δισκοπάθεια

Όταν είμαι χαρούμενος ή νιώθω ας πούμε ευτυχισμένος, βαριά κουβέντα θα μου πεις, σωστό, αλλά είναι φορές που το νιώθω -κι όταν το νιώθω, ξέρεις πολύ καλά, πως έτσι είναι- όταν είμαι ευτυχισμένος λέω, τότε πάω και αγοράζω δίσκους, η χαρά μου πάντα μεταφράζεται σε αγορά δίσκων, αυτό πάει να πει ότι είμαι καλά, πολύ καλά. Κι ας μην έχω λεφτά. Κι ενώ τα γράφω όλα αυτά ως εισαγωγή για ένα μικρό review των δίσκων που απέκτησα πρόσφατα, αντιλαμβάνομαι ότι στην ουσία ξεκίνησα αυτό το ποστ για να προσπαθήσω να μεταδώσω τη μία και μοναδική μου αλήθεια που -μαζί με το χαμόγελό της- γέμισε την εβδομάδα που πέρασε:
ΤΙ ΔΙΣΚΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 'SANDINISTA' ΤΩΝ CLASH!
Δεν νομίζω πως έχω ακούσει κάτι πιο γενναιόδωρο σε πακέτο ηχογράφηση/κυκλοφορία, μιλάμε για τριπλό βινύλιο, 36 τραγούδια δυναμίτες, ελάχιστα χιτς (μόνο το 'Magnificent Seven' και το 'Somebody Got Murdered'), χωρίς καμία αμφιβολία ένας από τους πέντε συγκλονιστικότερους δίσκους που έχουν φτάσει στ'αυτιά μου, γενναιόδωρος, επιβλητικός, υποβλητικός, ανυπέρβλητος, πες ό,τι θέλεις, συμπληρώνει λοιπόν την πεντάδα που πρόχειρα προσπαθώ να σκαρώσω τώρα και σίγουρα βάζω το 'Love Supreme' του Coltrane, σίγουρα κάποιο 'American' του Johnny Cash, στάνταρ την τετραπλή κυκλοφορία του Σείριου με όλα τα έργα του Γιάννη Χρήστου, το 'Joshua Tree' των U2 (ναι, ρε, των U2), και άντε να ξεφύγω από την πεντάδα, βάλε και την 'Αγρύπνια' του Θανάση (ναι, ρε, του Παπακωνσταντίνου), βάλε και -πως το ξέχασα damn!- το 'Koln Concert' του μεγάλου Jarrett. Ξεχνάω πολλά σίγουρα, αλλά πίσω στο θέμα μας. Και το θέμα λέει ότι οι Clash είναι στ'αυτιά μου η μεγαλύτερη μπάντα που γέννησε το ανθρώπινο είδος και ελπίζω να ακούσω στη ζωή μου τόση μουσική και τόση ομορφιά και παρ'όλα αυτά ακόμα να επιμένω σ'αυτή την αλήθεια και να κλείσω τα μάτια μου δίνοντας την ευχή μου στο όνομα του Joe Strummer, του υιού και τ'αγίου πνεύματος. Είναι, όπως λέει μια (jazz) ψυχή για το Jarrett Trio, 'η ακμή του δυτικού πολιτισμού'. Ό,τι και να πω, ναι, θα είναι υπερβολικό, αλλά το 'Sandinista' είναι ένας υπερπλήρης δίσκος που άνετα θα μου αρκούσε, αν θέλεις να απαντήσω στην κλασική όσο και μάταιη ερώτηση περί ποιου και μοναδικού δίσκου θα έπαιρνες αν βρισκόσουν ναυαγός σε ένα νησί, χωρίς ελπίδα σωτηρίας. Αλλά για ποια ελπίδα μιλάμε.. Oι Clash είναι η ίδια η σωτηρία της ψυχής. Μπιλήβ.

Άλλοι δίσκοι που απέκτησα είναι:
Το 'Mendelssohn: Violin Concerto & Piano Trios' με Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ και Καβάκο σολίστ (συγγνώμη και πάλι καλή μου dsquared!), αφού πρώτα το είχα απολαύσει λάηβ την περασμένη Πέμπτη.
Το προσωπικό του Παύλου Παυλίδη, 'Αφού λοιπόν ξεχάστηκα', το οποίο είναι ίσως ό,τι ομορφότερο μας έχει δώσει, με τόσο γλυκιά ενορχήστρωση, που μυρίζει χειμώνα στην Αμοργό, μυρίζει και καλοκαίρι, ακούγεται υπέροχα στις πέντε το πρωί, ακούγεται υπέροχα το μεσημέρι ή όταν ξυπνάς και πιάνεις τα χείλη σου να σιγοτραγουδάνε πως

'μέσα στους τοίχους της μικρής μου φυλακής
κάποιος διαβάζει της παλάμης μου το χάρτη
βλέπει τους δρόμους της χαμένης μου ζωής και
μου τραγουδάει η αγάπη θα'ρθει... θα'ρθει
θα'ρθει ένα απόγευμα ζεστό
θα μπει στον κήπο αυτό
όλο το φως που υπάρχει
θα'ρθει μ'ένα ποδήλατο λευκό
θα κοιταχτεί μες στο νερό
και θα ρωτάει να μάθει
πότε γέμισε ο κήπος με πουλιά
πόσο είχε λείψει εκεί μακριά
ποιος θα φροντίζει τ'άνθη...'

Βάζω τώρα ν'ακούσω και το 'Howling Songs' του Matt Elliott, ξέρω πως ήδη μ'έχει κερδίσει και θα πρέπει να ξαναγράφω ποστ, αλλά ας το δεχτούμε προκαταβολικά και ας μην ξανακάνουμε λόγο και απλώς ας αφεθούμε στην ευγένεια και το χάδι αυτού του μουσικού.
Και, ΝΑΙ, βγήκε επιτέλους ο δίσκος των Sancho 003!!! Περιμένω από μέρα σε μέρα να φτάσει επιτέλους στα χέρια μου. Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να σου δώσει ο Έλβις, πίσω από τη μπάρα του Kazu κάποια πρωινά. Γι αυτόν σίγουρα θα επανέλθω.
Καλές μας ακροάσεις.
Καλό καλοκαίρι.

ομορφιά είναι

Το 'Κοντσέρτο για βιολί σε μι ελάσσονα, έργο αρ.64'
του Felix Mendelssohn. Αριστούργημα.

Η χτεσινή ερμηνεία από την Καμεράτα του Salzburg με σολίστ και μαέστρο το Λεωνίδα Καβάκο.
Μια σπάνια εμπειρία.


σκέψεις ως υστερόγραφα:

Η ομορφιά του κόσμου.
Η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο,
όπως το είπε ο κύριος Φίοντορ.

Τα ίδια τα όνειρά μας,
είπε και ο κύριος Νίκος.
Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί
στο τέλος
τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν

Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ
κι όμως πονέσαμε απ'τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.
Μια μουσική
αντάξια των συγκινήσεών μας δεν ακούσαμε.
Βρεθήκαμε σ'ένα διάλειμμα του κόσμου
ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα
στεφανωμένη με αγκάθια.
(...)
Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιά μια μέρα...

Αλλά δεν παραδίδομαι αντίκρυ
σ'αυτή τη δύση τρομαγμένος
εγώ με όλο το αίμα μου
έτσι όπως πόνεσα στους δρόμους ατελείωτα
με τόσο σπαραγμό στα σύνορά μου.
Ο ουρανός είναι στον βαθυκύανο χειμώνα.
Το φως φωνάζει με τον κεραυνό.
Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν
- ένα τ'ονομάζω.

Ναι, θα γυρίσουμε στην ομορφιά μια μέρα.
Με το φως να φωνάζει με τον κεραυνό.
Με το φως σου και το φως να χορεύουν γύρω μας.
Με το χαμόγελό σου.

Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας.
Και το χαμόγελό σου.

μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες

Είναι λίγο μετά τις 8 το απόγευμα. Ό,τι ώρα ήταν και σήμερα το πρωί δηλαδή, γύρω στις 6. Το φως ίδιο και οι σκιές το ίδιο. Οι ψιχάλες ακόμα ακουμπάνε γλυκά και συνομωτικά πάνω στα φύλλα που καλύπτουν τον κήπο μου και τα οποία, τώρα που το θυμήθηκα, πρέπει να αξιωθώ σύντομα να περισυλλέξω. Η υγρασία που κάνει τις αφίσες μου να πέφτουν από τον τοίχο, αντί να μου θυμίζει το χειμώνα, μυρίζει ολοένα και περισσότερο, φως και καλοκαίρι. Φως που μπαίνει από παντού. Από τους σπαραγμούς της φωνής του Joe Strummer, από τις μικρές ελεγείες των Tin Hat Trio και το μαγικό άγγιγμα της Carla Kihlstedt στη βιόλα, από την υπέροχη large εμφάνιση του Σπυράκου του Γραμμένου προχτές στο Αλάβαστρον που μας ξέκανε ο αλήτης, από το χαμόγελο της Χριστίνας, από τα αστεία των φίλων και τις χοντράδες της παρέας που μας λυτρώνουν και μας ξαναεπιστρέφουν ακέριους που λέει κι ο Ρίτσος, από την πρόβα των Jukejoint Alligators που όλο είναι να γίνει κι όλο αναβάλλεται, φορτώνοντας έτσι την προσμονή με έξτρα προσδοκίες και ιδέες, με υποσχέσεις, με μεγάλα λόγια, με αστεία, με αντιφάσεις, με ακυρώσεις, με γέλια, με χαμόγελα, με συνευρέσεις, με μπύρες, με όμορφες μέρες. Μέρες που βρωμάνε από παντού ομορφιά, τόσο που αναρωτιέσαι, που κοντοστέκεσαι να αναλογιστείς τι έχεις κάνει για να το αξίζεις αυτό και, τότε, είναι που απλά πρέπει να χαμογελάσεις στον βλάκα του καθρέφτη
και να αφήσεις όλα τα χαμόγελα
και όλες τις χαραμάδες που μπάζουν φως,
να τραγουδήσουν δυνατά, εκκωφαντικά, υστερικά, πως

ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά, μια βραδιά
σ'ένα ταξίδι μακρινό
ίσως να φτάνει μόνο αυτό
μια ματιά σαν βροχή
μια τελευταία προσευχή
ίσως τότε να μπορείς
πια να κλαις απο χαρά
ίσως έρθεις να μου πεις
πως δεν φοβάμαι τίποτα

και τέτοιες μέρες αν μας βρουν
κρίμα να μην είμαι εδώ
κρίμα να μην είσαι εδώ
να γελάμε και να μας ακούν,
μέρες που περνούν γρήγορα
μα μερικές φρενάρουν
μας παίρνουν στην καρότσα τους
κι όμορφα μας βολτάρουν
γελούν με τα φτιασίδια μας
χαϊδεύουν τις πληγές μας
μεθάνε και μας δίνονται
και γίνονται δικές μας

εδώ τα κακά νέα

Διαβάζω τα νέα, τα σημερινά. Όχι τα προχτεσινά, που ήταν και γαμώ τις πλάκες, αλλά ψάρωσες. Τα σημερινά, με τα οποία δυστυχώς δεν μπορώ όσο και να θέλω να ψαρώσω. Δύο αστυνομικοί, πρώην ειδικοί φρουροί, πυροβολήθηκαν χτες στην Κυψέλη, ενώ ερευνούσαν μια υπόθεση κλοπής αυτοκινήτου. Ο ένας βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Εκεί που δεν πρόλαβε να πάει ποτέ ένας 30χρονος, που έσβησε χτες μόνος και αβοήθητος σ'ένα παγκάκι στον Πειραιά. Μόνος όσο κι ανώνυμος, προφανώς αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα στην περίπτωσή του, και αβοήθητος, αφού το ΕΚΑΒ κατέφτασε τρεις ώρες μετά την κλήση, για να διαπιστώσει το προφανές, ότι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να λογιστεί ως βοήθεια η διακομιδή ενός άψυχου σώματος στο νεκροτομείο.

Το πρώτο, απ'ό,τι διαπιστώνω, είναι πρώτο θέμα στα περισσότερα ειδησεογραφικά site και φαντάζομαι πως θα μονοπωλήσει και τα τηλεοπτικά πρετεντεράδικα απόψε, όπου οι διάφοροι pretenders με σχετική άνεση, αλλά και πάθος, θα αναλύσουν, θα δικάσουν, θα καταδικάσουν, θα κατακεραυνώσουν, θα ορίσουν ξανά ποιο είναι το πυρ το εξώτερο και θα τους ρίξουν όλους εκεί, θα καούν πάλι χλωρά και ξερά, θα σηκωθεί σκόνη, θα θολώσει πάλι το τοπιο, θα θολώσουν μάτια και συνειδήσεις, εκτός από το μάτι του Μαρκογιαννάκη που όχι μόνο δεν θα θολώσει, αλλά θα γυαλίζει και θα έχει ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά, αφού στο νου θα τριγυρνούν μόνο μεγάλες σκέψεις και ανεκτίμητα εύγε: νέες παραγγελίες χημικών, παραγγελίες χημικών, παραγγελίες χημικών, δακρυγόνα, δακρυγόνα, κάμερες, κάμερες, κάμερες, δακρυγόνα, χημικά, κι άλλοι μπάτσοι, κι άλλοι μπάτσοι, κι άλλοι μπάτσοι, κάμερες, κάμερες, κάμερες.

Το δεύτερο νέο, μάλλον θα περάσει στα ψιλά, ήδη δηλαδή αύριο θα καταχωρηθεί αυτόματα στην κατηγορία γεγονότων για τα οποία πρέπει να κάνει κανείς search για να τα βρει. Ή, στην καλύτερη, θα ασχοληθεί στον πρωινό λαϊκίστικο όρθρο του ο Πορτοσάλτε στο Σκάι.

Είναι καιρός τώρα, μετά το Δεκέμβρη, που ακούω, και ακούμε, συνέχεια για έλλειμμα της δημοκρατίας, των θεσμών, της πολιτείας και αυτό συνήθως πάντα μετά από επίθεση σε αστυνομικούς ή άλλους φορείς της εξουσίας, δηλαδή κρατικούς υπαλλήλους επιφορτισμένους με το καθήκον να μην υφίσταται κάνενα έλλειμμα ούτε η δημοκρατία ούτε οι θεσμοί, αλλά αντίθετα να την προϋποθέτουν και να την εξασφαλίζουν. Αναρωτιέμαι, τελικά, ποιο είναι το πραγματικό έλλειμμα της όποιας δημοκρατίας -έστω αυτής της μυθολογικής με την οποία διαβιώνουμε και που ας πούμε αποτελεί τη φυσική γεωγραφική συνέχεια εκείνης του Περικλή:
να πυροβολείται ένα όργανο της τάξης την ώρα του καθήκοντός του -όταν βέβαια η ίδια η τάξη έχει προ πολλού διασαλευτεί με προεκτάσεις οι οποίες πλέον αφορούν από μπαχαλάκηδες και χουλιγκάνια μέχρι το δήμαρχο της Αθήνας και βάλε, όταν δηλαδή η μπάλα έχει προ πολλού χαθεί και έχει χαθεί για τα καλά, κι αυτό γιατί και τα ίδια τα όργανα της τάξης έχουν μπερδέψει πολλάκις το καθήκον με την παρεκτροπή, την ώρα του καθήκοντος με την ώρα της εκδίκησης-
ή
να πεθαίνει ένας πολίτης -όποιος πολίτης- την ώρα του καθήκοντος των άλλων, το οποίο καθήκον τους, θεσμικά, δεν είναι άλλο από την προστασία της ζωής κάθε πολίτη (πόσο μάλλον όταν μιλάμε απλά και μόνο για την επιβίωσή του και όχι κάτι πιο advanced);

