ποπ

«Νομίζω πως στην εμπορευματοποιημένη ποπ έχει χαθεί ο τόνος, αυτό που προωθείται πια ως τόνος δεν είναι η νότα αλλά ο ήχος. Φανταστείτε πόσες γλώσσες υπάρχουν σήμερα στην επιφάνεια της γης, πόσες λέξεις που δεν γνωρίζουμε την πραγματική σημασία τους. Αν τις μετατρέψουμε σε νότες, γίνεται πολύ πιο εύκολο να τις μοιραστούν οι άνθρωποι. Ομως, παρ' ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν μ' αυτό τον ήχο ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκαν και τι γλώσσα μιλάνε, δύσκολα μαθαίνουν για το νόημα και το σκοπό της ζωής. Η γυναίκα δεν ενδιαφέρεται να μάθει για το τι είναι στην πραγματικότητα ο άνδρας, πόσο πολύτιμος είναι γι' αυτήν, το αντίστοιχο βεβαίως ισχύει και για τον άνδρα».

Ornette Coleman, από τη συνέντευξη στο Γιώργο Χριστοδουλόπουλο (Ελευθεροτυπία, 6/7/08)



ΥΓ. Η αντίστροφη μέτρηση για το βράδι της Παρασκευής έχει αρχίσει...

φρη γιορ μάηντ εντ γιορ ας γουήλ φόλοου...*

Κατ'αρχήν, να ξέρετε ότι αυτό το ποστ γράφεται μετά από κατανάλωση σεβαστής ποσότητας μπύρας και μετά το πέρας της αποψινής υπερσυναυλίας -την οποία φήμες την ήθελαν να είναι η συναυλία της χρονιάς και την οποία η απτή πραγματικότητα την έκανε να είναι πράγματι η συναυλία της χρονιάς (μέχρι τώρα δηλαδή, γιατί το χειμώνα έρχεται και Herbie και DeJohnette, κάτσε καλά...). Και η περί ου ο λόγος, δεν είναι άλλη από τη μαγική και συγκλονιστική εμφάνιση της απίστευτης κοντοπίθαρης Sharon Jones, μετά των Dap-Kings της, στο Γκαγκάρειον Ίδρυμα της οδού Λιοσίων. Και επειδή σύμφωνα με το φίλο μου το Σπαρτιάτη, η γκρίνια δεν πάει ποτέ πριν από μια συναυλία, αλλά μόνο μετά και αν, δηλώνω ότι δεν έχω να πω και πολλά για την ίδια τη συναυλία παρά μόνο να εκθέσω τώρα εδώ τις γκρίνιες μου. Όσοι ήταν εκεί το απόλαυσαν με την ψυχή τους, ξέρουν πολύ καλά τι είδαν, τι άκουσαν και τι έζησαν, όπως και οι αρμόδιες αρχές γνωρίζουν πολύ καλά ότι παρά τρίχα γλιτώσαμε το τρίτο αποτελειωτικό encore -που θα σήκωνε από τον τάφο και το μεγάλο godfather James Brown (ίσως και τον Ray Charles). Όσοι τυχεροί βρεθήκαμε απόψε στη στρούγγα (με τον άψογο κλιματισμό, να σημειωθεί παρακαλώ) ξέρουμε πόσο λιώσαμε τα κορμάκια μας κατά το φρενήρες δίωρο (μα, μόνο τόσο λίγο;...) που μας προσέφεραν με αδυσώπητη και ανηλεή αντοχή η μεγάλη κυρία και οι μεγάλοι μουσικοί της.

