It's the day of atonement 2001

it's the day of atonement, 2001
and I'm sorry for anything I might have done
I'm sorry for everything we've left to do
I'm sorry we're still so confused

well, I never had faith - so we'll never be safe
we never were safe anyway
it's just that the veil was ripped from our face
on such a beautiful day

Mohammed is pacing
when he isn't kneeling
Jesus can't talk
he's too busy weeping
Yahweh's a mother
who sighs at the ceiling
if only they knew how good it could've been

it's the day of atonement 2004
would Jesus be happy we evened the score
you hypocrites, bullies who profit from war
may your gods all spit on your graves

I say all of you gods
tell your squabbling children
whatever the color or call
they can all go to hell
(if there is such a thing)
go to hell
have it out
have a ball

(οι συγκλονιστικοί στίχοι της Dayna Kurtz για την πτώση των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Το τραγούδι βρίσκεται στον τελευταίο της δίσκο 'Another Black Feather').

Λίγη γεύση από Dayna

Για όσους θέλουν να πάρουν μια μικρή γεύση από Dayna Kurtz, βρήκαμε στο YouTube κάποια στιγμιότυπα από ζωντανές εμφανίσεις της. Κάντε κλικ πάνω στους παρακάτω τίτλους για να απολαύσετε (αν και ο ήχος απέχει κατά πολύ από το τέλειο...):

Dayna Kurtz - Another Black Feather (live)
Dayna Kurtz - Venezuela (live)
Dayna Kurtz - Love Got In The Way (live)
Dayna Kurtz - Miss Liberty (live 27.02.07)
Dayna Kurtz - It's The Day Of Atonement 2001 (live 27.02.07)

Dayna Kurtz (επιτέλους έρχεται!)

Η μεγάλη φωνή/songwriter/performer (ποιο να πρωτοπιάσεις είναι αλήθεια...) που ακούει στο όνομα Dayna Kurtz είχε δώσει τα ρέστα της πέρσι το Γενάρη στο Μικρό Μουσικό Θέατρο για δύο βραδιές, όπου την απολαύσαμε και έκτοτε ...κολλήσαμε! Η υπόσχεση στους εαυτούς μας ήταν να ξανάρθει και να κάνουμε τα πάντα γι αυτό, καθ'ό,τι εκείνο το βράδι ήμασταν σίγουροι πως είχαμε απέναντί μας μια από τις πιο εκπληκτικές φωνές που μπορούμε να ακούσουμε σήμερα. Και, ναι, μετά από την ευγενική μας πρόσκληση και σε συνεργασία με το Μικρό Μουσικό Θέατρο, η Dayna επιτέλους ξανάρχεται! Με συντροφιά τις ακουστικές και τις slide κιθάρες της, θα κάνει μια μίνι περιοδεία στη χώρα μας, έχοντας το 'in a silent way' project μας (δηλαδή φωνή, πιάνο, βιολί) να ανοίγει αυτά τα gigs -με περισσότερο χρόνο από τα καθιερωμένα support acts, τόσο που να δικαιολογεί τον όρο "split gig"! Το πρόγραμμα των εμφανίσεων έχει ως εξής:

Πέμπτη 8 & Παρασκευή 9 Μαρτίου:
Μικρό Μουσικό Θέατρο (Αθήνα)
Κυριακή 11 Μαρτίου:
More Steps (Πάτρα)
Δευτέρα 12 Μαρτίου:
Ξυλουργείο Μύλος (Θεσσαλονίκη)
Τρίτη 13 Μαρτίου:
Θέατρο Τεχνών (Λάρισα)

Το δελτίο τύπου κάνει λόγο για ομοιότητες με Nina Simone (στη φωνή), Tom Waits (στα υπόλοιπα). Εκείνη διασκευάζει με την ίδια άνεση Leonard Cohen, Prince και Bill Withers, για να πλουτίσει το ήδη λαμπερό ρεπερτόριο των μικρών της διαμαντιών. Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για την Dayna Kurtz ή ν'ακούσουν κάτι τις, μπορούν να επισκεφθούν το επίσημο site της κάνοντας κλικ εδώ ή το myspace της εδώ. Κι όπως λέει και ο Κωστάλας: απολαύστε το ή ζήστε με το παράπονο ότι το χάσατε...

(Σύμφωνα με τη θεωρία του six degrees of seperation, μετά από αυτά τα live θα μπορούμε να λέμε ότι έχουμε ανοίξει live της Norah Jones, του B.B.King, του Antony και των Johnsons, του Rufus Wainwright, του Richie Havens, των Ladysmith Black Mambazo και του Kelly Joe Phelps, καθώς η Dayna το έχει κάνει ήδη...)

Και η Αθήνα Ροζ!

Επιτέλους! Το 'Ροζ' του Αλέξανδρου Βούλγαρη ή The Boy βγαίνει στις αίθουσες, για την ακρίβεια στην αίθουσα, ήτοι στο σινεφίλ Μικρόκοσμο (Λ.Συγγρού 106, πολύ κοντά στη στάση μετρό Συγγρού-Φιξ). Με τις καλύτερες εντυπώσεις από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς (δυστυχώς όχι και την επιτροπή που είχε μάτια μόνο για τα μεταναστευτικά blockbusters), με ένα υπέροχο soundtrack που επιμελήθηκε ο ίδιος ο Αλέξανδρος (πέρα από τα εξαιρετικά θέματα που έγραψε ως Boy) που περιλαμβάνει από Matt Eliott και Third Eye Foundation μέχρι Erik Satie και ...Night On Earth, με τη γλυκιά Romana Lobats να κλέβει την παράσταση και όλους τους ηθοποιούς σε πέρα για πέρα 'επιτέλους-για-ταινία-σε-ελληνική-γλώσσα' ανεπιτήδευτες ερμηνείες, με μοντάζ (Πάνος Βουτσαράς) και φωτογραφία (Σίμος Σαρκετζής) που σφραγίζουν αυτό που πολλοί δεν έχουν καταφέρει ούτε στη δέκατη ταινία τους: κινηματογραφικό ύφος. Θα είμαστε εκεί όχι για να βλογήσουμε τα γένια μας ή τα γένια του Αλέξανδρου (που τα έκοψε εν τω μεταξύ!), αλλά γιατί το 'Ροζ' είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη, τρυφερή και ταυτόχρονα σκληρή και δυνατή ταινία που βγήκε από τα χέρια έλληνα δημιουργού τα τελευταία χρόνια. Και τα περί 'έλληνα δημιουργού' δεν έχουν καμμία σχέση με τα συνήθη παρηγορητικά τύπου 'για ελληνικό καλό είναι'. Θέλουν απλά να εκφράσουν και να υπερτονίσουν την ανάγκη να επικοινωνήσουμε με το έργο ενός ανθρώπου που βρίσκεται ανάμεσά μας, μιλάμε την ίδια γλώσσα, τριγυρνάμε στα ίδια μέρη και μοιραζόμαστε τα ίδια ζόρια. Έχει σημασία επιτέλους κάποιος να το κάνει με αυτούς τους όρους. Και να το κάνει καλά. Γιατί το χρειαζόμαστε και εμείς οι φίλοι αλλά και ο τόπος -ή τέλοσπάντων ό,τι ορίζεται ως 'τόπος'. Καλό ταξίδι στο 'Ροζ' (που συνεχίζει σε Washington, Πολωνία και Βερολίνο), καλή δύναμη στο μοναδικό δημιουργό του, αλλά και στη δυνατή και ιδιαίτερη δημιουργική παρέα που πλαισιώνει την τρέλα του και ταυτόχρονα βρίσκει χώρο και για τη δική της. Και -ναι- εδώ βλογάμε και τα γένια μας...