Κι εκεί είναι που ορίζεται το έλλειμμα αυτής της δημοκρατίας τελικά, στο 'έμπρακτα'. Στα γραφεία και στις διατάξεις, μια χαρά ευημερούν και οι λέξεις και οι αξίες. Στο δρόμο όμως, στα Εξάρχεια ας πούμε, στον Πειραιά, μπορεί να πεθαίνεις, να μην έχεις να φας, να μην έχεις να κοιμηθείς, μπορεί να σε χτυπάνε χωρίς λόγο, μπορεί ακόμα και να πυροβολείσαι, και μετά να γίνονται όλα γαργάρα. Ένας πέρα ως πέρα αρρωστημένος μηχανισμός, ένα κακοηθές όσο δεν πάει καρκίνωμα, μια ντροπιαστική σαπίλα, που κανένας (ελληνο)μεσσίας τύπου Ομπάμα δεν με ψήνει ότι μπορεί να αλλάξει, ούτε σπιθαμή, όσο κι αν χαμογελάσει αστραφτερά. Αυτό που ο χούντας Παπαδόπουλος πριν σαράντα χρόνια ονόμαζε ασθενή, είναι ήδη νεκρός. Εδώ και χρόνια.
Και σ'αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα.
Και τρέφεται και συντηρείται και μια χαρά. Εδώ και χρόνια.
Στο παγκάκι, βέβαια, δεν ακουμπά καν. Κοιτάει και προσπερνά.

εδώ τα καλά νέα!

Ποιους έρωτες τώρα και ποιος Μάλαμας, εδώ έχουμε πράμα που σαλεύει, ίσως τα νέα της χρονιάς -μετά από την είδηση της επανασύνδεσης των Faith No More!
Και, όντας "παιδιά της Sony" πλέον εμείς, παίρνουμε την ευθύνη να αποκαλύψουμε ζαβολιάρικα το μεγάλο γεγονός και λέμε για ευθύνη και ρίσκο γιατί έφτασε στ'αυτιά μας ας πούμε εμπιστευτικά από μέσα και πρόκειται να ανακοινωθεί εν ευθέτω χρόνω, αλλά σιγά το θέμα κιόλας, ποιος διαβάζει το μπλογκ, ποιος θα το μάθει παραέξω, σιγά μην τρέξει κάστανο, αφού θα γίνει που θα γίνει δηλαδή. Τα πολλά λόγια είναι περιττά λοιπόν, πάρε το ζουμί, και τι ζουμί!:

Για Pearl Jam το ξέρεις προφανώς, κάπου θα το έχεις ακούσει, άρα απλώς να περιμένεις. Ναι, ξανά. Δεν σου έφτασε η μία φορά. Και δεν σε χάλασε κιόλας το ξανά. Ξανά και ξανά και ξανά και πάντα.

Για TOM WAITS ΟΜΩΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ???;;;?:???;;;??;????????;;?;???

ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΜΟΥ!!!!!!!!! ΜΑ ΔΕΝ ΚΡΑΤΙΟΜΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΩ ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΓΑΜΩΤΟΚΕΡΑΤΟΜΟΥ!!!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!!!

TOM WAITS ΛΑΗΒ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!#@%)@@#$*(@ΔΦΣΞΙ΅Κ΅ΓΝσδιθςο#$%*#*!!!@#ΣΔΦ
ΧΡΙΣΤΟΥΛΗΜ!!!!!#@$#$_ΕΠΛΝΦΜΚ#$(#&$%(@&#%$Σδφξς@#($&@(!!!!#@$()!!!!!

Τσέκαρε σε λίγες μέρες που ανακοινώνεται το μεγάλο νέο και δεν θα χρειάζεται να ψάχνεις για τη συναυλία του καλοκαιριού! ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΜ', ΤΟΜ ΓΟΥΕΗΤΣ, TOM WAITS, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ, ΣΤΙΛ ΚΑΝ'Τ ΦΑΚΙΝ' ΜΠΙΛΗΒ ΙΤ!!!!!!!!!!

Τώρα μόνο Joe Strummer και Coltrane μου μένει να δω, αν και απ'ό,τι έμαθα, υπάρχουν κάποιες τεχνικές δυσκολίες και λένε (λένε κάποιοι, ακούς εκεί) πως δεν πρόκειται να τους δω ποτέ ζωντανά. Ή, καλύτερα, ζωντανούς.

Και, πάρε και ένα άλλο κόλπο που έμαθα για σένα, σαφώς υποδεέστερης σημασίας:
το ίδιο καλοκαιράκι θα δεις Antony & The Johnsons με συμφωνική ορχήστρα!

Καλή ομελέτα και έρχονται όλα!

του έρωτα #2

'Του έρωτα τα σίδερα φωτιά δεν τα λυγίζει
Μονάχα το ψυχρό φιλί που τις καρδιές ραγίζει

Όλος ο κόσμος να'ναι δω και μια ψυχή να λείπει
Μαύρος μου μοιάζει ο ουρανός και σκοτεινό το σπίτι'...

Γεια σου Άλκη Αλκαίε με τους στίχους σου
και Σωκράτη Μάλαμα που τους βάζεις νότες και τους τραγουδάς
και Αντώνη Ανισέγκο που ζωγραφίζεις με το πιανάκι σου...

Αυτό ως υποσημείωση του προηγούμενου ποστ.
Για να εννοήσουμε περί ποιας φάσης του έρωτος μιλούμε.
Τόσο απλά και πάλι.

τόσο απλά

'As sure as night is dark and day is light
I keep you on my mind both day and night
And happiness I've known, proves it's right
Because you're mine, I walk the line...'

Γεια σου μεγάλε Johnny Cash...

Τόσο πρωινά, τόσο ήσυχα, τόσο όμορφα.
Τόσο όμορφα.
Γιατί η ευτυχία που γνώρισα, λέει πως όλα είναι αλήθεια.
Τόσο απλά.