Η γκρίνια πάει σε όσους δεν ήρθαν, σε όσους ανάγκασαν την προπώληση και την άλλη πώληση να μετράει κουκιά και σπασμένα και έτσι να μεταφερθεί αυτό το πανηγύρι από το φυσικό του χώρο (Θέατρο Βράχων) σε ένα μέρος "χωρίς ουρανό από πάνω μας", σε όσους επιμένουν εναλλακτικά και πασαλιμανιώτικα, αλλά την κρίσιμη ώρα αποδεικνύονται οι πλέον συντηρητικοί και προβλέψιμοι εκτιμώντας ως πιο σημαντικό ένα σαββατοκύριακο στην Πάρο ή γουερέβερ, σε όσους γεμίζουν τα νεοfunk στέκια της Πανόρμου και του Γκαζιού και την έχουν δει γκουρού του rare και deep funk (πρόσφατο αθηναϊκό τρεντ), αλλά αν δεν τους πεις φωναχτά στ'αυτί "Σεξ Μασίν ρεεεε, Τζέημς Μπράουν!" (η γνωστή 'Γκεράπα' δηλαδή), δεν λένε να λικνίσουν το κορμί τους ή να κοιτάξουν λίγο παραπέρα και να καταλάβουν ότι και 100 Amy Winehousούσες να τους φέρεις στη σκηνή, δεν πιάνουν μία μπροστά στην ενέργεια της 50χρονης αεικίνητης Jones, ενώ και η ενημερότητά τους γύρω από τις soul γυναικείες φωνές ξεκινά από την Aretha και καταλήγει στην Franklin (στην καλύτερη...).

Τα μπράβο πάνε στο μεσιέ Τριανταφυλλίδη που είχε τα γκατς και την ευθύνη να οργανώσει τη μεγαλύτερη συναυλία του καλοκαιριού (τουλάχιστον), για την οποία είμαι σίγουρος ότι μπήκε μέσα. Ευτυχώς, πάντα υπάρχει η Μαλακάσα με τις σταθερές αξίες. Οι ορδές, λοιπόν, στον Manu Chao, κάτι σαν εθνικό καθήκον. Αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε... Και μετά γκρινιάζουμε κι από πάνω...


* υπόλοιπο από πέρσι, από την εμφάνιση του θηριώδη Γιώργου Κλίντον στους Βράχους...

απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας

"Ήμουν από αυτούς που ως υπουργός Υγείας όχι μόνο συμφώνησα να έρθει ο Γιώργος Λούκος ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, αλλά έβαλα πολύ μεγάλη πλάτη".
Νικήτας Κακλαμάνης

Αυτό θα πει γενναιοδωρία αχάριστοι Αθηναίοι. Κι αφού ποτέ δεν το εκτιμήσατε, γι αυτό είναι εδώ ο Δήμαρχος, να το βροντοφωνάξει και να το ξέρετε (και φυσικά, να έχει ισχυρό -πλην χυδαίο- άλλοθι απέναντι σε οποιαδήποτε καταγγελία ή έστω μουρμούρα τον θέλει ανταγωνιστή του Λούκου και σαμποτέρ του Φεστιβάλ Αθηνών). Και έτσι, μπορεί να γίνει πλέον αντιληπτό και πλήρως κατανοητό, ότι η περίφημη διαπλοκή δεν περνάει μόνο μέσα από τα μαύρα χρήματα της Siemens, ούτε σταματάει στις (έωλες) μομφές κατά του Ζαχοδίαιτου πολιτιστικού μοντέλου. Το πιο αστείο, όμως, είναι ότι ο διαπλεκόμενος -προκειμένου να σώσει το τομάρι του (όπως π.χ. ο Τσουκάτος)- φτάνει να μεταχειρίζεται την εμπλοκή του και ως άλλοθι. Είναι, πραγματικά, αστείο όμως;...

[ μ'αυτά και μ'αυτά, το πανηγύρι ολοκληρώνεται και έχουμε πλέον μια πλήρη εικόνα όσο αφορά τη διαδικασία, τις κινήσεις, τις προθέσεις, τα κίνητρα και το κόστος της όλης ιστορίας. and the circus leaves town... ]

