y for yiorgos

Αυτά είναι post. Να σου φτιάχνουν τη μέρα. Πάρε το link για να το διαβάσεις να γελάσει και το δικό σου χειλάκι. Γεια στο στόμα σου ρε OldBoy, πάλι έγραψες. Κι η κατακλείδα, όλα τα λεφτά. Θ'ανέβω και θα σου postάρω στο πιο ψηλότερο το blog...

χαρά

Όμορφα ήταν χτες και προχτές στο Kinky Kong. Πολλή μαυρίλα βέβαια και black metal, ενώ έξω ο καιρός δείχνει να σηκώνει πια άλλες διαθέσεις και εξωστρέφεια. Γι αυτό κιόλας, μαζεύουμε τη full band (τα κομμάτια μας, που θα'λεγε και ο νεοαφιχθείς μπασίστας Πέτρος) και αρχίζουμε τα γιούρια στα κάθε λογής stages. Σύντομα θα είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε αρκετές ημερομηνίες για εμφανίσεις στην Αθήνα (και ίσως κα πιο έξω), για το δίμηνο Μάϊος-Ιούνιος. Σύντομα επίσης θα είμαστε στην ακόμα πιο ευχάριστη θέση να βλέπουμε το νέο μας αλμπουμάκι στα ράφια των δισκοπωλείων (μιας και το πρώτο, το είδαμε για λίγο και δεν το χαρήκαμε -ρουφιάνα διανομή...). Προς το παρόν, μπορούμε να χαιρόμαστε (και πιθανώς και εσείς) για τη support-kamikaze εμφάνιση που θα κάνουμε μεθαύριο Πέμπτη, 17 του μήνα, στο Αν Club στα Εξάρχεια, στη συναυλία των Gevende από την Τουρκία, ενός εξαιρετικού σχήματος folk-γκαζάτης ψυχεδέλειας (με την καλή έννοια όμως). Διοργάνωση της Spinalonga Records (που σημαίνει όλα με επιμέλεια και φροντίδα) και δεύτερο support act, οι Sugah Galore. Πάρε και αφίσα (που περιγράφει τους Night On Earth ως 'better than Waits & Jarmusch combined'!!! ...θα φάμε ξύλο μάλλον...).

Αρχίζει στις 21.30 και παίζουμε πρώτοι. Το εισιτήριο είναι ξεφτίλα τιμή, μόνο 10 ευρώ, αξίζει και μόνο να έρθεις να πάρεις μια γεύση -τι διάολο, τρία γκρουπ θα'ναι...

Επίσης, χαιρόμαστε γιατί θα παίξουμε, και μάλιστα ένα πλήρες live set, στο Bob Theatre Festival που διοργανώνει η τρομερή θεατρική ομάδα των AbOvo το Μάϊο και αξίζει φυσικά τον κόπο να το παρακολουθήσει κανείς στο σύνολό του. Η συναυλία μας θα γίνει μία μέρα πριν το κλείσιμο του φεστιβάλ, το Σάββατο 17 Μαϊου. Εννοείται πως θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες. Και για το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ. Λίγο πιο πριν, στις 11 του Μαγιού, έχουμε την εμφάνισή μας στο Ηράκλειο της Κρήτης, τιμώντας το έθιμο του MusicForYourEyesFestival, μαζί με τους Your Hand In Mine από τη Θεσσαλονίκη και τους αγαπημένους Old House Playground. Και για τούτο θα επανέλθουμε.
Και είναι και κάτι άλλα που ψήνουμε για το Μάϊο...

Και που να'ρθει κι ο Ιούνιος. Και τα καλύτερα. Που έρχονται δηλαδή.

live at last

Και, ναι, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε ημερομηνίες για συναυλίες. Κυριακή κοντή γιορτή. Και Δευτέρα. Δηλαδή, Κυριακή 13 και Δευτέρα 14 Απρίλη. Στο φιλόξενο Kinky Kong της οδού Αβραμιώτου στο Μοναστηράκι. Με τον 'in a silent way' συνδυασμό μας, δηλαδή τη Σοφία στο μικρόφωνο, το μικρό Juanito στο βιολί (και τα πεταλάκια), τον Costinho στο πιάνο (και τα ξενέρωτα ανέκδοτα) και -τζουμ τζουμ ταρατατζουμ- ο περίφημος Lagos (me petra1000) στην κιθάρα (και τα πεταλάκια, δικά του και μη). Θα παίξουμε ένα σεβαστό μέρος του επερχόμενου album (οκ, ντοντ γουόρυ, έρχεται πολύ σύντομα), το οποίο -κοινό μυστικό- αποτελεί τη συνεργασία μας με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και βασίζεται σε παλιότερες συνθέσεις του ίδιου, στις οποίες έχουμε αλλάξει τα φώτα (και τη γλώσσα) με τη συγκατάθεση, επίβλεψη και παραγωγή του δημιουργού. Επίσης, ως συνήθως, έχουμε ξανα-αναθεωρήσει παλιότερες συνθέσεις μας και τις προτείνουμε σε εναλλακτική εκδοχή, ενώ έχουμε ανακαλύψει κι άλλες αγαπημένες μελωδίες και σκοπούς, που θα αποπειραθούμε να διασκευάσουμε με προφανή στόχο να περάσουμε όλοι καλά! Για το ζέσταμα, θα έχουμε βοήθεια από εκλεκτό αγαπημένο σχήμα-έκπληξη που θα ανοίξει, όπως λένε, την κάθε βραδιά.



Και τώρα λίγη γεωγραφία: το Kinky Kong τοποθετείται εδώ και κάποια χρόνια στην οδό Αβραμιώτου (αριθμός 6-8), η οποία είναι πρώτη παράλληλη της Αθηνάς και βρίσκεται κάτω από την πλατεία της Αγίας Ειρήνης. Αν έρχεσαι από ηλεκτρικό Μοναστηράκι, απλά στρίβεις δεξιά στην πρώτη κάθετη της Αθηνάς (Αγίας Ειρήνης) και αμέσως αριστερά στο γοητευτικά παρακμιακό στενάκι (Αβραμιώτου). Τρία μαγαζιά στη σειρά, αυτό με τους καναπέδες έξω, είναι αυτό που ψάχνεις.
Λίγη Ελβετία: στις 21.00 καλό είναι να είσαι, γιατί αρχίζουμε.
Λίγη Εφορία: 8 ευρώ για να μπεις και ν'ακούσεις.
Λίγη τεχνολογία: www.kinkykong.blogspot.com, www.myspace.com/kinkykongevents.
Λίγη θάλασσα. Και τ'αγόρι μου.