ΥΓ. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το 'Ροζ' κάντε ένα κλικ εδώ ή πάνω στην υπέροχη αφίσα της Βανέσας.

(Ήταν μια) Καλή Χρονιά!

...τουλάχιστον αν αναλογιστούμε πόσα και τι είδους (και τι σημασίας) live είδαμε φετός. Κι αυτό είναι ένας μικρός (προσωπικός) απολογισμός του συναυλιακού 2006. Έχουμε και λέμε:

Aziza Mustafa Zadeh (@Ρωμαϊκό Ωδείο, Πάτρα, 01.09.06)
Μακράν το καλύτερο και συγκλονιστικότερο live που παρακολούθησα φέτος και ένα από τα καλύτερα ever. Από εκείνες τις συναυλίες που γεμίζεις με απόλαυση και νιώθεις τη μαγεία. Μια σπάνια καλλιτέχνιδα και ακόμα πιο ιδιαίτερη έμπνευση. Απλώς αισθάνομαι τυχερός που βρέθηκα εκεί. Όπως επίσης και στους...:

Pearl Jam (@OAKA, Αθήνα, 30.09.06)
Το δεύτερο καλύτερο live. Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους. Αν και γεννηθείς το 79, ένιωσα πλέον (με το κλείσιμο και αυτού του καθυστερημένου γραμματίου) το πέρασμα στην ενηλικίωση...! Μια μεγάλη (ίσως η μεγαλύτερη εν ζωή) rock μπάντα σε ένα μεγαλοπρεπές show, όπου δεν υπήρξε δευτερόλεπτο που να αμφισβητείται γιατί αυτή η πρόταση δεν είναι υποκειμενική, αλλά μια αυταπόδεικτη αλήθεια. Συγκίνηση.

Από τα καλύτερα live επίσης που είδα:
Wayne Shorter Quartet (@ΧΑΝΘ, Θεσσαλονίκη, 01.11.06)
με John Patitucci, Danilo Perez και Brian Blade. Κουρυφή και πρωτοπορία!
Erik Truffaz (@Τεχνόπολη, Αθήνα, 21.06.06)
Χωρίς λόγια. Απογείωση!
Δημήτρης Δεσύλλας (@Μέγαρο Μουσικής, Αθήνα, 07.04.06)
Ρεσιτάλ του εκπληκτικού βιρτουόζου των κρουστών, με έργα σύγχρονων συνθετών, αλλά και μεταγραφή Bach για marimba (!!!) και, φυσικά, για φινάλε μια 'Ψάπφα' του Ξενάκη που έσπειρε!
Dayna Kurtz (@Μικρό Μουσικό Θέατρο, Αθήνα, 22.01.06)
Αποκάλυψη. Μαγεία. Γι αυτό και την ξανακαλούμε στο πλευρό μας! (αναμείνατε)
Burnt Festival (@Μικρό Μουσικό Θέατρο, Αθήνα, 08 & 09.05.06)
'Ντάξει, είναι λίγο φάση 'βλογάμε τα γένια μας', αλλά αξέχαστα θα μείνουν τα set των:
Στέλλα Ράμφου, Νίκος το Ελεφαντάκι & Νέση το Μουσικόψαρο, Δρ.Φρυόβολος Χαρούπης & Μάριος Φουαγκρά Περλόν, Bolek & Lolek (one of a hell!).
Επίσης, όλα σχεδόν τα live της Θερινής Ακαδημίας Jazz στην Κέρκυρα (Ιούλιος), με Sheila Jordan, Tim Hagans, Γιώργο Κοντραφούρη και Σύνολο Ιονίου Πανεπιστημίου.

Άλλα αξιομνημόνευτα live:
τα δύο των Trio,14 (και ειδικά εκείνο μαζί με τους Slavebreed το Νοέμβρη στο ΜΜΘ -έκοψε κώλους!), η solo-performance του Fred Van Hove τον Οκτώβρη στο Δίαυλο (μία μέρα μετά τους Pearl Jam!), η προτελευταία εμφάνιση του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Σταυρό του Νότου το Δεκέμβρη (εξόχως ανανεωμένος!), οι Tabako Trio στο Παράφωνο, οι Old House Playground στο After Dark, οι Mary & The Boy στην παράσταση 'Dance Of The Dance' στο Περοκέ, οι Stomp στο Λυκαβηττό τον Αύγουστο και η Baby Dee στο Δίαυλο το Μάιο.

Και, τέλος (ουφ! ναι, Κωστή, κουραστήκαμε!) πολύ καλά live ήταν κι εκείνα των Chap στο ΜΜΘ το Μάρτη, του mecha/orga στην ίδια γιάφκα το Φλεβάρη, των Ηώς Quartet, οι Ανάσες των Λύκων (δηλαδή Αγγελάκας και Βελιώτης και έγχορδη παρέα) στο Gagarin τον Απρίλη, ο Antony και οι Johnsons του στο Βράχων τον Ιούλιο και ο Κοντραφούρης (Small Reunion Triο) το Νοέμβρη.

Φυσικά, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και στις χειρότερες συναυλιακές στιγμές που ζήσαμε (ευτυχώς δεν ήμουν μόνος να πάρω όλο το κρίμα), οι οποίες (ως κοινή συνισταμένη) χαρακτηρίζονταν από μια διάθεση αρπαχτής (ή καλύτερα, κακής αρπαχτής) από πλευράς καλλιτεχνών. Πρώτοι και χειρότεροι οι Current 93, δεύτερος ο Terry Riley στο Bios και τρίτοι και καταϊδρωμένοι οι Tiger Lillies παρέα με τον Alexander Hacke σε μια βαρύτατη ασέλγεια πάνω στο σοβαρό έργο του Lovecraft.