update: ola kala

Κι ενώ η Τουρκία πάει ολοταχώς για να το σηκώσει και να κάνει την έκπληξη του φετινού Euro, κατά την παράδοση της προηγούμενης πρωταθλήτριας (με την οποία βέβαια την χωρίζουν μερικά καντάρια μπάλας, κατάρτισης και οργάνωσης), εμείς -ελλείψει εθνικών ηρώων και φέτος, ποδοσφαιρικών ή μη- συνεχίζουμε στο ίδιο πρότζεκτ, σ'αυτό που ξέρουμε πολύ καλά, στο μόνο που είμαστε αβλεπί πρωταθλητές, με τον δεύτερο και τον τρίτο να έχουν φάει τη σκόνη μας και να μην φαίνονται καν στον ορίζοντα. Συνέχεια, λοιπόν, στην υπόθεση του σφραγίσματος τους θεάτρου του Λυκαβηττού, εξίσου τραγελαφική όσο και η αρχή της. Το θέατρο ξανάνοιξε, οι συναυλίες θα γίνουν κανονικά, ο Δήμος Αθηναίων είναι πια κύριος (sic) και με το γράμμα του νόμου (και καλά), οι ανακοινώσεις πέφτουν βροχή (γελάστε εδώ, εδώ κι εδώ), η καμπάνια δυσφήμισης του Φεστιβάλ Αθηνών (που άρχισε πέρσι με το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και κάποιους παρατρεχάμενους πολιτευτές) συνεχίζεται απρόσκοπτα, η διοργανώτρια εταιρεία που έχασε του κόσμου τα λεφτά (και την αξιοπιστία) από τη (μη) συναυλία του James Blunt θα ψάξει μάταια το δίκιο της δια της δικαστικής οδού και έτσι πάει ο κόσμος... Κι όλοι εμείς, φυσικά, παρακολουθούμε σαν χάνοι (όσοι παρακολουθούμε τέλοσπάντων) άλλη μια γλαφυρή έκφανση του συλλογικού μας ασυνείδητου, που πλέον μπορεί να λογίζεται ως απόλυτα συνειδητό, συνειδητότατο, άλλη μια ρωγμή της σύγχρονης νεοελληνικής λεβεντιάς, που πλέον μπορεί να λογίζεται όχι ως ρωγμή, αλλά ως άρρηκτο δομικό συστατικό της, ως θεμέλιος λίθος και πεμπτουσία της, γιατί πια η λεβεντιά δεν έγκειται στην ευγένεια της ψυχής και σε αυτά που ο ταλαίπωρος Περικλής ματαιοπονώντας εξιστορούσε στους Αθηναίους, δεν έγκειται στην ευγένεια των πράξεων, των πράξεών μας, αλλά στη νίκη, στην κατατρόπωση του αντιπάλου και τον ηθικό εκμηδενισμό του, στην απαξίωση των πράξεών του, στην απόλυτη επικράτησή μας. Ως λεβεντιά λογίζεται πλέον το δίκιο του ισχυρού (καμώμενοι πως είμαστε ο ισχυρός), η έπαρση και η ψωροπερηφάνια για νίκες που από λάθος ή σπόντα συνέβησαν, που η λογική και η μέθοδός μας ποτέ δεν υποσχέθηκαν (ούτε καν προετοίμασαν, ούτε καν αξιώθηκαν). Μια δήθεν λεβεντιά, μια τσάμπα μαγκιά, μια κακόγουστη ενοχλητική παράτα, που περιφέρει ως λάφυρα και αξίες την πολιτιστική μας ένδεια, την πλήρη χρεωκοπία μας, που βαφτίζει κεκτημένο πολιτισμό της τις μικρές ρωγμές του πολιτισμού των άλλων, τις μικρές και (ασήμαντες) εκείνες τρύπες όπου βρίσκει χώρο και επωάζει η μισαλλοδοξία μας και η (σημαντική) αμορφωσιά μας. Μια ντεμέκ εικόνα Αη-Γιώργη νικητή που δεν πατάει όμως πάνω στο νικημένο τέρας, αλλά πάνω σε σκουπίδια, πάνω στο τίποτα. Και το ονομάζει αυτό νίκη. Και όσο το βλέπεις, περισσότερο το λυπάσαι, παρά οργίζεσαι μαζί του.