αηδίασμα

Αυτά είναι. Να γυρίζεις από το Βερολίνο, να έχεις έρθει σε επαφή με τον πραγματικό πολιτισμό, εκεί που οι άνθρωποι δεν βρίζονται όλη μέρα στο δρόμο ούτε χρησιμοποιούν την κόρνα ως έκφραση του εσώτερου κόσμου τους, εκεί που τα μουσεία και μόνο που στέκεσαι στην είσοδο και τα βλέπεις σου πέφτει το σαγόνι, εκεί που αναπνέεις καθαρό αέρα (κανονικό αέρα) και τα πεζοδρόμια είναι όσο τα δύο ρεύματα της Πατησίων μαζί, να έχεις χορτάσει τέλοσπάντων από όλα αυτά, από μια πραγματικά ανθρώπινη πόλη που σφύζει από πολιτισμό σε κάθε γωνία (και όχι στα souvenirs shops), να γυρίζεις back home που λένε και να συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά πόσο back είναι αυτό το home. Σε όλα. Όπως γράφει και ο σούπερ Λένος Χρηστίδης στο νέο του βιβλίο (by the way: αξίζει με τα χίλια, 'Μόνολογκ' ο τίτλος, θα επανέλθω σ'αυτό): '[...] η μόνη χώρα που ρίχνουνε φόλες στα ζώα, η μόνη χώρα που έχει φροντιστήρια, η μόνη χώρα που η γυναίκα του υπουργού λέει τις ειδήσεις, η χώρα που οι κάτοικοί της συνηθίζουν να λένε ότι θα ταξιδέψουν "στην Ευρώπη" σαν να πρόκειται για άλλη ήπειρο, προφανώς πρόκειται για άλλη ήπειρο [...]'. Αλλά και ειδικά: ανοίγεις το ιντερνέτο να ενημερωθείς γι αυτά που άφησες πίσω όσο έλειπες και άραζες στα μπαράκια της Friedrichshain και διαπιστώνεις τελικά ότι καλώς τα άφησες πίσω και καλώς έλειπες. Πόσο όμως μπορείς να μαθαίνεις κάτι τέτοια (πάτα ντε πάνω στο 'κάτι τέτοια') και να σου αρκεί ως αντίδραση το σύνηθες -κυνικής απόχρωσης- ελαφρύ μειδίαμα στη φάτσα και μια γενικευμένη διαπίστωση του στυλ 'πάμε κατά διαόλου' ή 'ένα μπουρδέλο είμαστε'; Πότε θα πάψουμε να είμαστε γραφικοί ακόμα και στις αντιδράσεις μας; Προσωπικά δηλώνω αηδιασμένος και αρνούμαι να ξεπακετάρω τις βαλίτσες μου, περιμένοντας την επόμενη αναχώρησή μου. Την ίσως πιο οριστική. Δεν είναι ανάγκη να είμαι κι εγώ μέρος του πρότζεκτ σας κύριε Υπουργέ (ο όποιος Υπουργός, ας μην το περιορίσουμε μόνο για το ΥΠΠΟ, κρίμα είναι) και λοιποί Ζαχολιγούρηδες. Πολιτισμός του κολλητού, του άχρηστου, του αποδώ και του αποκεί, του μπατζανάκη και του ανίδεου. Πολιτισμός των κονδυλίων, των λογιστών, των ΥΠΠΟλογιστών, των διορισμών, της καβάντζας και του ξεπουλήματος. Πολιτισμός χωρίς πολιτισμό. Έργο χωρίς αντικείμενο. Νόμοι χωρίς δικαιοσύνη. Χωρίς νομοτέλεια. Αφού τα κάψανε πρώτα όλα -και έστειλαν τώρα και λίγη από τη φλόγα σε όλο τον κόσμο- έρχονται να ισοπεδώσουν και ό,τι είχε μείνει όρθιο. Και επαίρονται πως όλα αυτά μπορούν να τα λύσουν με δεντροφυτεύσεις, με πλατείες και αδριάντες, με μοιρασιές και βολεψιές, με νέα προοπτική, με νέα πολιτική... Κάθε τέσσερα χρόνια και από μια νέα κάτι. Χάρισμά σας λοιπόν. Live your Greece in myth...


[Για την ιστορία, και για να κλείσει όμορφα αυτό το αηδιασμένο post, να και μερικές φωτογραφίες που τράβηξα στο πανέμορφο Βερολίνο. Η πρώτη απεικονίζει το κτίριο ενός Γυμνασίου στο κέντρο της πόλης, σαν να λέμε Εξάρχεια...].

η πειρατεία σκοτώνει τα γιοτ

...σαν τον παλιό καλό καιρό. Χωρίς τον καπτα-Jack Sparrow όμως. The real thing, όχι ψιλοδουλειές, μαϊμού σιντί και ντιβιντί...

...and justice for all

Επιτέλους. Τελικά υπάρχουν θεσμοί σ'αυτό τον τόπο. Υπάρχει δικαιοσύνη. Υπάρχει και φιλότιμο. Ο Απόστολος Βαβύλης είναι πλέον ελεύθερος. Κι αυτό γιατί "καθ'όλο το διάστημα κράτησής του επιδεικνύει πολύ καλή διαγωγή και αξιοποιεί θετικά τον χρόνο του, απασχολούμενος ως καθαριστής κυρίως στο χώρο της εκκλησίας της φυλακής". Το ίδιο ισχύει και για το συγκατηγορούμενό του, απόστρατο της ΕΛ.ΑΣ., Ιωάννη Τριανταφυλλάκη, που απαλλάχτηκε κι εκείνος από όλα τα κακά που τους είχαν φορτώσει αυτά τα "ξένα κέντρα", αυτοί οι πολιτικάντηδες, αυτοί οι συνωμότες, αυτοί οι κακοί. Να δεις, τελικά, που θα ζητήσουν και αποζημίωση για την κράτησή τους τόσον καιρό.
I believe in America. I'll be washed clean.

all things must pass

Israel 'Cachao' Lopez. 1918-2008.
Την Παρασκευή, καθηλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν, ρωτούσε το στενό του φίλο και βιολιστή Federico Britos "Πότε θα μπορούσα να ηχογραφήσω μαζί σου ξανά; Πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι". Το Σάββατο "έφυγε" ήσυχα και γλυκά... Rest in peace.

(don't) play it again Sam!

Δεν χρειάζεται να ακούσεις και να δεις ζωντανά παραπάνω από ένα σόλο του Michel Camilo, για να διαπιστώσεις ότι ζεις μια μοναδική και σπάνια εμπειρία ακούγοντάς τον πίσω από το πιάνο, ότι απολαμβάνεις τη γενναιόδωρη κατάθεση ενός μεγάλου μουσικού, που σφύζει από ενέργεια και μουσική -και που νιώθεις ότι αν δεν εκραγεί επί σκηνής, κάτι δεν ολκοκληρώθηκε. Παρ'όλα αυτά, είχαμε τη σπάνια τύχη (τύχη σίγουρα ονομάζονται αυτές οι περιπτώσεις) να τον απολαύσουμε για παραπάνω από δύο ώρες την προηγούμενη Πέμπτη στο Μέγαρο. Και ως γνωστόν, η μαγεία ποτέ δεν εξηγείται ούτε περιγράφεται και δύσκολα χωράει σε λέξεις.

