εκλογές

As soon as you're born they make you feel small,
By giving you no time instead of it all,
Till the pain is so big you feel nothing at all,
A working class hero is something to be...

They hurt you at home and they hit you at school,
They hate you if you're clever and they despise a fool,
Till you're so fucking crazy you can't follow their rules,
A working class hero is something to be...

When they've tortured and scared you for twenty odd years,
Then they expect you to pick a career,
When you can't really function you're so full of fear,
A working class hero is something to be...

Keep you doped with religion and sex and TV,
And you think you're so clever and classless and free,
But you're still fucking peasents as far as I can see,
A working class hero is something to be...

There's room at the top they are telling you still,
But first you must learn how to smile as you kill,
If you want to be like the folks on the hill,
A working class hero is something to be...

If you want to be a hero well just follow me...

[John Lennon, Working Class Hero, 1970]



ΥΓ. Και άκουσέ το κι εδώ αν θες. Από τον Λάνεγκαν και τα δέντρα του.

au revoir

Au revoir λοιπόν, στο 'Au Revoir' -μακράν το πιο ωραίο ποτάδικο της Αθήνας έβερ. Μιας άλλης Αθήνας όμως. Μιας Αθήνας που φεύγει, που σχεδόν έχει φύγει, μιας Αθήνας που πια μας μισεί, που λέει και ο Λουκιανός. Και αλλάζουμε όλοι όπως αλλάζει κι η πόλη, τραγουδάει επίσης ο Λουκιανός. Και δεν είναι η νοσταλγία. Σιγά τη γενιά μου και τα χρόνια μου, που έχω δικαίωμα και για νοσταλγία... Είναι ένα γαμώτο για κάθε τι όμορφο και αυθεντικό που παραδίνεται στο χρόνο και πια θα μας επισκέπτεται μόνο από τον κόσμο της μνήμης -ειδικά εμάς που δεν προλάβαμε και πολλά τέτοια. Είναι, κυρίως, μια αβεβαιότητα -ή μια κυνική σιγουριά- για το μέλλον αυτών των όμορφων χώρων. Μια αβεβαιότητα για τη συνέχεια. Θα παραμείνει άραγε τόπος συναντήσεων; Θα συνεχίσει ως τόπος παραγωγής αναμνήσεων; Θα συνεχίσει ως τόπος φιλοξενίας στιγμών; Ραντεβουδάκια, (αμπελο)φιλοσοφικές κουβέντες, εξομολογήσεις, συνευρέσεις, επανενώσεις, φίλοι, εραστές, σινεφίλ, φοιτητάκια, θαμώνες, αλκοόλες, κουβέντες, μυστικά, σχέδια, καυγαδάκια, έμπνευση, πειράγματα, μικρές παράξενες ιστορίες που θα έλεγε κι ο Χουανίτο. Πιο απλά, στιγμές. Μια αβεβαιότητα -ή πάλι κυνική σιγουριά- για τις ορέξεις του επόμενου ιδιοκτήτη -κάποιο γνήσιο τέκνο της εποχής του, το πιθανότερο... Και, κυρίως, για τις διακοσμητικές του ορέξεις. Θα θελήσει, άραγε, να το κάνει 'πιο ωραίο' (sic), όπως ας πούμε έκαναν (sic) τον Λώρα στη Μαβίλη;...

Λυπάμαι για την Πατησίων και την Αθήνα που το χάνει, γράφει ο Δημήτρης Ρηγόπουλος στην Καθημερινή. Κι εγώ λυπάμαι για την Πατησίων και την Αθήνα που έχουμε. Και λυπάμαι που για κάθε ξενέρωτο Στάρμπαξ που ανοίγει, πρέπει να κλείνει ένα Au Revoir.

Η ζωή έχει δύο σταθμούς, έλεγε ο κυρ Θόδωρος, ο μακροβιότερος ίσως μπάρμαν της Αθήνας: Να θυμάσαι και να περιμένεις.

Εδώ θα'μαστε και θα περιμένουμε κυρ-Θόδωρε. Au revoir!...

trip hope

Τελικά είχα δίκιο, όπως στα'χα γράψει από τον Ιούλιο. Ο δίσκος κυκλοφορεί σε λίγες μέρες και είναι υπέροχος. Τον κατέβασα και τον ακούω. Περιμένω να βγει σε βινύλιο και θα τον πάρω. (Μόνο έτσι θα αγοράζω δίσκους πλέον. Και παράλληλα θα κατεβάζω για να δοκιμάζω).

Ερμηνεία και μουσική αίσθηση που σε στοιχειώνει. Απλότητα που σε υπνωτίζει. Μια καλλιτέχνης 'χαμένη στον κόσμο της', που σε καλεί να χαθείς κι εσύ σ'αυτόν. Αφέσου. Υπάρχει ελπίδα, υπάρχει η Hope.

