυγε ο μεγαλύτερος, ο Μάικλ.
Αν μιλάμε για πραγματική τέχνη στο χορό, έφυγε η μεγαλύτερη, η Πίνα Μπάους.
Φτωχύναμε δις.

natural born blegmenos

Πλησιάζοντας το 200ό ποστ σε τούτο το μπλογκάκι, ενημερώνομαι και μαθαίνω, μαθαίνω, κι όσο ζω μαθαίνω, κι όσο ζω υπάρχω, σκέφτομαι άρα υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω, δεν υπάρχω κι είμαι εδώ. Μαθαίνω, λοιπόν, ότι μερικές φορές η ανθρωποκτονία λέγεται και μπλέξιμο. Που σίγουρα είναι εδώ που τα λέμε, ειδικά αν δεν είσαι το θύμα που ξεμπερδεύεις με τη μία. Αν ας πούμε, οδηγείς μεθυσμένος και το αυτοκίνητό σου φύγει από την πορεία του -το αυτοκίνητο, όχι εσύ- και σκοτώσει κάποιον κακομοίρη που πηγαίνει στη δουλειά του, την ώρα που εσύ γυρίζεις από πάρτι, αυτό ναι μεν είναι ανθρωποκτονία όπως υπονοεί και το ρεπορτάζ, αλλά ως τίτλος και ως κατάσταση καταχωρείται στα "μπλεξίματα". Και ο θύτης είναι ένας μπλεγμένος, για τον οποίο η δικαιοσύνη και μόνο -όχι ο ρεπόρτερ- προβλέπει τον όρο 'ανθρωποκτονία' και αυτό πάντα ως κατηγορία, όχι ως τελεσίδικο πόρισμα, καθ'ότι δεν είμαστε εκεί, δεν ξέρουμε ακριβώς τι έγινε, μπορεί να φταίει εκείνη που περνουσε το δρόμο, μπορεί το πάρτι να ήταν χάλια ή να είχε χάλια ποτά, μπορεί να μπήκε μυγάκι στο μάτι του οδηγού, μπορεί να του μπήκαν ψύλλοι στ'αυτιά, χίλια δυο τελοσπάντων.

Είμαι ο Μουν και είμαι καλά. Είμαι παίχτης του Παναθηναϊκού, είμαι ψιλοσελέμπριτι στην Ελλαδίτσα, συνεπώς οποιαδήποτε εμπλοκή μου με τη δικαιοσύνη συνιστά μπλεξιματάκι. Και εδώ είναι καθαρή περίπτωση μπλεξίματος. Όχι ανθρωποκτονίας. Μπλεξίματος. Δεν αποκλείεται, δηλαδή, και περί παρεξήγησης -για να μεταχειριστούμε και ορολογία Κούγια.

ντε λα φουμέντο και μαστουριόρε

Πίνω μπάφους και παίζω προ
Είμαι Ουαλάμπι Καγκουρό.

hello, I'm Johnny ΚΑΣ

Λίγες μέρες μετά την επιτυχημένη συναυλία του Μανώλη Μητσιά στο Ηρώδειο, διαβάζω, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο απέρριψε τις αιτήσεις τεσσάρων Ελλήνων καλλιτεχνών να εμφανιστούν στο αρχαίο θέατρο: του Γιάννη Πάριου, του Δημήτρη Μητροπάνου, του Κώστα Χατζή και της Αννούλας, βρε, της Βίσση. Μικρή λεπτομέρεια ότι οι τρεις από αυτούς -όχι η Αννούλα δηλαδή- έχουν εμφανιστεί (όχι πολύ) παλιότερα στο συγκεκριμένο χώρο και μάλιστα πολλάκις. Καθώς και άλλοι συνάδελφοι και ανάδελφοί τους μέχρι τώρα όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο Διονύσης Σαββόπουλος, η Καλομοίρα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, η Μαρινέλλα, ο Αντώνης Ρέμος, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Σταμάτης Σπανουδάκης, και άλλοι πολλοί, πολλοί πολλοί σου λέω. Το ΚΑΣ αποφάσισε, όπως διαβάζω, ότι δεν θα μετατραπεί ο ιερός χώρος σε σκυλάδικο, αν και δεν απάντησε ποτέ πως και μέχρι τώρα ο ίδιος αυτός χώρος είχε γίνει η κολυμπήθρα του κάθε πικραμένου σκυλά ή μη, που για να πάρει το βάφτισμα της πχιότητας, ξεροστάλιαζε χρόνια στα μανατζερογραφεία και στα υπουργεία. Και φυσικά δεν απάντησε, γιατί κανείς δεν ρώτησε.