Δεν χρειάζεται να δεις παραπάνω από δύο λεπτά κάποιας σκηνής με τον Tommy Lee Jones για να διαπιστώσεις πόσο bigger-than-life ηθοποιός είναι και πόσο σπάνιο είναι πλέον στον κινηματογράφο να "κρέμεται" όλο το σενάριο, όλη η συγκίνηση, όλη η ουσία, από το βλέμμα και μόνο του ηθοποιού -ενός ηθοποιού που ποτέ δεν εκβιάζει με την ερμηνεία του, ποτέ δεν υπερβάλλει ούτε δείχνεται, ποτέ δεν καταφεύγει σε συναισθηματικά κλισέ και μανιέρες, σχεδόν καλά καλά δεν χρειάζεται καν να μιλήσει ούτε να πει καμιά μεγαλοπρεπή και στομφώδη ατάκα.

Δεν χρειάζεται να δεις παραπάνω από μία φορά την ταινία των αδερφών Cohen 'No Country For Old Men' για να νιώσεις ότι μπορείς ακόμα να πηγαίνεις στο σινεμά και να βλέπεις αριστουργήματα. Φαντάζομαι, βέβαια, ότι εξίσου απολαυστική θα είναι και η δεύτερη και η τρίτη φορά... [Και να σκεφτείς ότι η πρώτη στιγμή που ακούσαμε μουσική στην ταινία ήταν στους τίτλους τέλους.]

Από την άλλη (και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό) ίσως να χρειάζεται αρκετές φορές να ακούσεις το καινούριο album των Portishead ώστε να το συνηθίσεις και να το αισθανθείς ως φυσική συνέχεια (έστω και μετά από 10 χρόνια) των δύο πρώτων εμβληματικών κυκλοφοριών. Στην πέμπτη ακρόασή του, έχει αρχίσει να με πείθει ως album. Όχι ακόμα ως Portishead -αν και γι αυτό μπορεί να φταίνε απλώς οι (πάντα αυθαίρετες) προσδοκίες μου. Όλα είναι στη θέση τους και όλα σωστά φαίνονται, μόνο που διακρίνει κανείς το επιβεβλημένο της κυκλοφορίας: σαν να έπρεπε να κυκλοφορήσουν κάτι. Ίσως αναθεωρήσω κάποια στιγμή. Ευτυχώς. Ο καιρός, που είναι και σοφότερος, θα δείξει. Προς το παρόν ξεχωρίζει στα αυτιά μου το 'Magic Doors' και για αυτό ας το μοιραστούμε κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

blog job

Όποιος ξοδεύει χρόνο να διαβάζει blogs της προκοπής, σίγουρα έχει πάρει μυρωδιά το σάλο που έχει ξεσπάσει και έχει φτάσει μέχρι τη Βουλή (επικείμενη νομθετική ρύθμιση για το καθεστώς λειτουργίας τους) με αφορμή το ακατανόμαστο blog με τίτλο press gr (το οποίο δήθεν σταμάτησε ή απλά άλλαξε διεύθυνση ή θα αλλάξει ή ξέρω'γω...) και την υπόθεση εκβιασμού (ή εκβιασμών) μέσα από αυτό (εδώ και εδώ δύο απολαυστικά σχόλια αυτού του γεγονότος ή "γεγονότος"). "Τα μπλογκ -δηλαδή η δυνατότητα κάθε ανθρώπου να γίνει εκδότης του εαυτού του- είναι η μεγαλύτερη δημοκρατική κατάκτηση του ανθρώπου στην ιστορία" λέει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στην Ελευθεροτυπία. "Είναι η μεταμοντέρνα κουτσομπόλα της γειτονιάς, και μάλιστα χωρίς κότσια, δηλαδή με μάσκα" υποστηρίζει ο -πολύς- συγγραφέας Σάκης Σερέφας σε συνέντευξή του στην ίδια εφημερίδα (πάρε και γι αυτό απολαυστικά σχόλια, εδώ, εδώ κι εδώ). Την παρεξήγηση σχετικά με το "τι είναι τα blogs", αλλά κυρίως με το "τι δεν (πρέπει να) είναι τα blogs", φαίνεται πως αποφάσισε να λύσει άμεσα ο πρωθυπουργός (εξ ου και οι κόντρες με τον wannabe-president-Little George για το θέμα!) και οι αρμόδιοι (;) νομοθέτες.

Όποιος ενδιαφέρεται παραπάνω για το ζήτημα, μπορεί να έχει μια καλύτερη εικόνα, μελετώντας τα links από κάποια άλλα blogs, όπως το πάντα σοβαρό και αξιόπιστο Ιστολόγιον (εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ), ο Λευκός Θόρυβος του Motorcycle Boy, το άδοξα "ληγμένο" της x-psilikatzoy Κωνσταντίνας, το Reality Tape, το αναλυτικό Για Σκέψου, και τα πάντα απολαυστικά και καυστικά του Ελεύθερου Σκοπευτή και του αγαπημένου Old Boy (εδώ κι εδώ), στον οποίο ανήκει και το ίσως-πιο-περιεκτικό-σχόλιο-της-υπόθεσης. Και ένα τελευταίο -ενημερωτικού χαρακτήρα- link από το Έθνος.

Αντί σχολίου, αφιερώνω σε όλους τους παραπάνω εμπλεκόμενους (από Old Boy μέχρι ...πρωθυπουργό) και φυσικά στους υπόλοιπους χιλιάδες εμπλεκόμενους bloggers (κάποιοι από τους οποίους ενδέχεται να "εμπλακούν" περισσότερο, όπως κακή ώρα το (κακώς) ταλαιπωρημένο και ουχί ταλαίπωρο blogme.gr) τους στίχους που τριγυρίζουν στο μυαλό μου αυτές τις μέρες που προσπαθώ κι εγώ να βγάλω μια άκρη με αυτή την υπόθεση. Οι πρώτοι ανήκουν στον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο:

"...και τι δεν κάνατε να με θάψετε
όμως ξεχάσατε πως είμαι σπόρος..."

Οι δεύτεροι στο Θανάση Παπακωνσταντίνου:

"...όσες κι αν χτίσουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό, όλο θα δραπετεύει..."

Ισχύει φυσικά και για περιπτώσεις παιδιών που είχαν την ατυχία να φοράνε πράσινα All-Star παπούτσια.

δις γηαρς πλέηλιστ

Κάνοντας την πάπια (προσωρινά) για το χαμό που έχει ξεσπάσει γύρω από το χαρακτήρα και τη δεοντολογία των blogs -με αφορμή την αλητεία του press gr και την επικείμενη νομοθεσία που καταφανώς θα στοχεύει στον έλεγχο των blogs (σιγά σιγά ξε-κάνω την πάπια)- καταγράφω τους δίσκους που μου έκαναν κου-κου τους τελευταίους μήνες και διεκδικούν παραπάνω από πέντε (5) ακροάσεις στο πλέηερ μου.