Και κράτα σημειώσεις τώρα:
Hope Sandoval η φωνή, The Warm Inventions οι συνοδοιπόροι, 'Through The Devil Softly' ο δίσκος.
Και στις 17 του Νοέμβρη έρχεται και το καινούριο από το Νοράκι. Αμέ...

αμέρικα

Και το Second Hand ξεκινάει το ταξίδι του στην Αμερική. Επισήμως, στις 27 Οκτωβρίου, οπότε και το ρηλήζ εκεί στα ξένα. Ανεπισήμως, έχει ήδη διαρρεύσει το μυστικό και ιδού οι πρώτες αποκρίσεις, ρίβιους και παρουσιάσεις. Πάρε πρώτα τρεις κριτικές του άλμπουμ και μετά αναφορές σε άλλα σάητ. Κάποιος μας ρώτησε αν χαιρόμαστε μ'αυτά. Όχι, ιδέα σου...

@ Left Of The Dial magazine

@ Frantik Mag

@Flocked Media

@ NeuFutur magazine

@ Howlin Wuelf Media

@ ReGen magazine

@ Elbo.ws

Και έρχονται κι άλλα, όσο πλησιάζει η κυκλοφορία.
Τρεις μέρες βασανίζομαι με τον Αμερικάνο, για να του στήσω μηχανή, το κόλπο να του κάνω.
Αμέ...

έξω καρδιά

Στην κυριολεξία. Δες το λινκ.

εκλογές στην ανδρομέδα

Διαβάζω στα νέα της εβδομάδας:
Μακρινός πλανήτης αυτοκτονεί με βουτιά στο μητρικό του άστρο. Θα καταστραφεί, βέβαια, ολοσχερώς σε κάνα εκατομμύριο χρόνια (λένε).
Κι άλλο ένα:
Τάσεις κανιβαλισμού εκδηλώνει ο πλησιέστερος γαλαξιακός μας γίγαντας, δηλαδή η Ανδρομέδα. Θα συγκρουστούν οι δύο γαλαξίες (λένε), δηλαδή η Ανδρομέδα και ο δικός μας -ο Milky Way- σε μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Το λέει και το τραγούδι: 'άιντε 'κει ψηλά, ψηλά στην Ανδρομέδα, άιντε πίνουν τσίπουρο και τρων' άλλους πλανήτες'...

Διαβάζω, επίσης, εκλογές. Σε κάνα μήνα.
Απομακρυσμένη κυβέρνηση αυτοκτονεί με βουτιά στη μήτρα της, στο σάπιο πολιτικό σύστημα, το οποίο πρώτα εκείνη σάπισε, και μετά τη σάπισε εκείνο.
Τάσεις κανιβαλισμού εκδηλώνουν οι πλησιέστεροι στους υπουργικούς θώκους γίγαντες, αλλά και οι πιο ελάσσονες -οι κολλητοί, οι παράγκες, οι πλιάτσικες, οι κουμπάροι...
Κι εκείνος που'χει στόμα, στόμα και δαγκάνει,
όλο μας λέει πως δεν το ξανακάνει.

Και καλά, εκεί βαθιά, βαθιά στα σωθικά μου.
Εκεί, άιντε, κάτι γίνεται κυρά μου.
Αλλά,... εδώ σιμά, κοντά δυο μέτρα βάθος;
Εδώ σιμά, που φυλακίζουνε το πάθος;
Ρίχνουν χώμα, ναι, με λουλούδια ραίνουν.

Και θαρρούν,... θαρρούν πως ξεμπερδεύουν;...

μπάλα

...Και ο Πελέ είπε να μην παίρνουμε στα σοβαρά αυτά που λέει ο Μαραντόνα. Ίσα ρε γύφτο, τσάτσε του βραζιλιάνικου κεφαλαίου και της κάθε μάστερκαρντ. Ψήνομαι τρελά για απάντηση Ντιέγκο. Θα την ανεβάσω, με μεγάλο ρισπέκτ. Και, με την ευκαιρία, πάρε μια φωτογραφία ενός ωραίου τύπου.

ιντερνάσιοναλ

Starting with whispers and distant notes tuned up by various musicians, Second Hand almost feels like something between a thriller and a jam session. It turns out to be an appropriate way for the Greek-based Night on Earth to begin, as the album is shot through with the kind of moody sentiments that fans of everyone from Leonard Cohen to Nico, the Tindersticks to later Marianne Faithfull can relate to. Lead singer Sophia Sarri's strong but still aching voice has the dramatic sense of classic cabaret down, while the understated power of the performers, strings, and noir-tinged beats and bass sets the mood early on, living up to the band's name nicely. As a result, when feedback first fully crunches in on "Crocus," the effect is shocking given what has happened before, suggesting a looming presence that does not always announce itself. Alternating between Greek- and English-language lyrics, Sarri's delivery is never less than compelling, and the whole is a dark, enthralling gem.