Όπως και ποτέ δεν απάντησε γιατί πριν από αρκετά χρόνια είχε απορρίψει αντίστοιχο αίτημα των Pink Floyd, που ήθελαν σα μουρλοί να κάνουν ειδική συναυλία εκεί, εκτός περιοδείας μάλιστα, με σκοπό την ηχογράφηση ζωντανού δίσκου. Ενώ ο Yianni και ο Vangelis, ας πούμε, το έκαναν τελικά. Όπως και ποτέ δεν απάντησε γιατί οι Smashing Pumpkins δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον ιερό χώρο της Πνύκας για ειδικό unplugged σετ, χωρίς βαρύ εξοπλισμό, αλλά η Χαρούλα Αλεξίου μπορούσε να κάνει εκεί ένα 4ήμερο σερί sold out συναυλιών -νομίζω την ίδια εποχή περίπου.

Στο μεταξύ, ανακοινώθηκε πως ακόμα και αίτηση να υποβληθεί, δεν έχουν δυνατότητα να πραγματοποιήσουν συναυλία στον ίδιο χώρο ο Michael Jackson, αλλά και ο σπουδαίος Sky Saxon. Ούτε και οι Pink Floyd, όσο και να το θέλετε τώρα. Ούτε κι ο Johnny Cash, κι ας καλοπιάνεται το ΚΑΣ με τέτοιες τυχάρπαστες συνωνυμίες, που θα ήταν και πρώτης τάξεως διαφήμιση εδώ που τα λέμε.

10.000 μέρες

Συνειδητοποιώ ότι πλέον για να χαρεί κανείς με κάποια νέα, πρέπει αυτά να είναι παλιά.
Ας πούμε η επανασύνδεση των Faith No More καλή ώρα.

Διαβάζοντας ενημερωτικά σάητ, μειδιάζω και στέκομαι αμήχανα σε ειδήσεις όπως το ότι η συναυλία του Σάκη Ρουβά την 1η Ιουλίου στο Καλλιμάρμαρο έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τη σπατάλη νερού και την ανακύκλωση. Παρακάμπτω τη βεβαιότητα ότι μετά το πέρας της συναυλίας ολόκληρα κοντέηνερ θα γεμίσουν με αλουμινένια κουτάκια και πλαστικά μπουκάλια, που έχουν αφεθεί στο χώρο ως απορίμματα και όχι στους συγκεκριμένους κάδους -οι οποίοι βέβαια κι αυτοί θα κάνουν την ειδική εμφάνισή τους μόνο για εκείνη τη μέρα και that's all. Η απορία μου εξακολουθεί να είναι πως μια ποπ συναυλία, μια ποπ μεγαλεπήβολη παραγωγή παρ'ολίγο Μπεν Χουρ -Καλλιμάρμαρο γαρ- είναι δυνατόν να ευαισθητοποιήσει προς αυτή την οικολογική κατεύθυνση. Κι εδώ μιλάμε για τον Sakis, όχι για τον Sting.

Τα ευχάριστα ευτυχώς έρχονται ως αντίβαρο λίγο πιο κάτω. Και είναι παλιά, γι αυτό και ευχάριστα και παρήγορα.
*Γερμανοί αρχαιολόγοι, λέει, ανακάλυψαν φλάουτα από κόκαλα πουλιών και ελεφαντόδοντο, τα οποία χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 35.000 χρόνων και πιθανότατα αποτελούν τα αρχιότερα μουσικά όργανα στον κόσμο.
*Ίχνη του παλαιότερου ανθρώπινου πολιτισμού που έχει ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στο Αιγαίο έφερε στο φως η αρχαιολογική ανασκαφή ομάδας Ελλήνων, Ιταλών και Αμερικανών στη Λήμνο. Τα ευρήματα είναι της επιπαλαιολιθικής εποχής, πριν δηλαδή περίπου 14.000 χρόνια.