Connie Price & The Keystones - Tell Me Something (2008)
heavy funk και ψήγματα hip-hop με σπουδαίους mc's να κάνουν την όλη φάση πιο-up-to-date-δεν-γίνεται και την ίδια ώρα άλλοτε υπέροχα χορευτική άλλοτε ελκυστικά σκοτεινή. εντυπωσιακό ντεμπούτο στην εκλεκτική Ubiquity

Sleepytime Gorilla Museum - Grand Opening And Closing! (2001)
...αλλά και η υπόλοιπη δισκογραφία ('Of Natural History', 'In Glorious Times', 'Live'). παιδιά της μεταμοντέρνας μόδας (?) του heavy ήχου (βλέπε Mr.Bungle και συλλήβδην πρότζεκτ του Mike Patton), που κουβαλάνε όμως μια ιδιαίτερη τρέλα και κάνουν πλέον τον Patton να ακούγεται κλισέ και ρετρό (χοντρό αυτό). επίσης, side πρότζεκτ της βιολονίστριας Carla Kihlstedt των περίφημων Tin Hat (πάλαι ποτέ Tin Hat Trio) -καμία σχέση όμως!

Charming Hostess - Sarajevo Blues (2004)
επίσης πρότζεκτ που έχει χώσει τη μούρη της (και το βιολί της) η Kihlstedt, κυκλοφορία στη Tzadik του John Zorn, ένα γυναικείο φωνητικό τρίο που τραγουδά ιστορίες από τα πολύπαθα βαλκάνια και την πολύ πρόσφατη ιστορία τους πάνω σε φόρμες και τεχνικές που ξεκινούν από την παραδοσιακή πολυφωνία της περιοχής και φτάνουν μέχρι την avant-garde και το beatboxing.

Γιάννης Αγγελάκας & Νίκος Βελιώτης - Πότε θα φτάσουμε εδώ (2007)
εξαιρετική συνέχεια (και κατιτίς πιο groovy) στο ιδιαίτερο πρότζεκτ 'Ανάσες των λύκων'. το τσέλο του Βελιώτη σε μεγάλη φόρμα και οι στίχοι του Αγγελάκα απλοί και ώριμοι, άγριοι και συγκινητικοί. 'Πότε θα φτάσουμε εδώ, δεν έχει δρόμο πιο σκληρό πιο δύστροπο απ'αυτόν'...

Δημήτρης Μυστακίδης - 16 Ρεμπέτικα Τραγούδια με Κιθάρα (2007)
γνωστά και άγνωστα ρεμπέτικα και παλιά λαϊκά, ενορχηστρωμένα μόνο με κιθάρα, παιγμένα και τραγουδισμένα με ψυχή και μεράκι από τον δεξιοτέχνη του οργάνου και ταυτόχρονα μια βαθιά μελέτη στην κιθαριστική παράδοση τόσο από άποψη τεχνικής όσο και ρεπερτορίου.

Cavalera Conspiracy - Inflikted (2008)
κυκλοφορεί στις 25 Μαρτίου, αλλά τα αλάνια το έχουν ήδη κατεβάσει και έτσι το βρήκαμε κι εμείς. η μεγάλη επιστροφή των αδερφών Cavalera, Max (Sepultura, Soulfly) και Igor (Sepultura, Mixhell), που ανακαλεί στη μνήμη εποχή 'Arise'. αν αυτό δεν τα λέει όλα, προσθέστε και κάποια περάσματα industrial αισθητικής και πειραγμένες κιθάρες-κληρονομιά των τελευταίων πρότζεκτ στα οποία είχαν εμπλακεί. έκρηξη!

Eddie Vedder - Into The Wild (2008)
soundtrack της νέας ταινίας του Sean Penn. στο ύψος των τελευταίων κυκλοφοριών των Pearl Jam, όπερ σημαίνει: δεν μας πάει πουθενά παραπέρα, αλλά νιώθεις ότι ακούς ένα δίσκο με τη στόφα του αριστουργήματος. ο (όποιος) θεός να τον (τους) έχει καλά να μας χαρίζουν κι άλλα τέτοια "αδιάφορα" αριστουργήματα. μήπως τελικά είναι αυτή η σπουδαία φωνή του που φταίει -και μόνο;

OST - My Blueberry Nights (2007)
Norah Jones, Cat Power, Ry Cooder, Otis Redding, Ruth Brown, Mavis Staples, Amos Lee, Cassandra Wilson, Gustavo Santaolalla. Τα ονόματα αρκούν. Και πολλοί ξέρουν ότι θα μπορούσα να γράψω ολόκληρα σεντόνια για το soundtrack και την ταινία και την Norah και τον Kar-Wai και και και και και και...

Kling Klang - The Esthetik Of Destruction (2006)
ιδιότυπη instrumental φάση post-rock αίσθησης (πσσσσσσς...), οι οποίοι ώρες ώρες φέρνουν στο μυαλό γκρουπ τύπου Kyuss, βάλε και κάτι αναλογικά σύνθια μέσα για να έχεις μια εικόνα και που-και-που λίγο θόρυβο. τώρα, πως αυτοί θα ανοίξουν (κάποιες από τις φετινές) συναυλίες των Portishead, ένας θεός ξέρει...

επί τροχάδην, όμορφοι funk δίσκοι:
Sharon Jones & the Dap-Kings - 100 Days, 100 Nights (2007) έρχονται και λάιβ τον Ιούνιο, θενκ γκαντ!
The Bamboos - Step It Up (2006) σύγχρονο funk στο γνωστό μοτίβο της Tru Thoughts (βλέπε Quantic Soul Orchestra)
The Apples - Killing EP (2007) α-πί-στευ-τη διασκευή στο 'Killing In The Name Of' -δύσκολο να το βρεις, πανεύκολο να το χορέψεις και να γουστάρεις
The New Mastersounds - Remixed (2007) από τα καλύτερα νεο-funk σχήματα της παραδοσιακής σχολής -δηλαδή χωρίς dj's, λούπες και κόλπα- εδώ με dj's, λούπες και κόλπα.

...αρκετά δεν είναι;

μέσα στη θάλασσα

Καθένας είναι μια πληγή
Κι ένα παράπονο κρυφό στάζει σαν βρύση
Και περιμένει τη στιγμή
Που όρθιος θα σηκωθεί και θα το τραγουδήσει

Καθένας είναι μια πηγή
Που περιμένει να εκραγεί να βγει και να κυλήσει
Κι από ψηλά μόλις την δει
Τη θάλασσα σαν εραστής διψάει να συναντήσει

Κάποτε εγώ κι εσύ θα βγούμε δεν μπορεί
κάτω στη θάλασσα
Θα διαλυθούμε μαζί όπως ορμάει η βροχή
μέσα στη θάλασσα
Δεν θα'μαι εγώ το σφυρί δεν θα'σαι εσύ η πληγή
θα'μαστε η θάλασσα
Δεν θα'μαι εγώ η πληγή δεν θα'σαι εσύ το σφυρί
θα'μαστε η θάλασσα

Γιάννη, σ'ευχαριστούμε άλλη μια φορά για τις λέξεις και τις ανάσες...