the dignity of the game

Θυμάμαι την περίπτωση του ποδοσφαιριστή της Liverpool, Robbie Fowler, ο οποίος απέσπασε την εκτίμηση και το σεβασμό του φίλαθλου ποδοσφαιρικού κόσμου, όταν το 1997, σ'έναν αγώνα εναντίον της Arsenal, μ'ένα πέσιμο στη μεγάλη περιοχή κέρδισε για λογαριασμό της ομάδας του ένα πέναλτυ, για παράβαση που ουδέποτε έγινε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και πρώτος απ'όλους το επεσήμανε ο ίδιος ο Fowler στο διαιτητή, προσπαθώντας μάταια να τον μεταπείσει για το φάλτσο σφύριγμα. Τότε, οι Γκαγκάτσηδες της Γηραιάς Αλβιόνας, αλλά και τα μεγάλα κεφάλια της UEFA, έσπευσαν να τον συγχαρούν και να εξάρουν την αξία του fair play, ενώ ο πολύς κύριος Μπλάτερ, γενικός γραμματέας της FIFA, υπερθεμάτιζε δηλώνοντας πως 'it is the kind of reaction which helps maintain the dignity of the game'. Μόλις δυο μέρες μετά, ο Fowler σκοράρει στον αγώνα εναντίον της νορβηγικής Brann Bergen για το Κύπελλο Κυπελλούχων και ενώ πανηγυρίζει, σηκώνει τη φανέλα του, προκειμένου να αποκαλυφθεί ένα t-shirt που παρωδούσε το λογότυπο μιας εμπορικής φίρμας και καλούσε σε συμπαράσταση στους 500 απολυμένους ναυτεργάτες του Λίβερπουλ -by the way, μια από τις μεγαλύτερες απεργίες (κοντά δυο χρόνια) στην πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης. Η 'αξιοπρέπεια του παιχνιδιού' είχε, ασφαλώς, δεχτεί πλήγμα και άμεσα η UEFA επιδίκασε τον ποδοσφαιριστή με χρηματικό πρόστιμο 2.000 ελβετικών φράγκων προκειμένου να τη σώσει. Το θέμα ήταν απλό: it's ok με τα λογότυπα των χορηγών, άλλωστε αυτά είναι που εξασφαλίζουν την αξιοπρέπεια κάθε παιχνιδιού, it's ok με τα διάφορα μπλουζάκια των γραφικών Βραζιλιάνων που υμνούν το Θεό και τον Ιησού, αφού κι αυτός άλλωστε έχει παίξει το ρόλο του και ευθύνεται για τα πιο υπέροχα γκολ των Βραζιλιάνων μπαλαρίνων (μόνο των Βραζιλιάνων βέβαια, αν κρίνουμε από την εργολαβία στα σχετικά t-shirts), it's ok όταν κάνεις το καλό παιδί και φωνάζεις στο διαιτητή να πάρει πίσω το πέναλτυ που σου έδωσε -τότε είναι που πραγματικά σώνεις και κάτι από την ολοένα και πιο χαμένη αξιοπρέπεια αυτού του παιχνιδιού. It's not ok όμως όταν είσαι ο εαυτός σου και όταν ο εαυτός σου υπαγορεύει να πεις επιτέλους μια αλήθεια, να πεις κάτι πραγματικό, να πεις κάτι που μπορεί και να έχει σημασία και να μην αποσκοπεί απλώς στην αύξηση της κατανάλωσης συγκεκριμένης μπύρας.
Όπως δεν ήταν καθόλου ok για την όμορφη Emmanuelle Beart, που απολύθηκε από τον οίκο Dior, όταν το 1996 υποστήριξε τους λαθρομετανάστες στη Γαλλία και κατέβηκε στις διαδηλώσεις μαζί τους, αλλά και στην κατάληψη μιας παρισινής εκκλησίας. Τότε, ως επίσημη αιτιολογία εκ μέρους του Dior χρησιμοποιήθηκε το γεγονός ότι κατέβηκε στο δρόμο άβαφτη και απεριποίητη, εκθέτοντας έτσι την εικόνα που πρεσβεύει ως (διαφημιστική) μούσα των προϊόντων του οίκου. Πιο απλά: κατέβηκε στο δρόμο πραγματική. Χωρίς λογότυπα και χωρίς καλλυντικά. Αληθινή και όχι απροσπέλαστη, όπως η μοίρα των φωτομοντέλων επιβάλλει. Η αξιοπρέπεια του παιχνιδιού είχε ίσως δεχτεί άλλο ένα πλήγμα.
Διαβάζω ότι ο ισραηλινός στρατός αφού κατάσφαξε για πλάκα και αβίαστα γύρω στους 3500 Παλαιστινίους μέσα σε δύο μήνες, τύπωσε μπλουζάκια τα οποία χλευάζουν σοκαριστικά (για μας) τη σφαγή και το δράμα των αμάχων. Μπλουζάκια που απεικονίζουν ως καρτούν έγκυες Παλαιστίνιες μέσα σε ένα στόχαστρο, με τη λεζάντα 'με μια βολή, δύο νεκροί', ή ένα μικρό παιδί μέσα στο στόχαστρο και τη λεζάντα 'όσο πιο μικρό, τόσο πιο δύσκολο' ή την εικόνα μιας μητέρας που κλαίει πάνω από τον τάφο του νεκρού μωρού της, με τη λεζάντα 'καλύτερα χρησιμοποιήσε durex' και άλλα τέτοια παρόμοια που για το δυτικό κόσμο, βεβαίως βεβαίως, δεν πλήττουν καμία αξιοπρέπεια κανενός παιχνιδιού. Αντίθετα, η αξιοπρέπεια αυτή βάλλεται όταν λογότυπα αντάρτικων ομάδων, όπως η κολομβιανή FARC και η παλαιστινιακή PFLP, εμφανίζονται ελεύθερα σε μπλουζάκια και κυκλοφορούν ελεύθερα σε ελεύθερες χώρες της Δύσης. Εξ ου και η καταδίκη από το Ανώτατο Δικαστήριο της Δανίας.

Το θέμα δεν είναι πότε βάλλεται και πότε περισώζεται η αξιοπρέπεια αυτή. Έτσι κι αλλιώς, άλλοι είναι εκείνοι που τη βάλλουν, άλλοι εκείνοι που την περισώζουν. Και αν για μένα είναι ο Fowler και η Beart εκείνοι που τη σώζουν, σίγουρα για κάποιον που πηγαινοέρχεται με το Cayenne του στο Κολωνάκι είναι κάποιοι άλλοι. Το θέμα είναι ποιο ακριβώς είναι το παιχνίδι. Αφού η αξιοπρέπειά του είναι ίσως πλέον χαμένη υπόθεση, τουλάχιστον ας μην χαθεί και το ίδιο το παιχνίδι. Στους δρόμους και πάλι λοιπόν. Είτε πολεμώντας είτε παίζοντας. I love this game.

η ευτυχία (δεν) χορεύεται

Παραπονιέται ο φίλος μου ο Παναγιωτάκης ότι το μπλογκ ετούτο έμεινε πολλές μέρες χωρίς νέα ανάρτηση. Αφ'ενός, είναι αλήθεια ότι από την επαύριο του Γκαγκάριν, βγήκαμε στο δρόμο για μια μικρή βόλτα στη δυτική πλευρά του μικρού μας κρατιδίου και ούτε ίντερνετ ούτε φέησμπουκ ούτε τέτοια διαόλια. Από την άλλη, πως να του εξηγήσω ότι όταν υπάρχει κάποιο ζόρι, κάποια ανησυχία, κάτι που ανεβάζει την ένταση, κάποια ένταση τέλοσπάντων, τότε είναι που γράφει κανείς. Ποστ, κείμενα, στίχους, μουσικές, γουατέβερ. Ο πόλεμος και η δυστυχία, τα μεγάλα ζόρια, οι μεγάλοι χωρισμοί, οι αποχαιρετισμοί, οι απώλειες, έχουν γεννήσει τα μεγάλα τραγούδια, έχουν δώσει κίνητρα και υλικό στη μεγάλη τέχνη, αλλά και όχι μόνο στη μεγάλη, ακόμα και στη μικρή, την ταπεινή. Η χαρά δεν έδωσε ποτέ τίποτα, πέρα από επιβεβαιώσεις, πέρα από τεκμήρια του προφανούς. Όταν είσαι πλήρης ή, έστω, νιώθεις πλήρης, δεν έχεις να εκφράσεις και πολλά. Δεν έχεις να γεννήσεις κάτι μεγαλύτερο. Το μεγαλύτερο, το μέγιστο, είναι αυτό που ζεις. Η ευτυχία δεν χορεύεται, όπως πάλευε να μάθει ο Άγγελος στην όμορφη ταινία του. Η ευτυχία βιώνεται. Όταν νιώθεις την ευτυχία ή, έστω, την πληρότητα -ίσως να είναι και το ίδιο αυτά τα δύο- δεν θες να πας κάπου αλλού, δεν έχεις να πας κάπου αλλού. Αν δεχτούμε ότι η τέχνη είναι μια διαδικασία με την οποία μπλέκουμε για να πάμε κάπου αλλού, για να βρούμε άλλα μονοπάτια, για να ανέβουμε κάπου ψηλότερα, τότε έχω κάθε δίκιο να λέω ότι όταν βρίσκομαι στο σημείο που έχω ορίσει ως ψηλότερο ή στο σημείο που μου έχει ξημερώσει ως ψηλότερο, τότε λοιπόν η τέχνη, η μουσική ας πούμε, μπορεί να αποτελέσει απλώς τη συνοδεία των στιγμών, να γίνει το ηχητικό background της ευτυχίας, της ευτυχίας που δημιουργεί από μόνη της στιγμές, αναμνήσεις, σημάδια, ιστορίες να αφηγούμαστε.
Ο μεγάλος Κουροσάβα, στα Όνειρα', βάζει τον Βαν Γκογκ να του απαντά, όταν ερωτάται γιατί δυσκολεύεται να αποτυπώσει στον καμβά το όμορφο τοπίο που έχει μπροστά του:
'A scene that looks like a painting, doesn't make a painting. If you look closely, all of nature has its beauty'.
Η ευτυχία, λοιπόν, δεν ζωγραφίζεται. Η ομορφιά της φύσης είναι εκεί, η ομορφιά των ανθρώπων είναι εκεί. Και μας περιμένει και μας καλεί. Και, μάλιστα, γεννά τη δική της οδύνη, που 'είναι ίσως η άλλη όψη της οδύνης, μιας οδύνης ανεξαρτητοποιημένης πάντως από οτιδήποτε δυσοίωνο, καθώς στα συστατικά της δεν θα βρεις τόσο
τον φόβο τυχόν μελλοντικού κακού
όσο το δυσβάσταχτο του παρόντος καλού,
τον φόβο τυχόν μελλοντικής απώλειας
όσο το δυσβάσταχτο της παρούσας εγγύτητας'.