Προσπαθώ να αναλογιστώ τη μουσική και τους τρόπους της πριν από 35.000 χρόνια. Φυσικά δεν έχω κανένα στοιχείο. Όπως και για το πως συνεννοούνταν στον οικισμό πριν από 14.000 χρόνια ή τι μουσική θα έπαιζαν εκεί, που δεν μπορεί, κάτι θα έπαιζαν. Ξέρω όμως πως είτε σκέψη επιστρατεύσω είτε φαντασία, ό,τι μα ό,τι βγει θα είναι μακράν πιο γενναιόδωρο απ'την αυξημένη ευαισθητοποίηση που θα έχω και θα έχουμε όλοι για το περιβάλλον από τη 2η Ιουλίου και πέρα.

η πλήρης προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών χωρίς λογοκρισία, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος

Ο εχθρός είναι παντού, αλλά κυρίως είναι εδώ. Στα αστικά κέντρα, στα πλοκάμια της μικροοικονομίας των συντηρητικών στρωμάτων, στα κέντρα λήψης αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου, στους θιασώτες της πολιτικής σκηνής, στα δημοσιογραφικά θεωρεία και τους εργολάβους τους, σε ο,τιδήποτε διαμορφώνει και συμμετέχει στη θεσμική ζωή της Ελλάδος.
Βέβαια, σιγά μη χτυπάμε όλους αυτούς. Προς χάριν της αποτελεσματικότητας των χτυπημάτων μας και της αβίαστης και ανώδυνης υστεροφημίας μας, θα χτυπάμε κανά μεροκαματιάρη μπάτσο που περιπολεί μόνος του. Ούτε ΜΑΤ θα χτυπάμε, ούτε Πρετεντέρηδες, ούτε Βουλγαράκηδες, μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να επιφέρουμε κανένα σοβαρό πλήγμα ή ρήγμα στη νόρμα και τη δομή του συστήματος αυτού, που να σημειωθεί όμως ότι το απεχθανόμαστε και το πολεμάμε.

Η πρακτική της εκτέλεσης εξυπηρετεί το πρόγραμμα της μόνιμης απειλής που είχαμε ήδη εξαγγείλει στην πρώτη μας ανακοίνωση.
Επίσης, εξυπηρετεί και το πρόγραμμα του Μαρκογιαννάκη που δεν θα χρειάζεται πλέον ταλαιπώριες και αβαρίες στους ένστολους υπαλλήλους του, να τρέχουν σε πορείες και πανηγύρια. Αρκεί να σκοτώνουμε εμείς έναν τυχαίο αραιά και που, και μια χαρά θα περνάει κι εκείνος κάθε νέα μπατσορύθμιση στη Βουλή, μια χαρά νέες αγορές θα κάνει, χημικά, συνολάκια, οπλάκια, σιτροέν ξαρά, μια χαρά νέες προσλήψεις, μια χαρά ένα σωρό κλούβες θα σκορπίζει σε κάθε γωνιά της πόλης, μια χαρά μπατσοκατάσταση θα φτιάξουμε και όποτε εκλείπουν τα άλλοθι για τον και-καλά-πόλεμο στην τρομοκρατία, θα είμαστε εκεί να τους τα δίνουμε.

Τώρα ξέρετε ποιος έχει σειρά... και η λίστα είναι μεγάλη κουφάλες, θα σας χτυπάμε χωρίς κανένα έλεος.
Κι αν δεν το καταλάβατε, στη λίστα μας υπάρχουν μόνο μεροκαματιάρηδες και τυχάρπαστοι, που δεν θα τους κλαίει κανένα σύστημα, παρά μόνο οι οικογένειές τους. Ούτε καν το ίδιο το σύστημα δεν θα κλάψει.