Όπως και δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στο 'μη-live' της χρονιάς το οποίο δεν ήταν άλλο από εκείνο των Tool. Δεν ξέρω αν πρέπει να το φορτώσω στη DiDi Music ή στην συνεπή ασυνέπειά μου να παραμυθιάζομαι από υποσχέσεις ελλήνων διοργανωτών περί 'μοναδικών συναυλιακών στιγμών'. Αυτό πάντως που αντιλαμβανόμουν ως ακρόαμα μέσα στο γήπεδο ξιφασκίας, δεν με βοηθούσε να το διαχωρίσω (ηχητικά) από τις τελευταίες κυκλοφορίες του Merzbow και των Sunn O))). Και επίσης με δυσκόλευε πολύ να βρω μια ικανή εξήγηση για το ότι τρεις μέρες πριν ακούμπησα στο γκισέ της Ticket House 52 ευρώ. Γι αυτό λοιπόν, να γράψω 100 φορές: "Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett". Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω σε συναυλία που κοστίζει πάνω από 40 ευρώ εκτός αν είναι Herbie Hancock ή Keith Jarrett. Να μην ξαναπάω,,,

Καλή Χρονιά! (Ματαιοδοξία Πλέηλιστ #02)

...Η αλήθεια είναι πως είχαμε μέρες να γράψουμε, τι μέρες δηλαδή, από ...πέρσι!!! Και χρωστάμε και μια ανασκόπηση της χρονιάς (τουλάχιστον των καλών live!) και άλλα πολλά. Για να ξεκινήσει καλά και γούρικα η χρονιά και για μας, θα δημοσιεύσουμε -στο πρώτο post για το 2007- τις υπόλοιπες κριτικές που έγιναν για το CD μας τον τελευταίο καιρό και τα υπόλοιπα όμορφα σε επερχόμενο post (σύντομα!). Κλασικά, τα reviews και οι αναφορές για τα οποία υπάρχει link, ανφέρονται εδώ, ενώ όλα τα υπόλοιπα (τα οποία δακτυλογραφήσαμε για πάρτη μας!) θα εμφανιστούν ως comments αυτού του post. Και για να μην κουράζουμε, ό,τι καινούριο προκύψει σε κριτική/παρουσίαση, θα γίνει ανανέωση (ή προσθήκη comment) στο ίδιο αυτό post.

Το σαλονικιώτικο mic.gr μας πήρε συνέντευξη, την οποία βρίσκετε πατώντας με το μάους εδώ. Επίσης, έχει δημοσιεύσει και review του CD, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας κλικ εδώ. Ο Δημήτρης Αναστασόπουλος στην Ελευθεροτυπία (3/1/07) έκανε (πάλι!) αναφορά στο CD μας, στα πλαίσια μιας παρουσίασης φετινών ανεξάρτητων ελληνικών κυκλοφοριών. Κλικ εδώ.

Στα comments θα βρείτε μια αναφορά στο περιοδικό Soul (Νοεμβρίου) και κριτικές του CD στα περιοδικά Pop & Rock και Δίφωνο.

Update: ...και σύντομο review από την αγαπημένη Βαβέλ (στα comments)! Και στο νούμερο 3 στα top 10 ελληνικά albums του 2006 για το avopolis (κλικ εδώ)!

Ματαιοδοξία Πλέηλιστ #01

Και η ματαιοδοξία έχει τα όριά της, όχι όμως η δική μας !!!!!!.... Παρ'ό,τι γνωρίζουμε πως υπάρχουν και σημαντικότερα πράγματα από τους Night On Earth, πόσο μάλλον από την-κουβέντα-γύρω-από-τους-Night On Earth, εμείς το παρακάμπτουμε και αποφασίζουμε να αφιερώσουμε χρόνο για να "ανεβάσουμε" τις κριτικές και τις παρουσιάσεις που έχουν γίνει για το CDακι μας τον τελευταίο καιρό από διάφορες μεριές (του Τύπου). Για λόγους αισθητικής και μόνο, δημοσιεύουμε εδώ ότι υπάρχει με link, ενώ τα υπόλοιπα άρθρα/reviews θα εμφανίζονται στην πλήρη τους μορφή ως comments σε αυτό το post.

Αρχή με την παρουσίαση που έκανε στις 24/10/06 στην Ελευθεροτυπία ο Δημήτρης Αναστασόπουλος, την οποία μπορείτε να διαβάσετε αν κάνετε κλικ εδώ κι εδώ. Στο soundmag.gr, ο Μιχάλης Κουρής έκανε μια πολύ όμορφη (και συγκινητική για μας) παρουσίαση του CD, την οποία θα βρείτε κάνοντας κλικ εδώ.
Στα comments, δημοσιεύουμε τη σύντομη πλην όμορφη και περιεκτική κριτική αναφορά του Γιώργου Χριστοδουλόπουλου στο Έψιλον στις 3/12/06, το κείμενο της Βάσιας Μπακογιάννη στο τελευταίο τεύχος του Καλειδοσκοπίου.

Και πιστοί στο πνεύμα αυτού του post (ήτοι "δικό μας είναι το blog, ό,τι θέλουμε γράφουμε"), βάζουμε εδώ το link του Jeff Smith, γνωστού κομίστα (όπως τελοσπάντων αποκαλούνται στα ελληνικά όσοι κάνουν comics) και δημιουργού του Bone, ο οποίος στη συνέντευξη που έδωσε στο Ποπ & Ροκ αναφέρει ως μια από τις ευχάριστες αναμνήσεις της τελευταίας του επίσκεψης στην Ελλάδα (φετινό Φεστιβάλ Βαβέλ) το live των Night On Earth, των οποίων "ο ψυχεδελικός ήχος με γύρισε πίσω στις κολεγιακές μου μέρες". Τι να πει κανείς...