[το πρώτο οφίσιαλ διεθνές ρίβιου για το 'Second Hand', όπως δημοσιεύτηκε στο έγκυρο ενημερωτικό All Music Guide. Το σχετικό λινκ, πατώντας εδώ]

φωτιά στα σαββατόβραδα

Ας μετρήσουμε λοιπόν όλοι (και πάλι) τις ζημιές μετά τις πυρκαγιές. Τις ζημιές πριν τις πυρκαγιές (και πάλι) ας μην τις μετρήσουμε. Όπως ας πούμε τα 250.000 αυθαίρετα της περιοχής ή -λέω εγώ τώρα ο κακός- αυτό εδώ πέρα το λινκ -δημοσιευμένο 4 μήνες πριν παρακαλώ- που βρήκα ως ενδιαφέρον σχόλιο στο ούτως ή άλλως έξοχο ποστ του Ολντμπόη. Τώρα όμως μας χρειάζεται ο μίστερ Προκόπης να πει πως 'άλλο η εικόνα, άλλο η πραγματικότητα'. Ή, καλύτερα, αλλού η εικόνα, αλλού η πραγματικότητα. Η πρώτη στους δέκτες σας, η δεύτερη στο διάολο. Ή, ακόμα καλύτερα, στις πλάτες μας. Και γαμώ;...

ημερολόγιο διακοπών

Συναυλιάρα στα μέσα του Αυγούστου. Παράταιρο.
Είναι πράγματι οι Faith No More. Και γαμάνε. Να ένα παιδικό όνειρο που επιτέλους εκπληρώνεται.

Second Hand και Hotelοτράγουδα, δυο μέρες πριν στον αμπελώνα στην Κέρκυρα. Ομορφιά.
Ο Σκοπελίτης δεν κουνάει απλώς. Είναι σαν παιχνίδι στο Allou Fan Park. Φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ήδη στο βυθό. Δεν είναι δύσκολο. Βλέπουμε το κύμα να ανεβαίνει πάνω από τα κεφάλια μας. Ένας μίστερ, με σπούκυ όψη, σαν από ταινία του Τιμ Μπάρτον, αρχίζει να μοιράζει μπλε σακούλες στους επιβάτες, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, σαν από συνήθεια, κάτι φυσικό. Καθόλου παράταιρο.
Δείχνει μάλιστα να το διασκεδάζει, όταν και οι πρώτες κυρίες πηγαίνουν τρέχοντας προς την τουαλέτα, με τη σακούλα στο χέρι. Μαζί με έναν άλλο μουτσαραίο χαβαλεδιάζουν κοιτώντας περιπαιχτικά τους επιβάτες στο σαλόνι. Νομίζει κανείς ότι βάζουν στοιχήματα ποιος επιβάτης θα φύγει πρώτος για την τουαλέτα. Θα μπορούσε και να είναι το παιχνίδι τους. Μ'αρέσουν. Διασκεδάζουν με μια κατάσταση που για άλλους είναι τρομακτική και το βλέπω δίπλα μου. Εκείνοι όμως διασκεδάζουν γιατί ξέρουν. Ξέρουν ότι όσο κι αν κουνάει, δεν παίζει να βουλιάξουμε. Αλλά και αυτό να γίνει, ξέρουν ότι αυτό θα γίνει once και ότι είναι λίγοι για να κάνουν το ο,τιδήποτε. Η γνώση ως σύμμαχος. Σχετικά παράταιρο.
Βλέπω αυτό τον Έλληνα συνέχεια μπροστά μου. Τον λέω Έλληνα γιατί τόσο θέλει να είναι. Στο τραπέζι, ελληνικός καφές και φραπέδες για τα κορίτσια, πακέτο Μάλμπορο και γυαλί ηλίου Αρμάνι με τη φίρμα να βγάζει μάτι από δέκα μέτρα. Τον ξέρω καλά. Είναι ο τύπος του Έλληνα που νομίζει πως τα'χει όλα και στην ουσία δεν έχει τίποτα. Που νομίζει πως κάθε τι ελληνικό συνιστά και μια πρωτιά στην ανθρωπότητα. Που δεν ξέρει -ή κάνει ότι έχει ξεχάσει- ότι τον ελληνικό καφέ, κάποτε τον παραγγέλναμε για τούρκικο. Που όταν καμιά εθνική ομάδα σηκώσει κανά κύπελλο -είτε properly είτε by chance- εκείνος πανηγυρίζει ως να ήταν δική του επιτυχία, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει και πολλές επιτυχίες δικές του να καυχηθεί. Γενικά, όλα τα στραβά του κόσμου συμπυκνώνονται για εκείνον στη λέξη 'ξένοι'. Συνέχεια της θεωρίας που θέλει εμάς τους Έλληνες να μεγαλουργούσαμε αν μας άφηναν οι Φράγκοι. Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα. Στους άλλους. Τούρκοι, Αλβανοί, Γερμανοί, τουρίστες, μετανάστες, όλοι υποφέρουν όταν τους πιάνει στο στόμα του. Τ'ακούω αυτά συνέχεια με τη μίζερη και σίγουρη φωνή του, να βγάζει λόγους σ'όποια παρέα ψαρεύει. Ενοχλεί διαρκώς τη σιέστα μου. Παράταιρος.
Στο απόμερο ταβερνάκι, όπου το κύμα που σκάει είναι και ο πιο δυνατός ήχος που μπορεί ν'ακούσει κανείς, μια παρέα 20κάτιδων, αντάμα με τις σιωπηλές γλάστρες τους, στρογγυλοκάθονται και αρχίζουν την ανάλυση για τις μεταγραφές του Θρύλου. Παράταιρο.
Δεν αργώ να διαπιστώσω ότι είναι σχεδόν σαν τους περισσότερους της γαβροφυλής μου. Ούτε από μπάλα ξέρουν πραγματικά, ούτε καν από ελληνική μπάλα. Καθόλου παράταιρο. Παρακαλάω να σωπάσουν, αλλιώς αρχίζω το μονοπάτι που θα με οδηγήσει στη δροσιστική βουτιά της Καλοταρίτισσας.