Γιάννης Αγγελάκας & Νίκος Βελιώτης - Μέσα στη θάλασσα
[ από το νέο δίσκο τους με τίτλο 'Πότε θα φτάσουμε εδώ' ]

τα νέα της ημέρας

Αλλάζει ο κόσμος. Κάθε μέρα πλέον. Και όλα τα μεγάλα πράγματα κάποτε τελειώνουν. Οι μεγάλες στιγμές βαφτίστηκαν μεγάλες, ακριβώς επειδή κρίθηκαν από το χρόνο. Αφού πρώτα διαπιστώθηκε πως έγιναν και πέρασαν και πήραν τη θέση τους ανάμεσα στο σύνολο όλων εκείνων των στιγμών, των προσώπων και των ιδεών, εκείνο το σύνολο που οι άνθρωποι συνηθίζουν να προστατεύουν ευλαβικά και που αξιωματικά ανήκει σε ένα σχεδόν ιερό απυρόβλητο: το παρελθόν. Οι μεγάλοι άνδρες ονομάστηκαν έτσι από την Ιστορία. Αφού πέρασαν. Οι πράξεις ονομάστηκαν μεγάλες όχι τη στιγμή που έγιναν, αλλά αφού μετά από καιρό αναμετρήθηκαν με τις άλλες δυνατές επιλογές και απέδειξαν ότι εκείνες ήταν οι αδύνατες. Και έτσι κάπως παίρνουν όλα τα πράγματα αξία. Όταν ολοκληρώσουν τον κύκλο τους και μπορεί κανείς να τα πιάσει και από τις δύο άκρες. Όταν ξεφύγουν από την πάλη με την καθημερινή φθορά και διεκδικήσουν το δικό τους κομματάκι από την Αιωνιότητα. Όταν αποφορτιστούν από το βάρος της συγκυρίας, της φύσης τους και των κινήτρων τους και αποκτήσουν το βάρος της σημασίας τους -δηλαδή το καθρέφτισμά τους πάνω στις άλλες στιγμές, στις άλλες πράξεις, σε άλλους καιρούς. Κάθε στιγμή μπορεί να είναι μεγάλη, αλλά αυτό θα το ξέρουμε όταν θα έχει περάσει. Τα νέα της ημέρας μπορεί να είναι τα νέα του αιώνα. Δεν έχει και πολλή σημασία ποια είναι ακριβώς. Διάβασέ τα εδώ λοιπόν, αν θέλεις. "Ό,τι να'ναι σκέψεις" θα μου πεις. Ίσως. Καλή σου μέρα.

μεγαλείο

...είναι οι κουβέντες της Ρούλας Πατεράκη στη συνέντευξή της στη LiFO:
"-Τι θα είχε συμβεί αν δεν είχες κάνει συμβιβασμούς;
-Μπορεί να μην είχα κάνει βήμα. Από την άλλη, όμως, μπορεί και μέσα από μια ακραία πρόκληση να κατάφερνα πολύ περισσότερα. Αυτό ακριβώς δεν άντεξα. Το να αναμετρηθώ με ένα πράγμα που ήταν απολύτως άγνωστο.
[...] Ακόμη και σήμερα θεωρούμαι αιρετική, κάτι που είναι τελείως ψευδές. [...] Εμένα θα με ενδιέφερε να λένε ότι ήμουν κλασική σκηνοθέτις. [...] Κλασικός είναι ένας άνθρωπος που ανοίγει δρόμο στην τέχνη του. [...] Υπάρχει ένα έργο και σαν υστεροφημία αυτό θέλω να αφήσω πίσω μου. Όχι από ελπίδα αλλά από απελπισία. Εγωιστικά. [...] Θα ήθελα, πριν μου τύχει κανένα ουρανοκατέβατο κακό, να έχω ελέγξει αρκετά το παιχνίδι. Όχι υπέρ του θέατρου ούτε υπέρ της τέχνης. Υπέρ της ασφάλειας του εαυτού μου".

...είναι η συγκλονιστική ερμηνεία της Chavela Vargas στο 'La Llorona' απ'το Carnegie Hall [εδώ για να το κατεβάσεις]. Μας το θύμισε υπέροχα η Κική και οι άλλες Σανάδες χτες στο Bios.

...είναι η χτεσινή εμπειρία αυτής της κοριτσοπαρέας που μας συγκίνησε βαθιά, όχι μόνο με τις ερμηνείες τους, αλλά γιατί επιβεβαίωσαν γλυκά και παρήγορα για άλλη μια φορά το σαββοπουλικό στίχο που θέλει να φτιάχνουν "οι έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες".

...είναι ο δίσκος του Δημήτρη Μυστακίδη '16 Ρεμπέτικα Τραγούδια Παιγμένα με Κιθάρα', η πενιά του και τα ειλικρινά και ταπεινά του λόγια στο εσώφυλλο: "Στο ερώτημα τι νόημα έχει η επανεκτέλεση αυτών των τραγουδιών σήμερα, οι απαντήσεις μπορεί να είναι δύο. Μπορεί αυτό το ηχογράφημα να γίνει αφορμή για μία νέα επίσκεψη της λαϊκής μουσικής που θα επιτρέψει μία νέα ανάγνωση του παλιού υλικού και της αισθητικής του. Μπορεί πάλι, όπως λέει ο φίλος μου Θανάσης Παπακωνσταντίνου, απλώς το τέρας της ματαιοδοξίας να με νίκησε για ακόμα μια φορά". [άκου εδώ το 'Βουνό με βουνό'. Το CD θα το βρεις αποκλειστικά στο Music Corner, Πανεπιστημίου 56]

...είναι το πρωινό τσάι και το ξύπνημα με ένα όμορφο τραγούδι.

...είναι το βλέμμα σου όταν νομίζεις πως δεν σε κοιτάζω. "Ροδανθός μες στα ρεμάλια και θεά μες στους θνητούς". Α happy man.

...είναι που "κάποιον αγαπάς και δεν το ξέρει"...

...είναι αυτές οι μέρες που ζητάνε τα πάντα. "Κι αυτή τη φορά ήταν σαν ποτέ και πάντα: πάμε εκεί που δεν περιμένει τίποτα και θα βρούμε ολ'αυτά που περιμένουν"...

death is a job

I'm running across an intersection
To avoid the bullet of a sniper
From the hill when I walk straight into some photographers
Oh well, they're doing their job, in deep cover
If a bullet hit me they'd get a shot
Worth so much more than my life
That I'm not even sure who to hate
The sniper or the monkey with the Nikon

Life has been narrowed down completely
Reduced to gestures... Death is a job!
For the Chetniks I'm just a simple target
But those others only confirm my utter helplessness
And even want to take advantage of it

It's a man with a newspaper on his head on the street with the sniper
In Sarajevo, death is a job for all of them...

Charming Hostess - Death Is A Job
[album: Sarajevo Blues, 2004]

ερωτευμένες κατσίκες

Ναι, τελευταία στιγμή στο λέω, αλλά κι εσύ έπρεπε να το θυμάσαι. Οι καλές μας οι κατσικούλες, οι Σανάδες, ανήμερα του Αγιοβαλεντίνου, δηλαδή ....σήμερα Πέμπτη, ξανά στο Bios. Το έκαναν βούκινο και οι εφημερίδες. Και αν δε με πιστεύεις, διάβασε αυτό το link (εφ'όσον το πατήσεις πρώτα). Γύρω στις 11 το βράδι. Τα λέμε εκεί. Έλα, θα μοιράσουν και καραμελίτσες.