Άλλωστε στη συγκεκριμένη υπηρεσία της Αντιτρομοκρατικής όπως και σ'όλα τα σώματα ασφαλείας, το περιβραχιόνιο του πένθους ταιριάζει πολύ με τις στολές τους.
Όπως ηρωικά ταιριάζει το περιβραχιόνιο της μαλακίας με τις άγνωστες και ανώνυμες φάτσες μας και τους αόριστους και σκοτεινούς σκοπούς μας.

Δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά φαντασιόπληκτη κυράτσα να προσβάλλει την τιμή και την ιστορία του Ε.Λ.Α. Αν η Σοφία Κυριακίδου συνεχίσει το παραλήρημα και τις ψευτιές της θα της ξεριζώσουμε την γλώσσα, όπως και σε κάθε επίδοξο 'πολυλογά' στο μέλλον. Να το θυμούνται αυτό όλοι οι περίοικοι της περιοχής που αυτοβούλως θα θελήσουν να δώσουν πληροφορίες. Γνωρίζουμε τα ονόματα τους και τα κουδούνια τους, τα αυτοκίνητα τους και τον τόπο εργασίας τους.
Γιατί είμαστε κι εμείς οργανωμένοι. Στα πρότυπα της Ασφάλειας βεβαίως βεβαίως. Είμαστε καλύτεροι μπάτσοι εμείς. Άσε που εμείς δεν υπηρετούμε τον νόμο. Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ ο νόμος. Εμείς επιβάλλουμε τον νόμο. Ό,τι αποφασίσουμε πως είναι νόμος. Και νόμος θα είναι γιατί θα το επιβάλλουμε. Γιατί έτσι γουστάρουμε. Γιατί δεν θα ρωτήσουμε κανέναν σας.

Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό.
Δηλαδή, είμαστε μέσα για ό,τι πιο εύκολο, ανώδυνο και ανεύθυνο. Γιατί αυτό μπορούμε κυρίες μου, τι να κάνουμε... Άλλος ιδρώνει για το μεροκάματό του, άλλος ιδρώνει και για δύο μεροκάματα ακόμα, εμείς δεν θα ιδρώνουμε καθόλου. Για τίποτα και για κανέναν.

Τον λόγο τώρα έχουν τα όπλα και ο ανορθόδοξος επαναστατικός πόλεμος. Γιατί η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων.
Το λόγο δεν θα έχει ποτέ ο λόγος και ο ορθόδοξος αγώνας. Το θέμα είναι η εξουσία. Θέλουμε και εμείς εξουσία, γιατί η εξουσία είναι που κινεί τα πάντα, μας αρέσει η εξουσία, δεν είμαστε αντεξουσιαστές ρε κουφάλες, εμείς είμαστε αντ'αυτών εξουσιαστές, θέλουμε κι εμείς να εξουσιάζουμε, έστω αυτούς, έστω κάποιους. Θέλουμε κι εμείς να επιβάλλουμε, ό,τι επιβάλλουμε, θέλουμε κι εμείς όπλα, μπαμ μπαμ και τζέρτζελο να έχει κι άγιος ο θεός. Γιατί δεν είναι μόνο η εξουσία που επιβάλλεται στην κάνη των όπλων -όπως σοφά μας δίδαξαν και οι εχθροί μας άλλωστε, και ζηλεύουμε γι αυτό. Επιβάλλεται και η ύπαρξή μας, μας ξέρετε, μας συζητάτε, μας φοβάστε πιθανώς, είμαστε σημαντικοί, γίναμε σημαντικοί, μαλάκα μου γίναμε σημαντικοί, δεν είμαστε μηδενικά ούτε τελειωμένοι, μαλάκα Γιώργο κοίτα στην τηλεόραση λέει για μας, δεν το πιστεύω ρε πούστη μου, παίζουμε ρόλο, κάτι καταφέραμε, μπήκαμε στο λεξιλόγιο του Πρετεντέρη και του Μάκη, πιθανώς και στου Θέμου μεθαύριο, ασχολούνται οι γιάπηδες μαζί μας, όνειρο, μαλάκα μου απίστευτο, ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΡΟΛΟ!
-Ποιον ρε μαλάκα Στέλιο;
-Ξέρω'γω... Κάποιο ρόλο.