Το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου αγκομαχάει να δικαιώσει τον τίτλο του. Ούτε κέφι ούτε μεράκι ούτε ωραίοι μουσικοί. Σκυλονησιώτικα και μαντινάδες για κινητά και όπλα διαδιέχονται ταλαιπωρημένες εκτελέσεις των κλασικών χορευτικών, που μόνο για χορό δεν με προκαλούν. Σιγά σιγά ο κόσμος γουστάρει, γιατί δεν μπορεί κι αλλιώς. Ακόμα και σ'αυτό το ίσως ακόμα παρθένο νησάκι, η πιο αυθεντική λειτουργία και έκφραση του ανθρώπου -ο χορός- έχει μολυνθεί. Παράταιρο, αν και όχι πλέον.
Ο Έλληνας πάλι μπροστά μου, ίσως χαίρεται μ'αυτό που βλέπει και ακούει, γιατί ίσως στα αυτιά του και στο μυαλό του αυτό να είναι η παράδοση και οι αξίες. Παρακαλώ να σχολιάσει το ηλίθιο shake που χορεύω ως αντίδραση, για να του πω που να τη βάλει αυτή την παράδοση.
Τα δύο τελευταία νησάκια φέρνουν την ηρεμία. Ο Χουανίτο μας περιμένει με το βιολί και το λαούτο -και ένα ασκί αέρηδες. Ο Ματίας μπαίνει στη μουσική παρέα δημιουργικά και κερδίζουμε έτσι άλλη μια στιγμή. Τα κορίτσια πιο δίπλα πίνουν ψημένη ρακή και περνάνε καλά. Μια πολύ όμορφη εικόνα. Καθόλου παράταιρη.
Την ίδια ώρα το βαζελάκι ρουφάει τρία και ετοιμάζεται για το σπίτι του. Η εικόνα ομορφαίνει.

Μόνη ασχήμια πραγματική, το γαμημένο Blue Star. Νιώθω ζητιάνος στην Ομόνοια. Η εικόνα του λιμανιού του Πειραιά ως ανταμοιβή της πολύωρης περιπέτειας απλά ολοκληρώνει την ασχήμια. Άμα ξαναπάω εγώ Αιγαίο, γράψε μου.