Και, ναι, είναι οι μέρες που νιώθω πλήρης, δηλαδή ευτυχής.
Γι αυτό και όλα αυτά τα περιττά λόγια, που θα μπορούσαν και να μην είχαν γραφτεί. Γιατί δεν μπορούν να μεταφέρουν ούτε στο ελάχιστο αυτό το μοναδικό (συν)αίσθημα πληρότητας.
Γιατί ίσως απλώς να αρκούσε ένα χαμόγελο.
Ή μια καλημέρα.

Επιστρέψαμε λοιπόν.
Κι όλα είναι εδώ και μας περιμένουν.
Τα καλύτερα. Όσα έρχονται.

Καλημέρα.

Γκαγκάριν ετοιμάσου

...ερχόμαστε! Σιγά το πράγμα θα μου πεις, αλλά σπάω το κεφάλι μου να βρω ένα ψηστικό τίτλο για το (διαφημιστικό αυτό) post, προκειμένου να χτυπήσει αρκετά hits όπως θα εμφανίζεται στο RSS feed. Κινέζικα; Ας τα πούμε πιο απλά λοιπόν:

Μεθαύριο Πέμπτη, 19 Μαρτίου,

εμείς οι Night On Earth παρουσιάζουμε ζωντανά ολόκληρο το 'Second Hand',

αλλά και παλιότερο υλικό, με τη συνδρομή φίλων μουσικών
(Φώτης Σιώτας, Σοφία Ευκλείδου, Λάμπης Κουντουρόγιαννης),
καθώς και άλλων δυνάμεων -που θα παραμείνουν μια έκπληξη μέχρι τέλους...

Και τη βραδιά θα ανοίξουν οι ταξιδιάρικοι Sancho 003
(δηλαδή το τρομερό ντουέτο του Φώτη Σιώτα και του Κώστα Παντέλη)

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00 και λίγο μετά αρχίζουν τα τραλαλά.
Η είσοδος κοστίζει 12 ευρώ και το Gagarin 205 βρίσκεται στην οδό Λιοσίων (στο 205!), πολύ κοντά στο σταθμό Μετρό/ΗΣΑΠ Αττική.

Και πάρε ξανά και την αφίσα του καλού μας Δούλου να χαρείς.
Και μετά, έχουμε και λέμε:

Το Σάββατο 21, στα Γιάννενα, δηλαδή Θυμωμένο Πορτραίτο (Σπύρος Γραμμένος ρησπέκτ!).

Την Κυριακή 22, στην Κέρκυρα, στο κτίριο του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου -αν έχει καλό καιρό, μπορεί και στο προαύλιο, να γουστάρουμε! (Contra Rossa ρησπέκτ!).

Τη Δευτέρα 23, με in a silent way περιβολή, πάλι στην Κέρκυρα, σε αγαπημένο χώρο που θα ανακοινώσουμε τελευταία στιγμή.

Την Τρίτη 24, στην Πάτρα, στο Θέατρο Λιθογραφείον (Περικλής και Inner Ear ρησπέκτ!), με καλεσμένο τον τρομερό Larry Gus.

Και έρχονται κι άλλα. Καλά να΄μαστε.

πάντα αγαπούσα μέταλ μέρα του ρόκγουεηβ

...αλλά γαμώτο, ποτέ μου δεν τα κατάφερα να είμαι. Ούτε στους Σάμπαθ (είχα να πάω σε γάμο γαμώτη), ούτε στην ψευτοαναβίωση των Γκανς Εν Ρόουζες (ευτυχώς έχω δει τους ορίτζιναλ τότε, ναι τότε). Ούτε καν πέρσι, που το καλτ το ίδιο (Τζούντας Πρηστ) και το θρας το ίδιο (Καβαλέρα Κονσπύραση) έφεραν το σεισμό στη Μαλακάσα. Φέτος, οι προδιαγραφές ακούγονται καλύτερες από ποτέ. Δευτέρα, λοιπόν, 29 του Ιούνη και στη "μέταλ" μέρα -όπως συνηθίζαμε πάντα να την αποκαλούμε- θα εμφανιστούν σύμφωνα με τη σημερινή ανακοίνωση της Didi οι: Μότλεϋ Κρου, Μάνστερ Μάγκνετ, Αρτς Ένεμη, Λωρέν Χάρις, Γουάσπ, Βόηβοντ. Πάντα μου άρεσε να γράφω τα ονόματα των μέταλ γκρουπς με ελληνικούς χαρακτήρες -όπως άλλωστε απολάμβανα να τα διαβάζω στα βιβλία και τις μπροσούρες τύπου 'χάρντ ροκ και χέβι μέταλ: ο ήχος του Σατανά'. Και γι αυτό και μόνο -για να γράψω μερικά- λέω πως θα πέθαινα να δω Τουίστεντ Σίστερ, Βαν Έηλεν, Μπλου Όηστερ Καλτ, Ζλέηερ, Γιούροπ, Σιντερέλα, Ντεφ Λέπαρντ, Πόηζον, Χέλογουην, Μέγκαντεθ, Όζη Όζμπορν, Φέηθ Νο Μορ. Α, και μην ξεχνιόμαστε: αυτή την Παρασκευή, όλοι στους Σόλφλαη. Θέμη, κάνε ό,τι μπορείς, ναούμ.

να ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά

Έρχονται live, έρχονται μπόρες!...
First we take Gagarin, then we take the roads...
Πέμπτη 19 Μαρτίου, όπως μαρτυρά και η υπέροχη αφίσα του Δούλου, η πλήρης παρουσίαση του 'Second Hand' στο Γκαγκάρειον Ίδρυμα της οδού Λιοσίων. Με πολλούς εκλεκτούς καλεσμένους (Φώτης Σιώτας, Σοφία Ευκλείδου, Λάμπης Κουντουρόγιαννης κ.α.), τους καλούς μας Sancho 003 για opening (πάλι Φώτης Σιώτας και Κώστας Elvis Παντέλης) και ...εκλπήξεις! Και μετά, αρχίζουμε τις βόλτες: Γιάννενα, Κέρκυρα, Πάτρα, Κρήτη, βόρεια Ελλάδα και βάλε. Προς το παρόν, δες την αφίσα, κάνε κλικ πάνω της να τη δεις μεγαλύτερη και επανερχόμαστε με όλες τις λεπτομέρειες.

φτιάξε μου τη μέρα λέμε!

Faith No More in their own words:

'During the entire 10 years that have passed since our decision to break up we've experienced constant rumors and requests from fans and promoters alike. Nevertheless, for whatever reason, none of us kept in regular touch, much less to discuss any possibilities of getting together.