νυχτερινό playlist #2

Τελικά, πίκρα με τους e.s.t.!... Φτάσαμε αργά και δεν προλάβαμε φτηνό εισιτήριο, δηλαδή εισιτήριο των 30 ευρώ!... Την άλλη φορά (ή που θα έρθουν ή που θα είμαστε πιο πλούσιοι)... Είδαμε βέβαια Svankmajer και γουστάραμε. Σπίτι πίσω λοιπόν μετά και στήσιμο του υπολογιστή (μόλις επανέκαμψε μετά από ένα ταπεινό format). Παράλληλη ακρόαση καθίσταται τουλάχιστον απαραίτητη:

Jazz Bistro
συλλογή που πάει πακέτο με το τρέχον τεύχος (165) του περιοδικού Jazz & Τζαζ, με "χριστουγεννιάτικη" jazz τύπου Nat King Cole, Duke Ellington, Modern Jazz Quartet, Sidney Bechet, Django Reinhardt κλπ. Ρετρό, υπέροχο και ό,τι πιο κατάλληλο για αυτή την ώρα. Περιέχει και μια καρασπάνια εκτέλεση του 'Otchi Tchor-Ni-Ya' (το ρώσικο παραδοσιακό γνωστό και ως 'Μαύρα Μάτια') από τον Louis Armstrong (υπάρχει μόνο στο -δυσεύρετο- soundtrack της ταινίας 'The Glenn Miller Story'). Υπέροχο!...

Nokalypse - Ocean Of Inexistence
καμία σχέση με το προηγούμενο. Πρόκειται για το καινούριο (limited) release του Θέμη (που έχει κάνει και τα ιντερλούδια στο radio CD μας) από το label που έφτιαξε ο ίδιος για να κυκλοφορεί την τρέλα του και την τρέλα των φίλων του. Δύσκολο γι αυτή την ώρα, με το ambient να υπερισχύει του noise στοιχείου. Όσοι ενδιαφέρονται, ας κάνουν μια επίσκεψη στο site του label Triple Bath εδώ.

Naseer Shamma - Baghdad Lute
το ψάχνω σχεδόν πέντε χρόνια παντού (παντού όμως!) και επιτέλους το βρήκα (ας είναι καλά το ιμιούλ). Ο ιρακινός Naseer Shamma παίζει ούτι, τι παίζει δηλαδή, το σκίζει. Είχα μάθει γι αυτόν, βλέποντας αποσπάσματα από live του στις ΗΠΑ, μέσα στην ταινία 'The Mad Songs Of Fernanda Hussein' του αμερικάνου John Gianvito -ίσως η πιο αντιαμερικάνικη ταινία που έχω δει ever! Τα δύο κομμάτια που ακούγονται στην ταινία υπάρχουν και στο CD. Το ένα είναι το 'Qissat hubb sharqiyya' και λειτουργεί ως demonstration μιας ειδικής τεχνικής εκτέλεσης του ουτιού που επινόησε ο Shamma για όσους έχασαν το ένα χέρι τους στον πόλεμο -απλά παίζει με το ένα χέρι τα πάντα!!! Το άλλο είναι από τα πιο συγκλονιστικά ακούσματα που έχουν φτάσει στα αυτιά μου. Τιτλοφορείται 'Al Amiriyya' και εμπνέεται από τη σφαγή-βομβαρδισμό που είχε γίνει από τον αμερικάνικο στρατό το 1990 στο Ιράκ -τότε που είχε βομβαρδιστεί το καταφύγιο Αλ Αμιρίγια και εκατοντάδες γυναικόπαιδα κάηκαν ζωντανά, ενώ οι σιλουέτες τους και τα ίχνη από τα χέρια τους έμειναν για πολλά χρόνια αποτυπωμένα στους τοίχους του καταφυγίου. Ο Shamma συγκλονισμένος τότε από την είδηση, παράτησε το ούτι και δήλωνε πως του είναι αδύνατο ακόμα και το να θρηνήσει μέσω της μουσικής του τα θύματα αυτής της σφαγής. Ξανάπιασε το όργανο μετά από 40 μέρες και αυτό που έπαιξε ήταν τούτο το κομμάτι, όπου σε κάποια σημεία αναπαριστά τους ήχους του πολέμου, τις σειρήνες, τα βομβαρδιστικά -ΝΑΙ, μόνο με ένα ούτι! Απλά συγκλονιστικό. Βρήκα κάποιες εκτελέσεις τους και στο youtube, εδώ, εδώ κι εδώ.

DJ Shadow - The Outsider
μεγάλη απογοήτευση. Πιθανώς αγγίζει μια κουλτούρα και ένα κώδικα με τα οποία εγώ δεν είμαι εξοικειωμένος, πιθανώς κάπου σε κάποια γωνιά του κόσμου αυτό να έχει κάποιο νόημα -αν και σίγουρα πρόκειται για τεράστιο πισωγύρισμα (όχι στα δικά του, αλλά σε ακόμα πιο παρωχημένες τάσεις και εποχές). Ξεκινάει συμπαθητικά, σου προσφέρει αρκετές ηχητικές δικαιολογίες ώστε να πεις 'είναι ο Shadow και κάτι ξέρει παραπάνω από μας', αλλά ακόμα και όλη η καλή θέληση εξαντλείται κάπου στη μέση. Αυτό παραπάει. Αυστηρά μόνο για b-boys και old skool κατάσταση 1985. Αλλά και έτσι να το δει κανείς, καλύτεροι είναι οι Run DMC!...

Live Παραλήρημα!