σκέψεις πάνω σε λόγια

Τίποτα παραπάνω από κάποιες αυτόματες σκέψεις πάνω σε σκόρπια λόγια που διάβασα σε εφημερίδες της προηγούμενης εβδομάδας. (Πάντα καθυστερημένα...)

"Με το ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για τους Rolling Stones αρχίζει το Φεστιβάλ του Βερολίνου" (Ελευθεροτυπία, 03/02).
Κουράστηκα να βλέπω γέρους (πιο κομψό: βετεράνους) και κατάκοπους της μουσικής να αποτελούν τα "νέα" της μουσικής και της τέχνης. Δυστυχώς οι ρυτίδες των Stones είναι ένα θέαμα που σε θλίβει, αν και περισσότερο με θλίβει όταν νιώθω ότι τέτοιες "ρυτίδες" έχουν και κάποιοι συνομήλικοί μου. Οκ με τα sixties και τις χρυσές γενιές και γενιάδες. Δεν πάμε λίγο παραπέρα;

"Μας έβαλαν σ'αυτή την κατηγορία, γιατί υπάρχει ένας σίριαλ κίλερ και κανιβαλισμός. Αλλά ο συνδυασμός με γέμισε ελπίδα πως στο Χόλιγουντ υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που είναι έτοιμοι να δοκιμάσουν καινούρια πράματα".
[...] -Πως βλέπετε την απεργία των σεναριογράφων και τον αντίκτυπό της στις Χρυσές Σφαίρες και ίσως στην απονομή των Όσκαρ;
"Δεν ήμουν εκεί αυτές τις μέρες και δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη. Αλλά πιστεύω πως μια σύγκρουση δεν πρέπει να έχει αντίκτυπο στις ταινίες και στο πώς ο κόσμος τις βλέπει. Είναι πάντως ένα σημαντικό, θλιβερό γεγονός, το ότι πολλές ταινίες δεν θα μπορέσουν να γυριστούν, γι'αυτό και πρέπει σύντομα να λυθεί". (συνέντευξη του Τιμ Μπάρτον, Ελευθεροτυπία 03/02).
Για την ταμπακέρα ούτε λόγος. Αφού πλέξει το εγκώμιο του "ανοιχτόμυαλου Χόλιγουντ" στην αρχή, ο Τιμ βλέπει καθαρά και ξάστερα προς τη μεριά του box office. Το θέμα είναι να μη σταματήσει επ'ουδενί η ροή των κερδών. Θα είναι ένα "θλιβερό γεγονός". Και σιγά μην απαντήσει ευθέως στην ερώτηση. Ούτε καν να αναγνωρίσει ότι οι μόνοι ίσως παγκοσμίως που υψώνουν -αυτή τη στιγμή- αγωνιστικό ανάστημα στο χώρο της κινηματογραφικής μπίζνας και κουλτούρας είναι οι εργαζόμενοι στο Χόλιγουντ (οι σεναριογράφοι, που ήδη τίναξαν την απονομή των Χρυσών Σφαιρών στον αέρα). Αλλά για τον Μπάρτον, το "ανοιχτό Χόλιγουντ" είναι προφανώς οι παραγωγοί. Και -δη- οι παραγωγοί του...

"Η μουσική στις μέρες μας μοιάζει περισσότερο με επίπλωση. Οι άνθρωποι τρέχουν με τα i-pod στα αφτιά τους, έχουν χιλιάδες τραγούδια στη δισκοθήκη τους, τα οποία ακούν για 30 δευτερόλεπτα και μετά πάνε στο επόμενο". (συνέντευξη της Ούτε Λέμπερ, Ελευθεροτυπία 03/02).
Καμία σκέψη. Απλώς σκεπτικισμός. Μήπως στο μέλλον μειωθεί και αυτό το περιθώριο των "30 δευτερολέπτων". Σταματάω προσωρινά το downloading. Έχω ήδη πολλά ν'ακούσω.

"Ήμουν τριών χρονών κι έξω από μένα έκανε μεταπολίτευση. Καβαλούσα στο χολ ένα ψεύτικο αλογάκι κι άκουγα τη φωνή της μάνας μου από την κουζίνα να σιγοτραγουδάει μαζί με το ραδιοφωνάκι: "Θέλει νεκροί χιλιάδες να'ναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους". Μέσα μου σκέφτηκα: "Ποια είναι αυτή η Ζωντανίνα;" και για πολύ καιρό φανταζόμουν μια θεόρατη γυναίκα γεμάτη από ζωή να διατάζει τους νεκρούς να δώσουν το αίμα τους για κείνην". (Φοίβος Δεληβοριάς, Ποντίκι Art 31/01).
Δεν υπάρχει περίπτωση, νομίζω, να έχεις μεγαλώσει σε αντίστοιχο οικογενειακό περιβάλλον και να μην έχεις κάνει την ίδια σκέψη -να μην έχεις, δηλαδή, δημιουργήσει με τη φαντασία σου το τρομερό τέρας της Ζωντανίνας που τρώει το αίμα των (ήδη) νεκρών. Πολύ splatter τραγούδι αλήθεια. Λίγο 'μοβόρικο για μικρά παιδιά...

"Με δάκρυ έτοιμο να κυλήσει από τα βουρκωμένα μάτια του ο Τέρενς Κουίκ στο άκουσμα της θλιβερής είδησης περί "κοίμησης" του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ανάμεσα στα άλλα πονεμένα δήλωσε και την αδυναμία του να σβήσει από το κινητό του το τηλέφωνο του Χριστόδουλου". (Ποντίκι Art 31/01).
Ενδιαφέρον. Άραγε η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας με την οποία έχει σύμβαση ο Τέρενς, καλύπτει και δίκτυο στον άλλο κόσμο; Βρε λες;

"Μέχρι σήμερα στην καμένη Αρχαία Ολυμπία δεν έχει φυτευτεί ούτε ένα φυλλαράκι! Υποτίθεται ότι θα είχε ολοκληρωθεί η δενδροφύτευση για να μη γίνουμε ρεζίλι όταν σε δύο μόλις μήνες, στις 24 Μαρτίου, θα φιλοξενήσουμε την τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Αγώνες του Πεκίνου. Και τώρα; Έρχονται οι Κινέζοι! Η ελληνική απραξία οδήγησε 2.000 Κινέζους να δηλώσουν ότι προτίθενται να βοηθήσουν ως εθελοντές στις φυτεύσεις των πρώτων 30.000 δένδρων προκειμένου να αποκτήσει η Ολυμπία το πράσινο που χρειάζεται. Πανικοβλήθηκαν οι άνθρωποι..." (Ποντίκι Art 31/01).
"Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ και βαθιά σ'ευχαριστώ, γιατί μ'έμαθες και ξέρω να πεθαίνω όπου πατώ και να μη σε υποφέρω"...