αντί μικρής παράξενης ιστορίας

Πλατεία Καρύτση, μεσημέρι. Ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο, και ακριβό τζιπ -νομίζω Land Rover- είναι παράνομα παρκαρισμένο έξω από την είσοδο του κτιρίου όπου στεγάζονται τα έντυπα Λαμπράκη. Πιθανολογώ χωρίς πολλή σκέψη πως θα ανήκει σε κανά Πρετεντέρη ή κάποιον άλλο μεγαλοδημοσιογράφο. Δύο πρασινόμπατσοι της δημοτικής αστυνομίας κόβουν κλήση και την τοποθετούν με μια μικρή ενοχή, αλλά αποφασιστικότητα, κάτω από τον υαλοκαθαριστήρα. Κοντοστέκομαι και αρχίζω μια σειρά από μάταιες σκέψεις. Σκέφτομαι λοιπόν πως η οικονομική θέση του ιδιοκτήτη του πολυτελούς αυτοκινήτου -ναι, είναι πολυτέλεια, μέχρι και θράσος, να κυκλοφορείς με αυτό στους δρόμους της Αθήνας- προφανώς του επιτρέπει να πληρώνει και 20 κλήσεις το μήνα, σχετικά αμελητέο ποσό μπροστά στις μηνιαίες απολαβές του. Μ'αυτή τη σκέψη, μπορεί άνετα να το παρκάρει στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα που εργάζεται (και που δεν εργάζεται κάθε μέρα). Σκέφτομαι ακόμα χειρότερα ότι η οικονομική παύλα κοινωνική θέση του, επιτρέπει στο ίδιο άτομο να αδιαφορήσει για αυτήν την κλήση -ή αυτές τις κλήσεις- να αδιαφορήσει γνωρίζοντας πως οι κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος, προβλέπονται για τους άλλους, τους πληβείους κι όχι για εκείνον. Ή ακόμα χειρότερα, του επιτρέπει να τις εξαγοράσει, κοινώς "να τις σβήσει" που λέμε κι όσοι έχουμε κανά μπάρμπα μέσα στην αστυνομία και κάνει που και που καμιά καβάντζα για μας. Μ'αυτή τη σκέψη, λοιπόν, επίσης μπορεί να παρκάρει κάθε μέρα παράνομα και όχι μόνο στο ίδιο σημείο, αλλά και όπου του γουστάρει, καθ'ότι ο δρόμος του ανήκει. Δεν πα να εμποδίζει πεζούς, τυφλούς, ανάπηρους, ο δρόμος του ανήκει, μαζί με το πεζοδρόμιο. Αυτοί είμαστε.

***

Παράσταση Περσών, Επίδαυρος. Δεν κατάφερα να πάω, αλλά διαβάζω για τα γιουχαρίσματα προς το Βούλγαρο σκηνοθέτη. Μια κυρία υστερικά φωνάζει στο βέβηλο πρωταγωνιστή να βγει από την (ιστορική βεβαίως βεβαίως) θυμέλη που είχε πατήσει. Αναρωτιέμαι ποια έξτρα ιερότητα της θυμέλης μπορεί να αντιλαμβάνεται η κυρία αυτή, που δεν αντιλαμβάνεται ο ταλαίπωρος και ταλαιπωρημένος σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί. Ίσως η κυρία να είναι απόγονος του Αισχύλου και κατέχει τα μυστικά της τραγωδίας καλύτερα απ'όλους μας, ίσως κατέχει ακόμα κι εκείνα που ο Αισχύλος κράτησε μυστικά και δεν τα κληρονόμησε παρά μόνο σε στενούς συγγενείς του. Μεγάλο μέρος του κοινού συμμετέχει αυθόρμητα στη γιούχα και αναρωτιέμαι αν πράγματι έχει τόσους απογόνους ο Αισχύλος. Αλλιώς, ψάχνω να βρω τι είναι εκείνο που οδηγεί το συλλογικό ασυνείδητο (μα εντελώς ασυνείδητο) να αντιδράσει με τέτοιο ακραίο και αναιδή τρόπο σε ένα θέαμα που -στη χειρότερη περίπτωση- ενδέχεται να είναι απλώς κακό και αντιαισθητικό. Και, φυσικά, όλοι εμείς, οι απόγονοι του Αισχύλου, κάτι τέτοια τα παίζουμε στα δάχτυλα και ξέρουμε να ξεχωρίζουμε την καλή παράσταση από τη μούφα, σαν το καλό λάδι. Ασφαλώς και ξέρουμε. Και για την τραγωδία και για την κωμωδία και για το Σέξπηρ. Για όλα. Αυτοί είμαστε.

κι οι διακοπές που έρχονται

oι διακοπές μου μέχρι τώρα

γιούρια βίζιον

Δεν ξέρω ποιος είναι ο Τσίτσας (ή ο Τσίτσα), αλλά η διαπίστωσή του εμένα κάτι μου λέει. Δυστυχώς δεν λέει τίποτα στον κύριο Παναγόπουλο και το κανάλι που όλοι πληρώνουμε -ξεχνώντας πως πρόκειται για τσιφλίκι του- και όπως και να'χουν οι καιροί, θα'ναι στην πρώτη τη γραμμή, Sakis εναλλάσσεται Anna, Anna το δίνει στον Sakis, πάντα εθνικό ζήτημα, πάντα πρώτο θέμα. Όταν οι σοβαροί (εθνικοί) στόχοι εκλίπουν -ας πούμε σε επίπεδο πολιτισμού- τότε γίνεται στόχος και εθνική υπόθεση κάθε μπασκλασάτος διαγωνισμός, όπου μπορεί να κυματίσει η γαλανόλευκη, έστω και by chance, έστω και by the way, με ή χωρίς αξιώσεις, με ή χωρίς Καπουτζίδη, με ή χωρίς υστερίες, με ή χωρίς ουσία. Δηλαδή χωρίς.