Που να πρωτοπάμε!;!... Το φεστιβάλ 2:13 στη γιάφκα του Μικρού Μουσικού Θεάτρου ήδη άρχισε, χάσαμε Βελιώτη με Coti, αλλά θα πάμε ίσως το Σάββατο που παίζει ο Phill Niblock. Απόψε Πέμπτη χάσαμε και Old House Playground που έπαιζαν στο Mad, αλλά μπορεί η βόλτα το Σάββατο να μας βγάλει να τους δούμε στο Nosotros, αλλιώς στις 21 στο After Dark. Καταπληκτικό γκρουπ, ξεχωριστός ήχος, πολύ ωραία αντρική φωνή (Τρύφων rules!) και ...πολύ καλά παιδιά που θα'λεγε και ο Καλυβάτσης. Αύριο Παρασκευή, λέμε να περάσουμε να χαιρετίσουμε Θανασάκη Παπακωνσταντίνου, καθώς τελειώνει τις αθηναϊκές του εμφανίσεις και του χρόνου το καλοκαίρι δεν θα'χει λα λα. Το Σάββατο ίσως να αφήσουμε στην άκρη τις avant-garde ανησυχίες μας και να προσπαθήσουμε να χωθούμε στους Ojos De Brujo. Έχουμε τις πληροφορίες μας ότι αυτό μπορεί να είναι εφικτό. Το ίδιο το γκρουπ έχει πληροφορηθεί την τιμή του εισιτηρίου (45 ευρώπουλα) και σκοπεύει να κάνει κάτι γι αυτό (και για μας που δεν έχουμε), γιατί δεν παίζουν ποτέ με τόσο ακριβό εισιτήριο (λένε). Την Κυριακή θα πάμε στο Παράφωνο να πιούμε τσάι και να ακούσουμε Tabako Trio (Βόμβολος, Μπαντούκ, Μισυρλής). Και, όχι, δεν κλείνει η εβδομάδα! Δευτέρα ξεκινάει στο Περοκέ η παράσταση χορού με μουσική και performance των Mary & The Boy. Ευτυχώς παίζει και την Τρίτη (αλλά και στις 18 και 19 του μήνα), γιατί εμείς θα είμαστε στο Παλλάς για τους e.s.t. (Esbjorn Svensson Trio). Την Τρίτη μάλλον πάλι δεν θα δούμε Mary (πάμε για την άλλη εβδομάδα), γιατί λέμε για Gagarin και Ανάσες των Λύκων με Αγγελάκα και Βελιώτη. Παρασκευή 15, Lost Bodies στο Μικρό Μουσικό και Σάββατο 16, TOOL! Φήμες λένε ότι ο Costinho ενδέχεται να μην συνοδεύσει τη Sophia και τον Boy στο πολυαναμενόμενο live της δεκαετίας, για να πάει να τσεκάρει Bolek (solo!) που θα κάνει opening στη Joan As Policewoman στο Gagarin. Βαρύ πρόγραμμα, ουφ! Και καπάκι μετά έρχεται το μεγάλο πάρτι, όπου έχει να γίνει το έλα να δεις! Σύντομα...

Respect

Τι άλλο να θέλει ένα γκρουπ στο ξεκίνημά του, όταν έχει το respect του Μάκη Μηλάτου, ενός από τους λίγους (μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού) πραγματικούς μουσικοκριτικούς στην Ελλάδα; Εμείς θεωρούμε τιμή μας και μόνο που έγραψε για τη δουλειά μας, ενώ η χαρά γίνεται διπλή απ'τη στιγμή που το CD μας καταχωρήθηκε στις προτάσεις που αξίζουν τον κόπο. Ιδού λοιπόν η κριτική του, που δημοσιεύτηκε στην Athens Voice (23-29 Νοεμβρίου 2006):

"Οι Night On Earth με το άλμπουμ "Stage/Radio" ρισκάρουν με μια μουσική περιπέτεια, ένα τολμηρό ντεμπούτο (διπλό cd με 8 συνολικά 15λεπτες συνθέσεις) με αίσιο τέλος. Ταξιδεύουν ως το trip hop των Portishead, χάνονται μέσα στο progressive της δεκαετίας του '70, αγγίζουν τις πιανιστικές μελωδίες του Χατζιδάκι, τις πειραματικές αναζητήσεις του Zappa, την τζαζ του Coltrane, τους ήχους του Γιάννη Χρήστου και δημιουργούν αυτό που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν: "This is not a soundtrack. This is the film". Αξίζει να το δεις..."

Οοο-Οοο-Όμορφη Θεσσαλονίκη

Από που ν'αρχίσουμε και που να τελειώσουμε;... Λείψαμε αρκετές μέρες από τα οικεία εδάφη της Αθήνας, ας πούμε μια βδομάδα, και έγιναν πολλά. Live κάναμε, live ακυρώσαμε, ταινίες είδαμε, κριτικές μας έγραψαν, συνεντεύξεις, χαϊλίκια, τι να πρωτοπούμε... Επειδή όμως δεν είμαστε λιγότερο ματαιοδόξοι από τον μέσο αρτίστα, κρατάμε καλό λογαριασμό (και αρχείο) των όσων λέγονται -και γράφονται- για το ψώνιο μας. Έχουμε και λέμε: κριτικές για το CDακι μας που δημοσιεύτηκαν σε Athens Voice και Καλειδοσκόπιο, καθώς και αναφορές σε άλλα έντυπα, ακολουθούν σε επόμενο ξεχωριστό post. Σ'αυτό το post, θα σας πούμε ότι περάσαμε πολύ ωραία στη Θεσσαλονίκη μαζί με την τρομερή παρέα του ΡΟΖ, το οποίο δυστυχώς δεν έσκισε στα βραβεία. Έσκισε όμως στις εντυπώσεις. Ήταν πολύ συγκινητικό να σταματάνε διάφοροι τον Αλέξανδρο συνέχεια μέσα στους χώρους του Φεστιβάλ για να του μεταφέρουν το πόσο συγκινήθηκαν και τους άγγιξε η ταινία. Όσο για την παρωδία των κρατικών βραβείων (αλλά και εν μέρει και αυτών του διεθνούς) και την αδικία σχετικά με το ΡΟΖ, παραπέμπουμε στα άρθρα των εφημερίδων Ελευθεροτυπία (κείμενο Βένας Γεωργακοπούλου) και Τα Νέα (κείμενο Κάγιου και κείμενο Δανίκα). Δεν ανησυχούμε ιδιαίτερα βέβαια, γιατί το ΡΟΖ θα βρει το δρόμο που του πρέπει κι αυτό το φροντίζουν πάντα οι υπόγειες διαδρομές που μας κάνουν και συναντιόμαστε -όταν αξίζει πραγματικά τον κόπο μια προσπάθεια. Η ευαισθησία της ταινίας και του δημιουργού της ξεχειλίζει και σίγουρα δεν μπορεί να χωρέσει στα "μοιράσματα" και στα "κανονίσματα" που κάποιοι χωμένοι σε γραφεία έχουν ονομάσει "ελληνικό κινηματογράφο".
Ένα δεύτερο μπράβο στον Αλέξανδρο, αλλά και στη Μαιρούλα και την Ειρήνη που (ως Mary & The Boy) έπαιξαν σούπερ στη βραδιά των κρατικών βραβείων και άντεξαν (όλη εκείνη τη μέρα) την ηλιθιότητα και την ανευθυνότητα των "υπευθύνων" του Μεγάρου Μουσικής. Είμαστε περήφανοι που τους είδαμε και τους ακούσαμε εκεί μέσα, αν και κάποιοι προσπαθούσαν για το αντίθετο.
Όπως επίσης, είμαστε περήφανοι και χαρούμενοι που μοιραστήκαμε τη σκηνή μαζί τους σε ένα από τα καλύτερά τους live, όπου πλάκα-πλάκα έπαιξαν 23 κομμάτια!!!!! Επίσημο review για το live αυτό μπορείτε να βρείτε εδώ, αλλά και εδώ, όπως επίσης και σε πολλά σαλονικιότικα blogs (τι διάολο, όλοι γράφουν εκεί πάνω;...).
Η βαβούρα πολλή μέσα στο Residents, η σκηνή στριμόκωλη, αλλά το κλίμα ηλεκτρισμένο (με την καλή έννοια που λένε). Κοινό που ήθελε πραγματικά να δει τα γκρουπ και να τ'ακούσει, χωρίς να τους ζητάει να αποδείξουν κάτι -κι αυτό ιδιαίτερα για την περίπτωση των Mary έχει μεγάλη σημασία, μετά από όλα αυτά που τους έχουν σύρει διάφοροι καλοθελητές. Εμείς σε ακουστική κατάσταση, με Λαγό σε jazz παράκρουση (πρώτη φορά πάτησε Θεσσαλονίκη το παιδί!), Κλείτο σε δημιουργικό παροξυσμό, Κωστή σε commando mood (θα αλώσουμε την πόλη...) και Σοφία με κουκλίστικη εμφάνιση και τσαμπουκά λοκατζή (πάλι με την καλή έννοια). Τι άλλο να πούμε εμείς; Απλά περάσαμε σούπερ και δεν ξεχνάμε βέβαια δείπνο συντελεστών ΡΟΖ τελευταία μέρα, όπου μετά από πολύ φαγητό και κρασί, η παρέα προσέφερε στους μαγαζάτορες μια πλούσια αναδρομή στο καλό ελληνικό και ξένο τραγούδι!...
ΥΓ.Το live στη Ξάνθη ακυρώθηκε (κυρίως για λόγους υγείας), με την υπόσχεση όμως εκ μέρους μας πως θα ανέβουμε σύντομα, πραγματοποιώντας και μια μίνι βόρεια περιοδεία!