"Την Ασκληπιού δεν μπορείς να την περπατήσεις. Έχει μπάζα, σκουπίδια, αυτοκίνητα, μηχανάκια, σπασμένα καγκελάκια, αλλά οι Αθηναίοι είναι ευχαριστημένοι με τις 15 αθλητικές εφημερίδες στα περίπτερα. Το χειρότερο λοιπόν δεν είναι ότι μας περνάνε για μαλάκες, το χειρότερο είναι ότι είμαστε μαλάκες". (Γεράσιμος Γεννατάς, Lifo 31/01-06/02).
"Η Αθήνα είναι η πόλη μου. Θυμάμαι, όταν ήμουν μαθητής, μοσχοβολούσε. Περπατούσες ανάμεσα σε γαζίες, γιασεμιά και κλήματα. Είχες την ευχαρίστηση να κάνεις υπέροχες βόλτες. [...] Εξεγείρομαι, γιατί μια πόλη μου δόθηκε και μένα και την κάνανε μπουρδέλο". (Περικλής Κοροβέσης, Lifo 31/01-06/02).
"- Είναι κακό να μην αγαπάς τον τόπο που μεγάλωσες;" (απο ταινία)
Ναι ρε γαμώτο, είναι κακό. Και είναι ακόμα πιο δύσκολο και στενάχωρο να ψάχνεις λόγους για να αγαπήσεις κάτι με το ζόρι. Και αυτό ολοένα και να σε διώχνει.

"Πολεμώντας τη χούντα, δεν κατάλαβα ποτέ χούντα. Ζούσα με το δικό μου τρόπο ζωής και δεν επέτρεπα σε κανέναν να μου επιβάλει τίποτα". (Περικλής Κοροβέσης, Lifo 31/01-06/02).
Να αλλάζεις το σκηνικό. Να ζεις το δικό σου παραμύθι. Ίσως και να είναι μάταιο. Αλλά σίγουρα κυλά αλλιώς ο χρόνος. (και εκεί είναι που μου έρχεται και ο Μπόρχες: "γράφω για μένα, για τους φίλους μου και για ν'απαλύνω το χρόνο που περνάει"...)

Καληνύχτα.

9 κατσίκες

Σανάδα: 1. το θηλυκό κρι-κρι, αίγαγρος, αγριοκάτσικο της Κρήτης [Capra Aegagra Cretensis].
2. (πληθ. Σανάδες) φωνητικό σύνολο που αποτελείται από 9 (εννέα) τραγουδίστριες με ετερόκλητες μουσικές καταβολές. Αναζητώντας τη μουσική τους ταυτότητα, αλλά και τη θέση τους στο ζωικό βασίλειο, αποφάσισαν ότι ταυτίζονται ιδεολογικά και μουσικοχορευτικά με τα εριφοειδή (εξ ου και ο δανεισμός του ονόματος). Μέσα από τα μονοπάτια της πολυφωνικής παράδοσης εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης φωνής, διασκευάζουν κομμάτια απ'όλο τον κόσμο και πειραματίζονται με δικές τους συνθέσεις. Αποτελούνται από τις: Μάρθα Μαυροειδή, Μαρία Κώττη, Σπυριδούλα Μπάκα, Μαρία Μελαχρινού, Μάτα Κούρτη, Μαριαστέλλα Τζανουδάκη, Κική Τουμπανάκη, Μαρία Σταύρακα, Σοφία Σαρρή (you know, Sophia...)

Οι καλές μας Σανάδες (τις θυμάστε από τη συναυλία μας στο Κύτταρο το Δεκέμβρη, που άνοιξαν με χάρη, αλλά και συμπράξαμε μετά) εμφανίζονται ζωντανά-ζωντανότατα την Πέμπτη 7 Φλεβάρη και την άλλη Πέμπτη, των ερωτευμένων, σε φουλ πρόγραμμα στο Bios της οδού Πειραιώς. Γύρω στις 10.30.

απόψε αυτοσχεδιάζουμε!

Οι παραστάσεις του 'Happy End' ξεκίνησαν και πηγαίνουν περίφημα και ελπίζουμε να πάνε έτσι μέχρι τις 24 Φλεβάρη -οπότε και σταματάνε. Σας περιμένουμε anyway και για πληροφορίες, απλώς διαβάστε το αμέσως προηγούμενο post με το σχετικό τίτλο.

Με ιδιαίτερη χαρά, όμως, σας περιμένουμε στο αυτοσχεδιαστικό διήμερο 'The Impro Sessions #01' που επιμελούμαστε (εν είδει curators) και συμμετέχουμε, στο Μικρό Μουσικό Θέατρο, την Τετάρτη 30 και την Πέμπτη 31 αυτού τη μήνα. Ένα διήμερο "αυτοσχεδιαστικής διάθεσης και μουσικών συνευρέσεων", όπως γράφει και το δελτίο τύπου. Εμείς θα εμφανιστούμε με το αυτοσχεδιαστικό μας project, δηλαδή ως Night On Earth Impro, (εγ)καλώντας στη σκηνή εκλεκτούς φίλους μουσικούς-πραγματική έκπληξη, αλλά και στήνοντας αναπάντεχες αυτοσχεδιαστικές συμπράξεις. Η εμφάνιση αυτή συμπίπτει χρονικά (και συμβολικά) με την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων που κάναμε για την ταινία μικρού μήκους 'Hoy No Vengo A Cenar' των Θανάση Τότσικα και Γιώργου Πανταζόπουλου -υλικό που αποτελείται από πλήρως αυτοσχεδιαστικό παίξιμο. [και επειδή προέκυψε αρκετό υλικό, μάλλον σιγά σιγά θα βρει και τον -αυτόνομο- δρόμο του προς τα έξω].

Την Πέμπτη, 31 του μήνα, παρουσιάζουμε δύο εκλεκτά έγχορδα σχήματα, τους Underwater Chess -ντούετο έκλπηξη από τη Θεσσαλονίκη από τους οποίους απλά κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να περιμένει- και τους αγαπημένους μας Sancho_003, δηλαδή το Φώτη Σιώτα και τον Κώστα Παντέλη. Τους Underwater Chess πιθανώς τους θυμάστε από την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, πριν δυο χρόνια, ως support του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Θέατρο Βράχων. Δυο τρελαμένοι τύποι, ο Πάνος και ο Μιχάλης, με μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα βιολί και ένα σωρό εφέ και πεταλάκια, που περιγράφουν τη μουσική τους ως "κατάλληλη υπόκρουση για ξύρισμα ποδιών, για δείπλνο με τον Greg Sage και τη Lisa Gerrard, για παιδικά πάρτυ, γάμους, κηδείες, strip shows, σκυλομαχίες, προεκλογικές καμπάνιες και γηροκομεία". Οι Sancho_003 δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις στους υποψιασμένους παροικούντες της Αττικής περιφέρειας. Ανατρέξτε σε παλιότερο post μας (για να μην ταλαιπωρήστε ένα κλικ εδώ) για κάποια περαιτέρω στοιχεία για αυτό το μοναδικό ντουέτο (στην ίδια φόρμα: βιολί-κιθάρα-πεταλάκια, άντε και βιόλα) του Φώτη και του Κώστα. Αυτοί κι αν δεν χρειάζονται συστάσεις μεμονωμένα: βασικό μέλος των Λαϊκεδέλικα του Θανάση Παπακωνσταντίνου και των Επισκεπτών του Γιάννη Αγγελάκα και με προϋπηρεσία σε γκρουπ όπως Ευοί Ευάν και Boomstate (ο Φώτης) και βετεράνος ιστορικών σαλονικιώτικων γκρουπ όπως Ξύλινα Σπαθιά, Ziggy Was, Πίσσα και Πούπουλα κ.α. (ο Κώστας).