good will hunting

Την ίδια ώρα που η γείτονος χώρα, η δήθεν βάρβαρη και μεσαιωνική, μέσω του αντιπροσωπευτικού της ποδοσφαιρικού συγκροτήματος, διαφημίζει με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο ποια είναι τα όρια που μπορεί να αγγίξει και να ξεπεράσει η δύναμη της θέλησης (έστω και με έναν τρόπο τον οποίο -τουλάχιστον- τα περισσότερα κορίτσια μπορεί να θεωρήσουν ανάξιο λόγου και σημασίας), στην ημεδαπή επιβεβαιώνουμε για άλλη μια φορά -και με τον πιο άγαρμπο και εξευτελιστικό τρόπο- τον κανόνα, εκείνον που ορίζεται από τη δύναμη της μη θέλησης. Στην Ελλάδα του 'παρα πέντε', της αρπαχτής και της προχειρότητας, η ασυνεννοησία και η γραφειοκρατία -ή, ακριβέστερα, ο καταλυτικός συνδυασμός αυτών των δύο- χτυπάει πλέον στο 'και πέντε'. Και -εντελώς τυχαία- χτυπάει ό,τι είχε απομείνει όρθιο και δεν μύριζε ούτε 'παρά πέντε' ούτε αρπαχτή και προχειρότητα. Ή μήπως τελικά η ασυνεννοησία ως εξήγηση είναι η πλέον ναϊφ εκδοχή για να αποφύγουμε τη συνήθη σπέκουλα και τα συνωμοσιολαγνικά σενάρια;

Λουκέτο λοιπόν στο θέατρο του Λυκαβηττού, γιατί έτσι το θέλησε ο Δήμος Αθηναίων. Λουκέτο, ξαφνικό, ξαφνικότατο, και ενώ η καλοκαιρινή σεζόν έχει ήδη αρχίσει, οι συναυλίες έχουν προγραμματιστεί, κάποιες έχουν ήδη πραγματοποιηθεί. Λουκέτο με κόστος που καλούνται να πληρώσουν οι διοργανωτές (να σημειώσω εδώ ότι σπανίως γινόμαστε μάρτυρες ακυρώσεων ή ανεπαρκών διοργανώσεων στο συγκεκριμένο θέατρο), το φιλοθεάμον κοινό, η αξιοπιστία της χώρας μας απέναντι στους ξένους μάνατζερς, αλλά πρώτα απ'όλα η αξιοπιστία του μοναδικού πλέον -και κατ'εξοχήν- αξιόπιστου και έγκυρου θεσμού που λειτουργεί στο μικρό και φτωχό μας Οτινανιστάν: το Φεστιβάλ Αθηνών. Προσωπικές έριδες του Δημάρχου και του κύριου Λούκου; Άλλου είδους ανταγωνισμοί; Ποιος ξέρει... Εκείνο που σίγουρα δεν ξέρουμε προς το παρόν είναι τι τύχη θα έχουν οι πολύ ενδιαφέρουσες συναυλίες που είχαν προγραμματιστεί για τη συνέχεια του καλοκαιριού, με πρώτη και καλύτερη φυσικά εκείνη του Ornette Coleman στις 11 Ιουλίου. Εκείνο που σίγουρα ήδη μας λείπει είναι η βόλτα στα βραχάκια -μια βόλτα που γινόταν πάντα για τη βόλτα, για την παρέα, για την μπύρα και για την περιπέτεια της βραδιάς, που λίγο υπολόγιζε το "ποιος παίζει απόψε"- αλλά και η αίγλη ενός από τους πιο όμορφους συναυλιακούς χώρους του καλοκαιριού. Ας ελπίσουμε πάλι σε κάποιο θαύμα, αφού μόνο σ'αυτά μπορούμε πλέον να ελπίζουμε, μιας και το αυτονόητο μας έχει προ πολλού εγκαταλείψει για να κάνει μόνιμες διακοπές.

[ Μια μικρή ενημέρωση από την Ελευθεροτυπία για τους πρόσφατους τραγέλαφους, πατώντας εδώ κι εδώ, αλλά και από την Καθημερινή σ'αυτό εδώ το λινκ. ]

baslam.gr

Ναι, www.baslam.gr
Μακράν, το πιο όμορφο και χαρούμενο site που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, δύσκολο να του αντισταθείς. Η χαρά του παιδιού, πραγματικά. Εύγε στον Μπασλάμ, γιατί πέρα από τις υπέροχες, παιχνιδιάρικες και ταξιδιάρικες μουσικές του (έχει φορτώσει και κάποια δείγματα στη σελίδα του στο myspace), κάθε τι που προτείνει είναι και ένα μικρό διαμαντάκι κρυμμένο όμορφα και ευγενικά στην απέραντη -και απροσπέλαστη πολλές φορές- χαβούζα της καθημερινής συνήθειας, των χαοτικών ερεθισμάτων και των οτινανικών νοημάτων. Και αξίζει να το ανακαλύψει κανείς.