επίθεση στο βορρά!

Επιτέλους ερχόμαστε και προς τα πάνω (καιρός δεν ήταν;)! Πρώτα, συντονιζόμαστε στους 95 μεγάκυκλους στα FM γύρω από τις Σέρρες, όπου εκπέμπει ο δραστήριος Ρόδον FM. Τη Δευτέρα (20 του μήνα), ο Μιχάλης Εμμανουηλίδης φιλοξενεί στην εκπομπή του (21.00-23.00) την πρώτη μεγάλου μήκους ραδιοφωνική συνέντευξή μας. Εμείς όμως θα είμαστε ήδη Θεσσαλονίκη, θα βλέπουμε ταινίες και θα προβάρουμε, καθώς την Τρίτη παίζουμε 'ιν ε σάιλεντ γουέι' στο περήφανο Residents (και ευχαριστούμε κι από δω την ψυχή του μαγαζιού, Γιώργο Χριστιανάκη) μαζί με τους αγαπημένους Mary & The Boy -καιρός ήταν και γι αυτούς, πρώτο live στη Θεσσαλονίκη (κόλαση!). Τετάρτη και Πέμπτη δεν έχουμε μάτια παρά μόνο για το 'Ροζ' του Αλέξανδρου (ελπίζουμε του Χρυσού Αλέξανδρου). Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ταινία, μπορείτε να βρείτε και στο site του φεστιβάλ, δηλαδή εδώκι εδώ. Το Σάββατο που ακολουθεί (25 του μήνα) θα παίξουμε (χάρη στο Μικελάντζελο και την παρέα του) στις Καπναποθήκες 'Π' στην Ξάνθη, πάλι 'ιν ε σάιλεντ γουέι' και πάλι με τους Mary & The Boy. Επιστρέφουμε Θεσσαλονίκη για τα βραβεία και καθόμαστε πρώτη πρώτη σειρά (πλάι στον υπουργό) για να απολαύσουμε Mary & The Boy στην τελετή λήξης (πλάι και σε άλλα ελληνικά group) και βραβεία στα χέρια του Αλέξανδρου. Επιστρέφουμε Αθήνα και ωπ! πάλι λάιβ, την Πέμπτη 30 του μήνα, στον cult Δίαυλο στο Κουκάκι. Αν μπερδευτήκατε, τσεκάρετε το σάιτ μας: τρία ντάμπλγιου τελεία μαησπέης τελεία κομ σλας ναϊτονέρθ!

songs to die for

ζήτω οι λίστες!
μερικά τραγουδια για τραγουδιστές και μη που με συγκινούν ιδιαιτέρως.ελπίζω και κανέναν άλλο εκει έξω...
οι προτασεις για ανάπτυξη της λίστας ειναι καλοδεχούμενες

eyes that last I saw in tears - Jani Christou (ποίημα του T.S. Eliot,mezzo soprano:Alice Gabbai)
Ρόζα Ροζαλία - Λιλλιπούπολη (ο καλύτερος δίσκος του κόσμου)
gloomy sunday - Billie Holiday (Reszo Seress)
llorando - Rebecca Del Rio (Roy Orbison)
sophisticated lady- Sarah Vaughan (Parish/Ellington/Mills)
nature boy-Nat King Cole (Eden Ahbez)
grace - Jeff Buckley
travel - the gathering
think - Aretha Franklin
pluto- Bjork
Alice - Cocteau Twins
ano de amor - Luz Casal

Όλα Ροζ!

Τα λέμε απλά, σαν δελτίο τύπου: το ΡΟΖ είναι η δεύτερη ταινία του αγαπημένου μας φίλου Αλέξανδρου Βούλγαρη. Συμμετέχει φέτος στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έχει επιλεγεί και για το διεθνές διαγωνιστικό. Οι προβολές της θα γίνουν την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου, στις 22.30, στο Ολύμπιον, και την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, στις 18.45, στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη (προβλήτα). Εν είδει εορταστικού event, οι Mary & The Boy και οι αφεντιές μας, θα παίξουν ζωντανά (και τσάμπα!) στο πάντα αγαπημένο Residents της Θεσσαλονίκης (Στρατηγού Καλλάρη 4) την Τρίτη 21 Νοεμβρίου, γύρω στις 21.00.
Τα λέμε φορτισμένα, γιατί είμαστε proud to be part of the subject: θα είμαστε εκεί για την υπέροχη ταινία του Αλέξανδρου, για να τη στηρίξουμε, για να γεμίσουμε τη Θεσσαλονίκη Ροζ, για να αναστατώσουμε το σύμπαν (όσο μπορούμε), για το ροκ, για τις παλιές καλές αναμνήσεις, για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Επισκεφθείτε το site:

η Otenet μας αγαπάει (πιο πολύ από τον Χατζηγιάννη)!