Καλά, το θέο τους δεν έχουν οι Τσέχοι. Άκου εκεί αποσύρονται από το διαγωνισμό... Κορόιδα...
Κατώτεροι, θα μου πεις κύριε Παναγόπουλε. Βέβαια. Τους πατήσαμε και στο Γιούρο άλλωστε.

gentlemen, welcome to fight club

Πάντα με εντυπωσιάζει η συνέπεια των αρθρογράφων ειδησεογραφικών φορέων κατά τη σύνταξη των κειμένων και των ειδήσεων, η συνέπεια ως προς το ύφος και τον σταθερό τρίτο ενικό -ή πληθυντικό- σε παθητική φωνή πάντα, ιδιαίτερα όταν αφορά μετανάστες και, κυρίως, όταν αφορά γεγονός στο οποίο οι μετανάστες είναι θύματα επίθεσης. Η συνέπεια στη δεοντολογία του επαγγέλματος-λειτουργήματος και το σαβουάρ βιβρ της ειδησεολαγνίας επιτάσσει να μην κατονομάζεται κάποιος πολίτης που επιτίθεται σε κάποιον άλλο πολίτη, εκτός φυσικά αν είναι προφανές (αλλά ακόμα και αν υπάρχει μια ελάχιστη ένδειξη) ότι ο θύτης έχει ψηφίσει από ΚΚΕ και κάτω ή φέρεται να σχετίζεται με ομάδες από ΚΚΕ και κάτω.
Διαβάζω:
"εκκενώθηκε από τους μετανάστες το κτίριο του παλιού εφετείου", "πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν σε τρεις ορόφους", "συμπλοκή μεταξύ των αλλοδαπών που έμεναν εκεί", "δόθηκε τελεσίγραφο στους αλλοδαπούς"... γενικά... γενικά πυρκαγιές, γενικά συμπλοκή, τελεσίγραφο δόθηκε, από ποιους δεν ξέρουμε, γενικά χαμός οι μετανάστες...
Διαβάζω επίσης, ότι διάφοροι πολίτες οργανώνουν καθημερινά πογκρόμ με παλούκια και μαχαίρια, εκεί κάτω στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Πλατεία Αττικής, γενικά πολίτες... Όπως αυτοί εδώ και αυτοί εδώ. Αλλά θα μου πεις, αυτά τα λέει το σάητ του Κούλογλου, δεν είναι δα και επίσημα, δεν ξέρουμε τι έγινε ακριβώς, δεν τα είπαν και τα κανονικά κανάλια, τα πρετεντερικά. Σωστά. The first rule of Fight Club is:
'You do not talk about Fight Club'.

Και έτσι, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι για τα δεινά των μεταναστών, τους μώλωπες, τα αίματα και τα ανοιγμένα κεφάλια, για τις συνεχείς προσβολές και κλωτσιές που δέχονται, ακόμα και για τους φόνους και τις εκκενώσεις, δεν είναι υπαίτιος κανείς, δεν υπάρχει ούτε ηθικός ούτε φυσικός αυτουργός, παρά μονάχα ο προσωπικός Tyler Durden τους, ο κακός τους εαυτός, ο φανταστικός τους εχθρός, το fight club που επινόησε κάποια αποστροφή του φτωχού μυαλού τους. Μόνοι τους πλακώνονται, μόνοι τους δεν βρίσκουν δουλειά, μόνοι τους μετανάστευσαν, μόνοι τους ζορίστηκαν, όλα είναι μια απάτη, μια ψευδαίσθηση, ένα παιχνίδι του μυαλού, όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή, σα λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή.
Μια χρυσή αυγή για την ακρίβεια.

chinese arithmetic

Διαβάζω στα νέα της ημέρας:
Διπλή βομβιστική επίθεση σε πολυτελή ξενοδοχεία στην Τζακάρτα.
9 νεκροί.
Για τρομοκρατική ενέργεια έκαναν λόγο οι αρχές.
Κατάρρευση του stage που θα φιλοξενούσε τη Μαντόνα στη Μασσαλία.
2 νεκροί.
Προφανώς, το γεγονός καταχωρήθηκε στα εργατικά ατυχήματα. Δεν έχει Άραβες η ιστορία, ούτε Ασιάτες, άρα δεν προκύπτει τρομοκρατική σύνδεση. Και, έτσι κι αλλιώς, 2 νεκροί είναι απλώς ατύχημα. Από 3 και πάνω μιλάμε για επίθεση και τρομοκρατία, μάλλον.