Για να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας, πάρε και σχετικές φωτογραφίες, στη μία ο Μπασλάμ, στην άλλη ο Σιώτας.

καλοήθης

"...πως γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά..."

Ήρθες δύσκολα και αρχίζεις δύσκολα. Δεν φταις σε τίποτα, δεν μπορούσες και δεν θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις κάτι γι αυτό. Θα γνωρίσεις μόνο πατρική αγκαλιά -έναν υπέροχο άνθρωπο- κι αυτό γιατί, για σένα, αυτή η καριόλα άδικη φύση αποφάσισε ότι δύο υπέροχοι άνθρωποι είναι πολλοί. Θα βλέπεις πράγματα και θ'απορείς.
Αλλά μόνο ένα πράγμα μπορείς να κάνεις:
Να ζήσεις μάτια μου... Να ζήσεις να τους δείξεις τι είναι ζωή...
Καλώς ήρθες μικρέ πρίγκηπα!...

(κακοήθης)

"Ήρθα, για να σκοτώσω. Ο κόσμος με έχει κουράσει. Ήθελα να σκοτώσω οποιονδήποτε. Ήρθα μόνος". Αυτά είπε ο 25χρονος Ιάπωνας, αφού προηγουμένως είχε σπείρει τυφλό θανατικό στο σταθμό μετρό του Ακιχαμπάρα -αρχικά οδηγώντας ένα φορτηγό, παρασέρνοντας όποιον έβρισκε μπροστά του και στη συνέχεια τρέχοντας μέσα στο πλήθος, κρατώντας ένα μαχαίρι.

Γιατί ήρθε μόνος.

Η φίλη μου η Γεωργία δεν είχε κουραστεί από τον κόσμο. Ίσα ίσα, ήθελε να τον αυξήσει, να τον μεγαλώσει. Τον αγαπούσε τον κόσμο. Δεν ήρθε για το κακό οποιουδήποτε. Ίσα ίσα. Ήρθε για να φέρει μια νέα ζωή σ'αυτό τον κόσμο. Ήθελε το καλό, αν όχι οποιουδήποτε, έστω κάποιου. Ένα καλό που με κόπο και αγάπη, με ευθύνη και θυσία, στοργικά και υπομονετικά -όπως η φύση όμορφα ορίζει- μεγάλωνε για 8 μήνες και περίμενε την ώρα και τη στιγμή να το δει να ξεπροβάλλει, να γίνει ζωή, να ξεκινήσει κι αυτό τη δική του αποστολή, να αυξήσει κι άλλο τον κόσμο. Και μαζί της, περιμέναμε όλοι την ώρα και τη στιγμή που ένα κλάμα -το πρώτο κλάμα- θα έφερνε ακόμα μεγαλύτερη χαρά σ'αυτό τον καριόλη κόσμο. Την ώρα και τη στιγμή που ένα απλό τηλεφώνημα θα αύξανε τον κόσμο.

Έφυγε μόνη.

Κι όλα αυτά τα άνετα ευαισθητούλικα κλισέ περί "ισορροπίας της Φύσης", "η Φύση είναι δίκαιη", "η Φύση εκδικείται όταν την προκαλέσεις" και άλλα οικολογικά, κάτι τέτοιες στιγμές, απλά δεν τα χωράει ο νους μου. Δεν είναι απλώς ειρωνεία. Είναι ύβρις. Της Φύσης απέναντι στα παιδιά της.

Εκείνη αφιέρωσε τις μέρες της, τη μέρα της, για να φέρει ένα υπέροχο πλάσμα στη ζωή. Και δεν πρόλαβε ούτε καν να το χαρεί, να το πάρει στην αγκαλιά της -όπως η Φύση αξιωματικά ορίζει για κάθε ζωντανό πλάσμα. Κι ο άλλος, ο κουρασμένος από τη ζωή, αφιέρωσε τη μέρα του για να στείλει στο διάολο 7 ψυχές -και χωρίς μετά να διαπράξει το (σύνηθες και) προφανές φινάλε. Δηλαδή, αυτός έζησε. Και θα ζει. Και αν κουραστεί από τη φυλακή και τον κόσμο (ξανά), μπορεί να βγει παγανιά και να πάρει κι άλλους. Ε, άντε και γαμήσου μαλάκα Ιάπωνα! Άντε και γαμήσου! Μαζί με τη φύση σου.
Μαζί με τη Φύση.