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε όμορφα λόγια για μας στο portal της Otenet. Συνήθως αφορούν τις ανακοινώσεις των ζωντανών μας εμφανίσεων και ξεπερνούν μια απλή δημοσίευση του δελτίου τύπου. Τους ευχαριστούμε ούτως ή άλλως. Χωρίς όμως να γνωρίζουμε ότι το συγκεκριμένο portal δημοσιεύει και κριτικές δίσκων ή να γνωρίζουμε κάποιον από τους συντάκτες του, ούτε καν να έχουμε στείλει (εν είδει promotion) το CDάκι μας, διαπιστώσαμε πως έχει κάνει σε αυτό μία πολύ συγκινητική κρίτικη (ω ναι, είμεθα και λίγο ματαιόδοξοι βρε αδερφέ...). Αν έμπαινε ζήτημα ανταλλακτικής αξίας των καλών λόγων και πράξεων, θα ζητούσαμε -και μόνο- φτηνότερες χρεώσεις στα κινητά μας από την otenet. pleeeeeeease!...
Ιδού η κριτική (και για τους άπιστους εδώ), αξιολογημένη με 4 στα 5:

"Πρέπει να σταματήσουμε να παραπονιόμαστε. Πρέπει να βάλουμε αυτή τη συνηθισμένη μίζερη ατάκα ότι και καλά στην Ελλάδα δεν συμβαίνει τίποτα στην άκρη και να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε το ταλέντο όπου το βρίσκουμε, απορρίπτοντας τις ετοιμοπαράδοτες μετριότητες. Όσοι λοιπόν διατείνονται ότι δεν υπάρχει ποιοτικό ελληνικό rock, το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να ακούσουν το ντεμπούτο album των Night On Earth. Χωρίς πολλούς πλεονασμούς, χωρίς κουραστικές επαναλήψεις και με μια βαλίτσα γεμάτη έμπνευση και πάθος για τη μουσική, το οκταμελές group κυκλοφόρησε επιτέλους τον πρώτο του δίσκο από την εταιρεία Οutlandish. To album σου δίνει έντονα την αίσθηση του αυτοσχεδιασμού, το οποίο άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο, καθώς η πολύ καλή φήμη που έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα το σχήμα οφείλεται κυρίως στα live του. Οι Night On Earth ακροβατούν ανάμεσα στον πειραματισμό, την jazz και το rock, αναπτύσσοντας συνθέσεις με ροή, δομή και ατμόσφαιρα. Οι κριτικές που έχουν λάβει ήδη είναι διθυραμβικές και σίγουρα αυτό είναι μόνο η αρχή. Μην παραλείψετε να παρακολουθήσετε το ανερχόμενο αυτό συγκρότημα από το ξεκίνημα της καριέρας του".

νυχτερινό playlist #01

και για να περάσει η ώρα, δίνω ένα πρόχειρο playlist των μουσικών που άκουσα σήμερα, με συνοπτικά ηλίθια σχόλια. έτσι, για να αρχίσουμε και αυτό το παιχνίδι. ιν νόου παρτίκιουλαρ όρντερ λοιπόν:

Keith Jarrett - Tokyo Concert (από το 6πλο Sun Bear Concerts)
απλά μαγευτικό, για τους fans εννοείται. όλα τα λεφτά το encore κομμάτι (όχι μόνο για τους fans)

Stuart A. Staples - Leaving Songs
απλά το κατέβασα από απορία και ήθελα να το ακούσω. θα μπορούσε να υπογράφεται και ως Tindersticks. ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Moondog - Moondog
περίεργο, αλλά ευφυές. δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν μου αρέσει. απαιτεί ακροάσεις. μάλλον θα κατεβάσω κι άλλα.

Cut Chemist - The Audiences Listening
superb. μπορεί από τον μάγο να περιμένει κανείς περισσότερα, αλλά υπάρχουν εδώ killer tracks. με γυρίζει στη χρυσή εποχή του big beat.

Christina Aguilera - Back To Basics
το ακούμε εδώ λόγω Σοφίας. ήθελε να το έχει. χαλάλι της. αξίζει τον κόπο. σούπερ χιτς με παραγωγάρα και τρελό φανκ. λες και της έχει γράψει ο Prince τον δίσκο. το δεύτερο CD ακόμα καλύτερο.

Medeski Scofield Martin & Wood - Out Louder
θαρρώ πως είναι πολύ καινούριο. μαζί με Scofield. μία φορά πρόλαβα να το ακούσω. super funk. μεγάλες στιγμές.

Jason Moran - Same Mother
αγαπημένος πιανίστας ναι. αυτό όμως κάπως με ξένισε. αρκετά fusion για τα γούστα μου ίσως. δεν ξέρω. έχω κολλήσει με ένα παλιότερο CD του, το 'Facing Left' στη Blue Note. απίστευτη δισκάρα!

Johnny Cash - Live At Folsom Prison
σπέρνει. απίστευτη ενέργεια.

Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around
σπέρνει. απίστευτη ωριμότητα.

Wayne Shorter Quartet Live
επειδή πήγα Θεσσαλονίκη και τον απόλαυσα. βλέπω βιντεάκι από παλιότερο live με το ίδιο κουαρτέτο. Danilo Perez, John Patitucci, Brian Blade. μία λέξη: ομάδα.

Ο (μονίμως) υπερβάλλων Ζήλος

Στο τεύχος 338 του περιοδικού Αθηνόραμα, ο έγκυρος μουσικοκριτικός Αργύρης Ζήλος αφιέρωσε λίγες γραμμές και 3 αστεράκια (στην κλίμακα των 5) για το CD των Night On Earth. Ιδού το πλήρες κείμενό του:

"Απογαλακτισμένο απ'την αυτοσχέδια κραιπάλη των Paracroussis, θα έλεγες ότι το 8μελές σχήμα (πιάνο, κιθάρα, μπάσο, σαξόφωνο, φλάουτο, βιολί, ντραμς, φωνή) νιώθει πιότερη ζέση με τους ρομαντικούς συνειρμούς των πλήκτρων απ'ό,τι εκεί έξω στη μεταφορμαλιστική αρένα - που όμως δεν τη σκιάζεται κιόλας: ακούστε το φυγόκεντρο 2ο cd".

Στα comments αυτού του post μπορείτε να διαβάσετε και τις αντιδράσεις μελών του γκρουπ (ολόκληρος Ζήλος είναι αυτός!).

avopolis για γούρι!