Κοινή συνισταμένη όλων μας, η ανοιχτή διάθεση για αναπάντεχες αυτοσχεδιαστικές συνευρέσεις ανά πάσα στιγμή. Για περισσότερες πληροφορίες και πιο αναλυτικά "βιογραφικά", κάντε μια επίσκεψη στη σελίδα του Μικρού Μουσικού Θεάτρου. Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.30 και λίγο μετά ξεκινά και η μουσική. Η είσοδος για κάθε μέρα είναι 8 ευρώ, ενώ υπάρχει και ενιαίο εισιτήριο για τις δύο μέρες με 12 ευρώ.

από'δω και πέρα μόνο χάπι εντ

(Καιρός πάλι να blogήσουμε λίγο τα γένια μας και να διαφημίσουμε λίγο τους κόπους μας).

Ναι, αυτός είναι και ο τίτλος της παράστασης. Το ορίτζιναλ είναι το κλασικό βιβλίο του Truman Capote με τίτλο 'Breakfast At Tiffany's'. Και στη συνέχεια, κάπου στις αρχές του '60, η ταινία του Blake Edwards με την αξέχαστη Audrey Hepburn στο ρόλο της Holly Golightly. Η διασκευή και η θεατρική απόδοση είναι της Γεωργίας Μαυραγάνη. Όπως και η σκηνοθεσία. Τη θυμάστε από το 'Ένα μεγάλο νοσταλγικό τραγούδι' και το 'Όταν είδα το 100% τέλειο κορίτσι για μένα'. Όπως και τα παιδιά που παίζουν. Τη Βάσω Καβαλλιεράτου που παίζει την Holly και τον Αντώνη Ντουράκη που υποδύεται το συγγραφέα Paul Varjak. Με καινούριο μέλος στην παρέα, το Χρήστο Θεοδωρίδη που εναλάσσει περίπου 5 ρόλους, μαζί με εκείνο του αφηγητή-κομπέρ!

Με ζωντανή μουσική από το Μάνο Ροβίθη (κιθάρα, live electronics) και δύο νυχτονερθικά παιδιά, τον Costinho στο πιάνο-που-τα-παίζει-όλα και τη Sophia στο τραγούδι. Με "ερωτικά τραγούδια εποχής, αλλά και σύγχρονα" (βλέπε μέχρι και Elliott Smith...).

Η πρεμιέρα (μας) το Σάββατο 19 Γενάρη (κοντή γιορτή δηλαδή) με διπλή παράσταση στις 19.00 και στις 21.00. Το ίδιο και την Κυριακή. Και μετά, από Πέμπτη μέχρι Κυριακή (κάθε Κυριακή διπλή παράσταση) και όλο αυτό μέχρι τις 24 του Φλεβάρη. Στο Θέατρο Χώρα (Αμοργού 20 & Δροσοπούλου, Κυψέλη).


Λέει η σκηνοθέτις για την παράσταση:

"Η ιστορία του Τρούμαν Καπότε είναι η αφορμή για να ειπωθεί μια ερωτική ιστορία ενός ζευγαριού που αναζητά το happy end. Δε μιλάμε για πιστή αναπαράσταση του βιβλίου ούτε της ταινίας αφού εδώ μπαίνουν εμβόλιμα καινούρια κείμενα και πολύ γνωστά ερωτικά τραγούδια. Η κύρια επιδίωξή μας είναι να μιλήσουμε για τον έρωτα και το πολυπόθητο happy end με όρους του σήμερα. Να κάνουμε μια ιστορία τόσο παλιά και τόσο σύγχρονη συνάμα, ικανή να αφουγκραστεί τους χτύπους της καρδιάς της δικής μας γενιάς. Οι ηθοποιοί είναι τρεις. Το κεντρικό ζευγάρι, που υπάρχει τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στην ταινία, και ο αφηγητής που παίζει όλους τους υπόλοιπους ρόλους. Όλοι μαζί, και με τη βοήθεια τριών μουσικών αφηγούνται και αναπαριστούν μια ιστορία που όλοι αναμένουμε να οδηγήσει σε happy end. Είναι, άλλωστε, καταγεγραμμένο στη συνείδηση του κόσμου όλα να τελειώνουν όμορφα. Πρόκειται, όμως, για το άπιαστο που όλοι θέλουμε να έχουμε αλλά δεν τολμάμε, δεν επιτρέπουμε να μας συμβεί. Ετσι, το αναζητάμε μόνο στη μυθοπλασία".

Περισσότερες πληροφορίες θα βρεις εδώ, εδώ κι εδώ, ενώ μπορείς να διαβάσεις τι έγραψε την προηγούμενη Τετάρτη η Ελευθεροτυπία και Τα Νέα.

μια νύχτα στον κόσμο

Τι γαμάτος ταρίφας...! Αν δεν έριχνα μια δεύτερη ματιά θα ορκιζόμουν ότι είναι μέλος των Earthbound. Έφερνε πολύ στο συμπαθή ευτραφή ντράμερ τους. Κυρίως στο στυλ. Η ταρίφα (διπλή) είχε γράψει 5 ευρώ και 23 λεπτά. Ένα τάλιρο μου λέει κι είμαστε εντάξει, μη μου ψάχνεις για ψιλά. Καλή χρονιά μπήκε, σκέφτηκα. Του δίνω δεκάρικο. "Ανταλλαγή υλικών" μου λέει και μου δίνει ρέστα το τάλιρο που υποσχέθηκε και με δυσκολία πίστεψα. Πιο πριν, είχαμε γίνει μάρτυρες μιας αλλόκοτης σκηνής στη μέση του δρόμου, από αυτές που είθισται να βλέπεις μετά τα μεσάνυχτα και που για τους ταρίφες είναι ψωμοτύρι. Μου λέει "ξέρεις πόσα τέτοια βλέπω κάθε μέρα; Η μοναξιά πολλές φορές είναι δημιουργική". Και συνεχίζει: "αυτά είναι τα τυχερά για εμάς τους borderliners"... Πολλές φορές σκέφτομαι ότι στην περίφημη ταινία του Τζάρμους (απ'όπου και η άγαρμπη κλοπή του ονόματος του γκρουπ) λείπει ένα επεισόδιο με έλληνα ταξιτζή. Και ίσως να μπορούσε να γυριστεί μια ταινία αποκλειστικά με ταξιτζήδες στην Ελλάδα. 'Άλλη μια νύχτα στον κόσμο'. Ή καλύτερα, 'Μια νύχτα σε έναν άλλο κόσμο...'