What's changed is that this year, for the first time, we've all decided to sit down together and talk about it. And what we've discovered is that time has afforded us enough distance to look back on our years together through a clearer lens and made us realize that through all the hard work, the music still sounds good, and we are beginning to appreciate the fact that we might have actually done something right...and so with this we've decided to hold our collective breaths and jump off this cliff.... BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!

We can only hope that the experience of playing together again will yield results erratic and unpredictable enough to live up to the legacy of FNM. Who know where this will end or what it will bring up...only the future knows. But we are about to find out!'


Ίσως γίνομαι γραφικός που επανέρχομαι και με δεύτερο post, απλά I STILL CAN'T FUCKING BELIEVE IT!!!!!!!!

φτιάξε μου τη μέρα (και τις άλλες μέρες)

Τι να μου τη φτιάξεις δηλαδή, καλύτερο νέο από αυτά δεν έχω ξαναματαδεί στο mixtape κι ούτε ξέρω αν θα ξαναδώ!... REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE;;;;;;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ;;;;;;;; Κάτι ήξερα που έλεγα από προχτές ότι είμαι ευτυχισμένος και ότι η ζωή είναι ωραία τελικά και σπουδαία και άλλα τέτοια έμορφα. Αλλά, ...REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE;;;;;;;; Αυτός είναι ένας πραγματικός λόγος για να είμαι ευτυχισμένος. Και να μη χαλάσει καμμία μέρα από σήμερα και μέχρι τη μέρα που θα τους καμαρώσω και μετά, φυσικά, που ένα αίσθημα πληρότητας θα κυριεύει τα πνευμόνια και την καρδιά και το μυαλό, μα τι λέω, παραλήρημα, μπσδπλφορη σκλσφξσ ησλξκδφισδθς, σδφρτ, ΚΣΦΟΞΗΣ s3#$%&(@, 23sjhlkhf25s#%&(σφηξ230, ΟΡΕΣΤΗ ΤΟ ΕΠΙΑΣΕΣ ΤΟ ΘΕΜΑ;;;;; ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΓΙΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΙΛΑΜΕ::::: REUNION ΤΩΝ FAITH NO MORE!!!!!!! KAVLA, KAVLA, KAVLA!!!!!!

in a palindrom way

Απλή υπενθύμιση. Αυτή την Πέμπτη, 26 Φλεβάρη, η παραδοσιακή 'in a silent way' κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας στο Καφέ Αλάβαστρον, με κληρώσεις, λαχνούς και πλούσια δώρα. Εξέχον καλεσμένος του silent trio, ο τιτανοτεράστιος Δημήτρης Αρώνης, μπροστάρης του Modrec οχήματος, με θητεία στους Night On Earth, αλλά και υπογραφή πίσω από το όνομα Palindrom.

Οι λεπτομέρειες λίγο πολύ γνωστές. Ξεκινάμε γύρω στις 22.30, Δαμάρεως και Φρύνης, τιμημένο Παγκράτι, στάνταρ θα έχει πάλι κάποια πορεία, κάποιο σεισμό, καταποντισμό, silent χωρίς κυκλοφοριακό χαμό δεν λέει, μη χαλάσει η παράδοση, οπότε ελάτε in time όσοι είναι, για να αρχίσουμε και in time, γιατί τιμημένο ξετιμημένο, είναι δύσκολο για παρκάρισμα το Παγκράτι, αλλά τεσπάντων, always look on the bright side of life, foo foo, foo foo foo foo foo foo, always look on the bright side of life!...

codename: Nikita

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Ψωμιάδης, αφού κρίθηκε ένοχος για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος και αντιμετωπίζει, επίσης, την περίπτωση παύσης του αξιώματός του.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών (με τελεσίδικη απόφαση) ο πρώην δήμαρχος Αμαρουσίου Παναγιώτης Τζανίκος, σχετικά με παρανομίες στην οικοδόμηση του επίσης παράνομου εμπορικού κέντρου The Mall.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 12 μηνών ο σύμβουλος του πρωθυπουργού και βουλευτής Γιάννης Κεφαλογιάννης, αφού κρίθηκε ένοχος για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία (εμπόρου ναρκωτικών) και ψευδορκία. Από την εκδίκαση της έφεσης, απλώς μειώθηκε ο χρόνος της ποινής.

Καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 19 μηνών και επιπλέον χρηματικό πρόστιμο, ο Θέμος Αναστασιάδης και τα μέλη της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας του, ως ένοχοι για παραβάσεις του νόμου περί ασέμνων και του νόμου περί προσωπικών δεδομένων.

Ως γνωρίζετε, παρ'ότι μέσα στα κάτεργα, στις κακουχίες και στη στέρηση, είναι όλοι τους καλά και στέλνουν αγωνιστικά το δικό τους μήνυμα στον ελεύθερο κόσμο, ένα μήνυμα ανθρωπιάς, ένα μήνυμα ελπίδας, ελπίδα που γεμίζει τον αγωνιστή δήμαρχο της Αθήνας, ελπίδα που θα δώσει νέα ορμή στο όραμά του, ελπίδα ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, ότι ο αγώνας αξίζει και θα δικαιωθεί, ότι η ανάπτυξη θα συνεχιστεί, και διπλή και τριπλή ανάπλαση, κόντρα στο σύστημα, κόντρα στα συμφέροντα και στα ξένα κέντρα, κόντρα στους μεγαλοπαράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στους αντιεξουσιαστές που εξουσιάζουν εδώ και εκεί, ελπίδα ότι καμιά θυσία δεν έγινε για το τίποτα και τίποτα δεν πάει χαμένο σ'αυτό τον τόπο, ότι τα σίδερα της φυλακής δεν είναι αρκετά για να λυγίσουν τους μεγάλους άνδρες και τις μεγάλες πράξεις, ούτε να εμποδίσουν τα μεγάλα έργα, αυτά για τα οποία είσαι καμωμένος και τα εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, αυτά τα οποία ζητεί η κολωνακιώτικη ψυχή σου, όχι τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε, αλλά την Αγορά, το Θέατρο και τους Στεφάνους, τον Άγιο Στέφανο, τον Ελαιώνα, τα όπου γης πάρκα, τα πάρκινγκ, τα τσιμέντα, τα κάγκελα, τα εμπορικά κέντρα. Γιατί, μην το ξεχνάς ποτέ αγωνιστή, τα μεγάλα έργα είναι που θα λυγίσουν τα όποια σίδερα της όποιας φυλακής. Αυτά, άλλωστε, είναι που τα έχουν λυγίσει μέχρι τώρα.

όχι άλλη sinead o'connor!

Σύμφωνα με το φίλο μου τον πλακατζή, τον Ηλία, τη μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία του Φίλιππου Πλιάτσικα στο Στάδιο Καραϊσκάκη θα ανοίξει ...η Sinead O'Connor. Αν αυτό δεν είναι μια από τις μεγαλύτερες πλάκες που έχει ανεβάσει το mixtape.gr, τότε το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις και έπαψε πλάκα να θυμίζει. Και επειδή δεν μπορούμε να υποδείξουμε στο κοινό να αποφύγει το φιλιπποπλιάτσικο, καθ'ότι τα εξώδικα παραμονεύουν, θα αναφωνήσουμε όλοι μαζί 'όχι άλλη Sinead O'Connor!!!', έλεος, τη βαρεθήκαμε, βαρεθήκαμε να τη βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο στα μέρη μας, βαρεθήκαμε την υπέροχη φωνή της, άσε που έχει παχύνει και έχει αφήσει μαλλί, χώρια που δεν γουστάρουμε καθόλου στην ιδέα μιας συναυλίας που δεν θα καταλαβαίνουμε πότε είναι το support και πότε το main act, πότε πρέπει να φτάσουμε στο χώρο, πότε πρέπει να χαζολογάμε και να μιλάμε με τους κολλητούς ή να κάνουμε καμάκι ή να τριγυρνάμε ψάχνοντας για γνωστούς, πότε να κοιτάμε το ρολόι για να περάσει η ώρα, πότε να στηθούμε στην ουρά για μπύρα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, το μόνο σίγουρο είναι ότι γνωρίζουμε με ακρίβεια το χρονικό σημείο στο οποίο η περίσταση θα μας καλέσει να ...την κάνουμε.

Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη συναυλία παρουσιάζει και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες, όπως το γεγονός ότι ίσως να μην έχει καταγραφεί ποτέ ξανά support artist που έχει συνεργαστεί με τον Prince και main act που όχι μόνο δεν το γνωρίζει ο Prince, αλλά και οι περισσότεροι ομιλούντες την αγγλική, καθώς και άλλες διαλέκτους πλην της ελληνικής. Όπως, επίσης, support artist με συνεργασίες όπως οι Public Enemy, ο The Edge, ο Roger Waters, ο Rick Wright, ο Roger Daltrey κελιπά κελιπά και main act που -το πολύ να- έχει όλους αυτούς σε αφίσα στο σπίτι του. Όπως, επίσης, δεν γνωρίζω αν έχει καταγραφεί support artist με πωλήσεις 10 εκατομμυρίων και βάλε δίσκων.

Αυτή, βέβαια, είναι η πρώτη μιας σειράς συναυλιών που πρόκειται να γίνουν το καλοκαίρι και υπακούν σ'αυτό το concept -το οποίο θυμίζει παλιά εξώφυλλα του Διφώνου- το concept του Μεγάλου Support, του ποιος σαπορτάρει ποιον τελικά. Σύντομα πρόκειται να ανακοινωθεί η μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη με support τον Nick Cave, η μεγάλη γιορτή του Παντελή Θαλασσινού με support τον Stevie Wonder, η δεκαπενταυγουστιάτικη πανήγυρις της Έφης Θώδη με support την Beyonce, ενώ αναμένεται και το οριστικό confirmation της πολυαναμενόμενης κοινής συναυλίας του Βασίλη Παϊτέρη και του Tom Jones, την οποία θα παρουσιάσει εν είδει κονφερασιέ ο μέχρι-τώρα-που-μιλάμε προπονητής του Τριφυλλιού Henk Ten Cate, ο οποίος θα μπορούσε να είναι και ο φανταστικός γιος τους, όπως τα ντοκουμέντα μαρτυρούν. Όσο για τη δική μας μεγάλη συναυλία, παλεύουμε να κλείσουμε για support τους King Crimson, αν και δύο από τα μέλη τους αντιμετωπίζουν κάτι προβλήματα υγείας τον τελευταίο καιρό -είναι και κάποιας ηλικίας- γεγονός που ίσως μας κάνει να στραφούμε τελικά στη σίγουρη και δοκιμασμένη λύση των Radiohead.

ΥΓ. Θυμάμαι, βέβαια, ότι στη μεγάλη περιοδεία των Bad Religion για το 'Recipe for hate', τις συναυλίες άνοιγαν οι ...Pearl Jam, ενώ στον ομώνυμο δίσκο, μέλος της χορωδίας ήταν ο Eddie Vedder, που έκανε γενικά τα backing vocals.

Και μιας και περί stadium rock ο λόγος, απολαύστε εδώ το νέο χιτ του Δόκτωρα Φρυόβολου Χαρούπη και του Μάριου Φουαγκρά Περλόν, το περίφημο 'Έλα έλα', χαρακτηριστικότατο δείγμα του λεγόμενου 'τσουνάμι ροκ'.

αναχωρήσεις

Έφυγε μια μεγάλη κυρία της jazz, η σπουδαία Blossom Dearie.
Έφυγε και ο τεράστιος Orlando Cachaito Lopez, ψυχή (και μπάσο) των Buena Vista Social Club.
Έφυγε και ο Μάικ Ροζάκης, ένας δάσκαλος -με όλη τη σημασία της λέξης- στον οποίο χρωστάω πολλά και, κυρίως, το παράθυρο που μου άνοιξε -όντας μαθητής του στο θλιβερό και μίζερο ωδείο- και μου έδωσε κίνητρο σε μια δύσκολη ηλικία να δω και να ακούσω αλλιώς τη μουσική, ακόμα και εκείνες τις θλιβερές και μίζερες ασκήσεις του σολφέζ. Αλλά και να με κάνει έτοιμο να βλέπω και να ακούω τη μουσική πίσω από τα σημαδάκια και τις παρτιτούρες. Αν αυτά που γράφετε δεν τ'ακούτε, είναι απλά ιχνογραφία και ασκήσεις στο χαρτί, θυμάμαι να μας λέει συνέχεια.
Αν στα ωδεία σας έχουν μάθει πρώτα να παίζετε και μετά να σκέφτεστε, προκειμένου να σας κάνουν να παίζετε όλο και πιο γρήγορα, και πιο γρήγορα, έτσι που να μη μένει πολλές φορές χρόνος για να σκέφτεστε, εγώ θέλω πρώτα να σκέφτεστε και μετά να παίζετε. Κι όσο χρόνο σας πάρει, εδώ είμαστε και έχω όλη την υπομονή.
Αυτά μας έλεγε ο δάσκαλος.
Και κάτι άλλα αστεία για το καράτε, για να γελάμε και να λέμε κάτι χρήσιμο όταν πηγαίναμε αδιάβαστοι και δεν ήθελε να μας ντροπιάσει.
Δεν ξέρω αν ήταν μεγάλος μουσικός ή αν πέρα από το cult των Charms και την αναμφισβήτητα σπουδαία φωνή του, θα τον μνημονεύουν οι μουσικολόγοι και οι λοιποί ακαδημαϊκοί της μουσικής.
Ξέρω όμως ότι σε κάποιους έμαθε μουσική, πραγματική μουσική.
Και αυτό θα το θυμάμαι ως ιερό.

σε γιορτή που (δεν) ξανάδα

Με μια μεγάλη γιορτινή πορεία προς το -πάλαι ποτέ- πάρκο Πατησίων και Κύπρου, κλείνει σήμερα η κατάληψη της Λυρικής Σκηνής, με βασικό πρόταγμα το "πάμε γι'άλλα". Τη Δευτέρα το απόγευμα έχει προγραμματιστεί συνάντηση στο Πολυτεχνείο για συζήτηση με τις ομάδες εργασίας προς ανεύρεση νέου χώρου που θα στεγάσει -ίσως μόνιμα- τους πυρήνες της ανεξάρτητης και αδιαμεσολάβητης έκφρασης ή ο,τιδήποτε θέλει τέλοσπάντων να επικοινωνήσει και να πράξει στη συνέχεια αυτή η (εξεγερτική) κίνηση.

Ίσως να μην έχει νόημα μια περιγραφική ανασκόπηση αυτής της εξεγερμένης εβδομάδας, μιας εβδομάδας που βρήκε το κτίριο της Λυρικής -επιτέλους!- γεμάτο με κόσμο, πραγματικό κόσμο, ζωντανό κόσμο, όλες τις ώρες, ακόμα και τα ξημερώματα, με ζωντάνια, με μουσική, με χορό, με συζητήσεις, με χαμόγελα, με επικοινωνία. Αλλά και με τις όποιες αντιφάσεις προκύπτουν από μια τόσο ανοιχτή κοινωνική διαδικασία και ταυτόχρονα ένα τόσο πολύχρωμο εγχείρημα, το οποίο έδειξε ξεκάθαρα ότι διαμορφώνεται μια δυναμική ικανή να υπερβεί την κάθε μεμονωμένη δύναμη και να θέσει ακριβώς αυτό ως όρο σύμπραξης στην πορεία αναζήτησης νέων μορφών παρέμβασης και δράσης: μια κίνηση που υπερβαίνει -θέλοντας ή μη, κυρίως μη- την πολιτική ταυτότητα του καθενός ξεχωριστά, αλλά ταυτόχρονα την προϋποθέτει και, φυσικά, επιζητά τη γνώση και την εμπειρία της.