Στο καλό Γιωργίτσα μου, καλή μου Κοντέσσα.

blog job #2

Ψάχνοντας ακόμα απαντήσεις ή έστω κάποιες θέσεις και οπτικές, αναφορικά με τη σημασία και την επίδραση των blogs, τη νέα αυτή μάστιγα της εποχής μας (sic), αλιεύω από'δω κι από'κει ατάκες και αφορισμούς, απόψεις και εκφράσεις, μπας και βγει καμιά άκρη. Ή, έστω, κάποιες άκρες. Ταυτόχρονα, προσπαθώ -όσο μπορώ- να αποτινάξω την αποστροφή που μου προξενεί (αυτόματα και αυθόρμητα) κάθε ορολογία που αγωνιά να περιγράψει και να συμπυκνώσει ένα μαζικό κοινωνικό φαινόμενο και να εξειδικεύσει τις διάφορες (και διαφορετικές) πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας, δημιουργώντας εικονικές και α-νόητες υποκατηγορίες -οι οποίες αντί να αναδεικνύουν τον ενιαίο χαρακτήρα της καθημερινών (και όχι μόνο) κατακτήσεων της ανθρώπινης πράξης, αντίθετα έχουν ως στόχο τον ανούσιο επιμερισμό τους και την αποσπασματικότητα των ερεθισμάτων και των νοημάτων. Σε απλότερα ελληνικά: τι πάει να πει 'blogger'; Ή, όπως αλλιώς λένε, τι πάει να πει 'χρήστης internet'; Άραγε, ανήκω σε κάποια φυλή ή κάποια κοινότητα χωρίς να το ξέρω (και χωρίς να το έχω συμφωνήσει με τα υπόλοιπα μέλη της), επειδή απλά και μόνο, μία στο τόσο (ή και συχνότερα, κάποιοι άλλοι) αναρτώ ένα post, μία σκέψη, μία φωτογραφία, μια μαλακία στο κάτω-κάτω; Αποκτώ κάποια ιδιότητα και κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, χάριν και μόνο μιας συνήθειας, μιας έξης, της μικρής ή μεγάλης ανάγκης για έκφραση, για επικοινωνία, για αναζήτηση; Είναι η συγγραφή και η διατήρηση ενός blog ένα ειδοποιό γεγονός που με καθορίζει ως άνθρωπο σε τούτη δω την κενωνία; Ή μήπως είναι απλώς μία από τις πολλές και ποικίλες διεξόδους που βρίσκουν όλα όσα -ούτως ή αλλως- με καθορίζουν ως άνθρωπο; Τα οποία, προφανώς, και δεν επιμερίζονται. Ίσως μάλιστα, δεν έχει νόημα και υπόσταση το καθένα από μόνο του.

Και ιδού κάποιες γνώμες που μάζεψα πάλι:

"Tα blogs γιά μένα είναι ένα από τα ωραιότερα και γνησιότερα πράγματα που δημιούργησε η εποχή μας μέσα σε ένα μέσο όπως το ίντερνετ που γιά μένα τουλάχιστον έχει αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος των εντύπων, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης που θα κατανάλωναν υπό άλλες συνθήκες το χρόνο μου. Εχουμε πήξει στους μιντιοκολοσσούς και στους επίδοξους “θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη” ακόλουθούς τους, σε μιά στυλιζαρισμένη και πάρα πολλές φορές κακόγουστη απεικόνιση των όσων συμβαίνουν, στην ασταμάτητη προσπάθεια γιά να μεταβληθούμε όλοι μας σε ασήμαντα και αναλώσιμα στοιχεία μιάς επίπλαστης πραγματικότητας.