Θα ξεκινήσουμε το blog μας με την πρώτη κριτική που πήρε το debut CD μας από τον Χάρη Συμβουλίδη στο avopolis.gr, η οποία ΝΑΙ ήταν πολύ καλή και τη δημοσιεύουμε για γούρι!!! Η βαθμολογία του ήταν "καθαρά" 4 αστεράκια στα 5 (που αντιστοιχεί στο "απαραίτητο", λίγο δηλαδή πριν το "αριστούργημα" στα 4 1/2 και το "κλασικό" στα 5) και για όσους δεν πιστεύουν, να πάνε εδώ. Ιδού λοιπόν το κείμενο:

"Τα τελευταία ένα-δύο χρόνια έχουν ακουστεί αρκετά διθυραμβικά σχόλια για νέες αγγλόφωνες ελληνικές pop/rock μπάντες, τα περισσότερα από τα οποία αποκαλύπτουν περισσότερα για το τι θα ήθελαν να υπάρχει στην Ελλάδα αυτοί που τα γράφουν και τα λένε, παρά έχουν σχέση με την αληθινή αξία των καλλιτεχνών στους οποίους αναφέρονται. Μία από τις λίγες περιπτώσεις που κατά τη γνώμη μου αξίζει κάθε λέξη αυτού του εγχώριου εναλλακτικού hype είναι οι οκταμελείς Night On Earth, πράγμα το οποίο πιστοποιείται και εδώ, στο ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, που στέκεται στο ύψος όσων προσδοκιών είχαν καλλιεργήσει οι ως τώρα ζωντανές τους εμφανίσεις.

Αν και ξεκίνημα, το Night On Earth δεν ακολουθεί καμία από τις συμβάσεις που συνήθως «επιβάλλονται» στα ντεμπούτο albums της ελληνικής pop/rock σκηνής. Το cd είναι διπλό, περιέχοντας σχεδόν δύο ώρες μουσικής, ο στίχος είναι αποκλειστικά αγγλόφωνος και ο ήχος τους, όπως ξέρουν καλά όσοι τους έχουν δει live, αρνείται πεισματικά να καταταχθεί σε κάποια κατηγορία, αρεσκόμενος αντιθέτως, σαν κατεργάρικο πιτσιρίκι, να πηδάει από τη μια «ταμπέλα» στην άλλη, δημιουργώντας ένα κολλάζ jazz, rock και μουσικής για soundtracks, όπου οι πιανιστικοί αυτοσχεδιασμοί του Keith Jarrett συναντούν την avant-garde αισθητική του John Zorn, τους Yes, ακόμα και τους Portishead. Σε χέρια λιγότερων ταλαντούχων ανθρώπων το παραπάνω παζλ θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε ένα μεγαλοπρεπέστατο ναυάγιο, στην περίπτωση όμως των Night On Earth οδηγεί αντιθέτως σε κάτι το ξεχωριστό.

Το πρώτο cd (Stage) περιέχει τέσσερεις συνθέσεις ζωντανά ηχογραφημένες στο Μικρό Μουσικό Θέατρο τον Δεκέμβριο του 2005, κατορθώνοντας να μεταφέρει μια πολύ αντιπροσωπευτική εικόνα της live ενεργητικότητας της μπάντας. Πρωταγωνιστεί το σπαραχτικό δεκαπεντάλεπτο “Hotel”, μια σπειροειδής κατάβαση στα τρίσβαθα της ανθρώπινης απελπισίας, με την ερμηνεύτρια Σοφία να δίνει μια πολύ συγκινητική ερμηνεία, φέρνοντας κατά νου τη Beth Gibbons. Δίπλα του στέκεται το εντυπωσιακό οργανικό “Roomcloser”, μια πολυεπίπεδη, λυρική σύνθεση, ικανή να φέρει δάκρυα στα μάτια χωρίς να χρειαστεί να ακουστεί ούτε καν μια λέξη. Αξιόλογα όμως είναι και το “Little Night Music”, που μπορεί να χάνεται λίγο στον κόσμο του, αλλά διορθώνει τις εντυπώσεις καταλήγοντας σε ένα δυναμικότατο κρεσέντο, καθώς και το “Tango De La Lluvia”, βασισμένο σε θέμα από ένα κομψό tango του μεγάλου συνθέτη Astor Piazzolla. Το δεύτερο cd (Radio) βρίσκει τους Night On Earth στο στούντιο, κυριαρχούμενους από ένα ιδιαίτερα πειραματικό και ταξιδιάρικο πνεύμα, που τους ωθεί σε avant-garde μονοπάτια, τα οποία εκφράζουν με οργανικούς κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτοσχεδιασμούς. Καλύτερη στιγμή εδώ είναι το “Latitudinarian”, στις άλλες όμως περιπτώσεις η διάρκεια των συνθέσεων και ο χαρακτήρας τους καθιστούν το όλο εγχείρημα συχνά-πυκνά δυσπροσπέλαστο, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι στερείται και ενδιαφέροντος. Κατά την άποψή μου πάντως στιγμές όπως το “Triphope” ή το “Improviolation” θα κέρδιζαν περισσότερο σε αιχμή αν ήταν πιο συμμαζεμένες χρονικά.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ασυμβίβαστη και ιδιαίτερη τραγουδοποιία, η οποία αναβλύζει σαν καθάρια πηγή προς όποια ηχητική κατεύθυνση επιλέξει, εκφράζοντας με νότες μια παλέτα συναισθηματικών εντάσεων, που τοποθετούνται σε έναν καθαρά αρτίστικο και ελευθεριακό καμβά. Οι Night On Earth ανθίζουν βέβαια υπό συγκεκριμένες συνθήκες, καθώς η μουσική τους δεν είναι συμβατή ούτε με όλες τις ώρες της ημέρας, ούτε με όλες τις διαθέσεις. Αν όμως πετύχετε την κατάλληλη χημεία είναι η γνώμη μου πως θα πραγματοποιήσετε επαφή με ένα group που δείχνει να έχει δυνατότητες ώστε να αφήσει εποχή στον χώρο όπου διάλεξε να κινηθεί".

κάθε αρχή και δύσκολη...

Σας καλοσωρίζουμε στο blog των Night On Earth. Αυτός είναι ο χώρος που θα 'ανεβάζουμε' τις σκέψεις μας, τις γκρίνιες μας, ανακοινώσεις για τις live εμφανίσεις μας, κριτική των live εμφανίσεων, δημοσιεύσεις και κείμενα που μας αφορούν. Ελπίζουμε (όλα αυτά) να αφορούν κι εσάς...