Προσωπικά, δεν κρύβω ότι αποχώρησα με ένα βαθύ προβληματισμό και ορισμένα εν μέρει απογοητευτικά -και αποκαρδιωτικά κάποιες φορές- συμπεράσματα, τα οποία θα προσπαθήσω για άλλη μια φορά ίσως, να μην πάρουν μέσα μου τη μορφή κυνικών βεβαιοτήτων. Και αυτά τα συμπεράσματα έχουν να κάνουν όχι τόσο με την ουσία των προταγμάτων, των διεκδικήσεων και των δράσεων, αλλά με όλα τα στοιχεία και τις διαδικασίες εκείνες που υπομονόμευαν όλο και περισσότερο ακριβώς αυτή την ουσία. Αναμφισβήτητα οι δράσεις και οι συνελεύσεις των δύο πρώτων ημερών γέννησαν την ελπίδα για κάτι καινούριο, για έναν άλλο λόγο, για μια άλλη πράξη, για μια άλλη καθημερινότητα, για κάτι άλλο τέλοσπάντων που όχι μόνο είναι εφικτό, αλλά ήδη διαμορφώνεται, ζυμώνεται, βιώνεται και έτσι μπορεί να αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και μέσα μας. Από την άλλη, η εικόνα των δύο τελευταίων ημερών εξέπεμπε πολλές φορές μια παρωχημένη seventίλα, κυρίως όσο αφορά τον τρόπο επικοινωνίας και την ποιότητα των διαδικασιών, αλλά και έναν ανέξοδο manuchaϊσμό που δυσκολευόταν -ή φοβόταν- να προτάξει ευθαρσώς το συγκεκριμένο (και το τολμηρό) απέναντι στο χύμα και στο νεο-χίππικο trend. Αν αρχικά η ουσία του όλου εγχειρήματος είχε να διαπραγματευτεί μια άλλη τέχνη, μια άλλη επικοινωνία, μια άλλη πολιτική, μια άλλη στάση ζωής, όσο οι μέρες περνούσαν και ο λόγος κυλούσε, στις ανοιχτές συνελεύσεις άρχισε να αναδεικνύεται η φόρμα σε βάρος της ουσίας, η αυτοαναφορικότητα σε βάρος της εξωτερίκευσης και επικοινωνίας των μηνυμάτων, οι μέθοδοι σε βάρος του στόχου, οι στενά οριοθετημένες πολιτικές επιδιώξεις σε βάρος ενός καθολικού υπερβατικού λόγου που είχε ήδη δείξει από την αρχή ότι θα μπορούσε να αποτελέσει όχι απλώς τη σπίθα, αλλά και να βάλει τη φωτιά και να μας οδηγήσει αρκετά πιο πέρα. Προς το παρόν θα μας οδηγήσει μόνο μέχρι το πρώην παρκάκι στην Πλατεία Αμερικής, αναδεικνύοντας το πρόσκαιρο -ή, έστω, επίκαιρο- ως αγωνιστικό αίτημα και αφήνοντας πάλι πίσω ανεκμετάλλευτες τόσες και τόσες ευκαιρίες που δεν χωράνε κατ'ανάγκη σε μια ακτιβιστική διαδικασία, που ορίζει ως μέτωπα τα σημεία στα οποία οι κακλαμάνηδες μας κατευθύνουν ή κάποιοι μεσαιωνιστές ταϊζουν βιτριόλι.

Με άλλα λόγια, προσπαθώ να πω πως η πράξη μέσω της πρότασης και όχι της αντίδρασης, μέσω της θέσης και όχι της άρνησης, αυτή η πράξη μπορεί να καταφέρει ίσως περισσότερα, να ορθώσει ανάστημα τόσο απέναντί τους, όσο και ανάμεσά μας, να μας δώσει υπόσταση και ετοιμότητα, να φωτίσει τις ζωές μας, να διαλέγεται παντού ξεκάθαρα και δυναμικά το θέλω και όχι το δεν θέλω, να δημιουργεί και όχι να καταστρέφει, να επιβάλλει όρους στην καθημερινότητά μας και όχι να τους διαπραγματεύεται. Σε κάθε περίπτωση εννοώ μια πράξη που κακώς τοποθετείται (και σχεδόν τοποθετήθηκε) αντιφατικά και διαχωριστικά απέναντι στα επίκαιρα αγωνιστικά προτάγματα. Ο προβληματισμός μου εν τέλει έχει στόχο τις διαδικασίες που αναγκάζονται να καταλήξουν σε διλήμματα και να υπερασπιστούν αυτό και όχι το άλλο. Δεν χρειάζεται κόπος να συμφωνήσουμε πάνω σε αυτό: ναι, και στο παρκάκι, και για την Κούνεβα, και για τους συλληφθέντες, και για τους τραυματίες, και για τα ανοιχτά ζητήματα που άφησε ο Δεκέμβρης. Όπως, και για την Παλαιστίνη, και για τους εργαζόμενους, και για τα εργατικά ατυχήματα, και για το Νταρφούρ, και για τη Σιέρρα Λεόνε, και για τόσα άλλα ανοιχτά -κρυφά ή προφανή- μέτωπα όπου δοκιμάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Το θέμα είναι απέναντι στη βαρβαρότητα να αντιπροτείνουμε έναν άλλο τρόπο ζωής και όχι μια νέα βαρβαρότητα. Έναν άλλο, ειλικρινά νέο, λόγο και όχι μια εκλεπτυσμένη διατύπωση του παλιού. Να περιφρουρήσουμε τις αντιφάσεις μας πριν τις αφήσουμε να ξεσκίσουν τις πιο ιδιαίτερες φωνές μας, αναζητώντας μάταια τη σύγκλιση και τη συναίνεση. Να ονομάσουμε, παρ'όλα αυτά, τα σημεία που συναντιόμαστε, αδιαφορώντας για τα σημεία που μας τέμνουν. Να αφήσουμε τις ιδιαιτερότητές μας να κάνουν τη δουλειά τους, με θόρυβο ή χωρίς. Να μην αλλάξουμε τους εαυτούς μας προκειμένου να συναντηθούμε, αλλά να συναντηθούμε πρώτα προκειμένου να τους αλλάξουμε. Όλοι. Ο καθένας μόνος του, άρα και όλοι μαζί. Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι η συλλογική ευθύνη είναι πρώτα και πάνω απ'όλα το άθροισμα των ατομικών ευθυνών, άρα και η συλλογική κατάκτηση περνά πρώτα από τις ατομικές κατακτήσεις.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή.
Πάμε γι άλλα λοιπόν και όχι για τα ίδια.
Το πάρτι τελείωσε, ας αρχίσει η γιορτή.

μικρές παράταιρες ιστορίες

Τα παιδιά της γενιάς των 700 ευρώ τρώγονται μεταξύ τους. Αφού το κουμπούρι βγήκε once, γιατί να μην ξαναβγεί άλλωστε;... Καμία κοινή γνώμη δεν σάστισε βέβαια, κανείς δεν συγκλονίστηκε, κανείς δεν απόρησε, κανείς δεν εξήγησε επί της ουσίας. Και έτσι, για άλλη μια φορά, το μεγάλο πλήθος των στομάτων που χάσκουν μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης θα παραμείνει ως έχει, χάσκον. Τα βλέμματα θα παραμείνουν ως έχουν, αποχαυνωμένα. Τα αυτιά θα τραφούν με τις γνωστές πλέον ερμηνείες: εκπυρσοκρότηση ή ψυχική διαταραχή ή και τα δύο μαζί ή ασύμμετρη απειλή ή τσιγάρο πρέφα και καφέ και δεν βαριέ και δεν βαριέσαι αδερφέ. Όσο για τους νευρικούς ιστούς που μεταφέρουν στη χώρα του εγκεφάλου τα ερεθίσματα από τη χώρα του ανεγκέφαλου, κι αυτοί θα παραμείνουν ως έχουν: σε γενική απεργία.