Συνειρμικά, έρχονται στο νου, διάφορες περιπτώσεις που έχουν καταχωρηθεί γενικά και αόριστα κάτω από την -ούτως ή άλλως χαώδη- ταμπέλα 'τρομοκρατία'. Σκέφτομαι ότι η 17 Νοέμβρη στα 30 χρόνια της δράσης της, δεν έφαγε ούτε τους μισούς από όσους πήρε μαζί του το Δύστος και το Σάμινα μέσα σε μία νύχτα. Δεν θυμάμαι να έγινε λόγος για τρομοκρατία σ'αυτές τις περιπτώσεις. Προφανώς, δεν τρομοκρατήθηκε κανείς. Ακόμα κι όταν διαπιστώθηκε εγκληματική αμέλεια σχετικά με τις συνθήκες συντήρησης των πλοίων, αλλά και το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους αρμοδίους ήταν ενήμεροι γι αυτές και τις όποιες ελλείψεις ή παρατυπίες.

Σκέφτομαι επίσης πόσους παίρνουν μαζί τους κάθε χρόνο οι ελληνικοί δρόμοι και οι εθνικές οδοί. Και η εγκληματική αμέλεια των οδηγών, επαγγελματιών και μη, αλλά και των μπάτσων, εκείνων δηλαδή που βρίσκονται στο δρόμο ακριβώς για να διευκολύνουν την κίνηση και να ελέγξουν παραβάσεις και άλλες παρεκτροπές -να ελέγξουν όχι κόβοντας κλήσεις και χαράτσια, αλλά με σκοπό να προλάβουν τα χειρότερα. Ψιλά γράμματα.

Μου έρχεται στο νου ένα μικρό ποίημα της Γώγου:
Τρομοκρατία: εξουσιάζω δια της
Βίας. Τρόμου.
Και τρομοκράτης τι θέλει να πει;
Δε θέλω απάντηση απ'αυτούς που την επινοήσανε.
Ζητάω απάντηση απ'τους λαχανιασμένους.

nights on earth

...μια νύχτα στη Ρώμη, την αιώνια Ρώμη,
μια βόλτα στην Αθήνα, μια Αθήνα που έφυγε...

τα μέσα, απλά και φτηνά, φωτογραφίες στη σειρά του stop-motion ή μια βιντεοκάμερα στο χέρι...
τα βλέμματα, ακριβά και μοναδικά.
οι στιγμές, από αυτές που δεν σου ανήκουν,
είναι άλλοι, ναι, με άλλα ρούχα, σε άλλα μέρη.
ξένες, ίσως, αλλά τόσο οικείες.
και που σίγουρα έχουν ήδη αφήσει στα χείλη σου ένα καλοκαιρινό χαμόγελο
λίγο νοσταλγία λίγο χαρά, ένα κόμπο, ίσως, ένα δάκρυ,
στιγμές που σίγουρα κάτι σου έχουν αφήσει
και τώρα που τις βλέπεις με άλλες μορφές και σε άλλα μέρη,
πάλι κάτι σου αφήνουν.
κάτι.

η τελευταία λεπτομέρεια

Αυτά είναι ημίμετρα κύριε Μαρκογιαννάκη, που θα'λεγε ίσως κι ο Καρατζαφέρης ή ο μπουλούκος. Μην κάνετε μισές δουλειές. Γιατί να κατεδαφίζετε απλώς τους καταυλισμούς τους;... Έτσι κι αλλιώς, το πρόβλημα παραμένει. Γιατί δεν τους θάβετε και ζωντανούς; Ή να τους σουβλίσετε. Γενικά, να τους εξαφανίσετε με όποιο τρόπο και όποιο κόστος. Σιγά το κόστος δηλαδή, ποιος νοιάζεται... Πετάξτε τους και στη θάλασσα και κόψτε τους τα χέρια. Είναι γεγονός πλέον. Αφού όλα τα άλλα τα λύσαμε και βρήκαμε τον εχθρό τον αληθινό, τον πραγματικό απορρυθμιστή της ασάλευτης τάξης και του κράτους δικαίου, το πραγματικό κακό και πηγή όλων των κακών, ας τα δώσουμε όλα εκεί λοιπόν, όλοι με μια πνοή και μια ορμή, να φύγει το κακό, φτου μακριά κακό, μακριά μετανάστες, να μην ξανάρθετε, να μη ζείτε, να μην υπάρχετε, να μη σας ξέρουμε, να μην έχουμε προβλήματα, γιατί χωρίς εσάς και τα παιδιά σας δεν θα έχουμε πλέον κανένα πρόβλημα, είμαστε μια χαρά, όλα οκ, μια χαρά έχουμε τη Siemens μας, τις μίζες μας, την τυφλή -μα θεότυφλη- δικαιοσύνη μας, την καθαρή πόλη μας, τον καθαρό μας αέρα, τα πολλά πάρκα και το πράσινο, τις ευκαιρίες εργασίας, τις αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς με τα λογικά και ανθρώπινα ωράρια, τη σωστή συνεννόηση, την καλή επικοινωνία, τον καλό λόγο, το σπουδαίο πολιτισμό μας, τα μάρμαρά μας, δηλαδή τα εδώ μάρμαρα που τα γράφουμε στα παπάρια μας όσο δεν έρχονται εκείνα τα ξενιτεμένα, γιατί -ας το πούμε κι αυτό- κι εκείνα όταν έρθουν θα έχει λυθεί και το τελευταίο μείζον ζήτημα του ελληνισμού, θα δικαιωθούμε ως έθνος και θα μπορούμε όλοι να είμεθα υπερήφανοι και όμορφοι ως Έλληνες μέσα στο διεθνές τζετ σετ, θα τους κοιτάμε ίσια στα μάτια. Ακόμα καλύτερα, ως αποτελεσματικότερη και οικονομικότερη λύση, μπορεί να προωθηθεί το καταπλάκωμα των μεταναστών με τα μάρμαρα ή να χτιστούν οι ταλαίπωροι στα λογής λογής νέα ντιζαηνάτα μουσεία ακρόπολης που θα ανοίξουν franchise ως άλλα starbucks απανταχού της επικράτειας, ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν αρχαία ή στην ανάγκη, θα εξαφανίσουμε τα αρχαία, για να χτίσουμε τα μουσεία τους. Όπως κάψαμε τον Κρόνιο Λόφο. Έτσι, για πλάκα. Εμείς, όχι οι μετανάστες. Δική μας είναι άλλωστε, ό,τι θέμε την κάνουμε, σωστά;... Το σύνθημα είναι ένα: όχι έξω οι ξένοι, αλλά πουθενά οι ξένοι ή, ακόμα καλύτερα, στο διάολο οι ξένοι. Όλα τ'άλλα δεν είναι προβλήματα, θα τήνε βρούμε την άκρη βρε αδερφέ, καλή καρδιά κελιπά κελιπα, συρτάκι, τζατζίκι, μύκονος, πάρος, σαντορίνη.

Επίσης, όσο έγραφα το ποστ, λύθηκε άλλο ένα λιγότερο μείζον ζήτημα του ελληνισμού: ήρθε ο Μαρέσκα στο θρύλο.
Όλα οκ λοιπόν. Tout va bien.

there is hope

Αυτά είναι νέα ρε γαμώτο, μπράβο ρε Τζιρίτα, ν'αγιάσει το στόμα σου κι η πένα σου.
Η φωνή παύλα ονείρωξη, αυτό το αερικό που ακούει στο όνομα Hope Sandoval και κάποτε φώτιζε γλυκά την ξεκουρδισμένη ψυχεδέλεια των Mazzy Star, επανέρχεται στη δισκογραφία μετά από κάμποσα χρονάκια, για να συνεχίσει -μέσα από τους Warm Inventions αυτή τη φορά- το σάουντρακ των πιο ερωτικών ονείρων και στιγμών μας. Και, ναι, καλά το λέει κι ο Στυλιανός και το Pitchfork, η λέξη που περιγράφει το αποτέλεσμα και τον ήχο αυτό, είναι πραγματικά άφθαστη: 'slowcore'...
Και η 'ανυπομονησία' δεν είναι ακριβώς η λέξη που περιγράφει το συναίσθημα κατά την προσμονή αυτή, μέχρι δηλαδή την ημέρα κυκλοφορίας, την πρώτη του Σεπτέμβρη. Και τώρα που το σκέφτομαι, κρίμα να μην έχουμε αυτό το δίσκο να γλυκαίνει -κι άλλο- τις νύχτες στο νησί τον Αύγουστο. Θα γλυκάνει όμως τις πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη.
Και που ξέρω ότι θα είναι καλός είπες; ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΥΤΗ;;;...

αυτό (θα) είναι συναυλία

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν πρόκειται
για τις αγαπημένες μας Σανάδες.
Γυναικοπαρέα επτά φωνών, όλες τους μία και μία, μαζί με δύο αγόρια αυτή τη φορά, δύο beatboxers για την ακρίβεια,
τους τρομερούς Word Of Mouth,
σε μια μοναδική σύμπραξη,
απόψε, Τρίτη 7 Ιουλίου, στο Σχολείον,
στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών.

Περισσότερα:
www.greekfestival.gr
www.myspace.com/sanadesmusic

Τι άλλο θέτε;...