Ναι, χιλιάδες πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, αλλά τι έχει στ΄αλήθεια σημασία; Σκέψου πόσοι προσπαθούν να μας κάνουν να υμνήσουμε τη γκλαμουρο- πραγματικότητα που πιστεύουν οτι ζούν, προσπαθώντας να μας επιβάλλουν ιδέες και απόψεις και αγνοώντας το οτι έχουμε το δικαίωμα να μη μας ενδιαφέρουν όλα αυτά ούτε στο ελάχιστο. Ετσι το blog είναι η μικρή, προσωπική αντίσταση του καθενός μας σ’ όλον αυτόν τον ορυμαγδό.

Υπάρχει η ανάγκη να πείς και να γράψεις κάποια πράγματα, κι ας στείλεις αυτό που περιέγραφα σ’ ένα παλιότερο ανέκδοτο μπαντουκοάσμα “ραδιοκύματα στο πουθενά”. Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, έρχεται μιά μικρή, αναπάντεχη έκπληξη και καταλαβαίνεις οτι δεν είσαι μόνος - κι αν αυτό δεν είναι ένας μικρός θρίαμβος απέναντι σ’ όλους αυτούς κι όλα αυτά που προσπαθούν να σε κάνουν να νοιώσεις μόνος, ασήμαντος κι οτι υπάρχεις καταχρηστικά σ’ αυτή τη γή, τότε τι είναι; Και πως από την άλλη ξεχωρίζεις το γνήσιο από το φτιαχτό σ’ όλη αυτή την ιστορία, από όλες τις διασημότητες που θέλουν να δείξουν το πόσο μοντέρνα σούπερ κουλ γουάου άτομα είναι και θα βάλουν κάποιους άλλους να φτιάξουν ένα blog γιά λογαριασμό τους ώστε να “διαμορφώσουν το επιθυμητό προφίλ”, χωρίς φυσικά να έχουν ιδέα γιά το τί γράφεται εκεί μέσα;

Τα άτακτα παιδιά της γενιάς μας είχαν να αντιμετωπίσουν ένα διαφορετικού είδους μπλοκάρισμα. Μεγαλώνοντας σε μιά εποχή που η πληροφορία ήταν σπάνιο και πολύτιμο είδος, ανέπτυξαν την ικανότητα να τη μαζεύουν και να την αξιοποιούν από οπουδήποτε. Ξαφνικά ο κόσμος άλλαξε, όλα άρχισαν να πηγαίνουν πιό γρήγορα και γεμίσαμε πληροφορία από εκεί που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε οτι υπάρχει. Πολλοί κόλλησαν, φρίκαραν, απογοητεύτηκαν, αποσύρθηκαν. Αυτό που ξαφνικά απέκτησε σημασία δεν ήταν η ικανότητα να μαζεύεις την πληροφορία όσο η ικανότητα να φιλτράρει κανείς όλο αυτό τον όγκο πληροφοριών και να κρατάει μόνο αυτά που γιά τον άλφα ή βήτα λόγο είναι σημαντικά γιά αυτόν.

Το blog είναι και ένα μέσο γιά να δείξουμε τι έχει στ’ αλήθεια σημασία γιά εμάς και να συνειδητοποιήσουμε οτι δεν είμαστε οι μόνοι που πιστεύουμε κάποια πράγματα. Ολο αυτό το μπλοκάρισμα που περιέγραψα νομίζω οτι εμπόδιζε και εμποδίζει κόσμο να βγάλει αυτά που έχει μέσα του, αλλά ας μην ξεχνάμε οτι μπορεί να έχουμε και μιά γερή συγκρότηση που θα μας επιτρέψει να έχουμε ένα πολύ δυνατό φίλτρο και να βγάλουμε οτι έχουμε να πούμε παλεύοντας κάθε μέρα σ’ έναν κόσμο που επιμένει να στραβώνει γιά χίλιους δυό λόγους".

Γιώργος Μπαντούκ Αποστολάκης, από συνέντευξη στο μπλογκ της Λοκαντιέρας/Μιραντολίνας, Λαμπρινής Χ.Θωμά

"Ο κάθε σοφός αλλά και ο κάθε ηλίθιος μπορεί να έχει ένα blog. νομίζω ότι ο απόλυτος εκδημοκρατισμός έχει οδηγήσει σε μια παλίρροια, όπου είναι εύκολο να πνιγεί κανείς".

Ράσελ Τζάκομπι, από σταχυολόγημα 'επώνυμων' σχολίων στη LiFO

υπαρκτός σουρρεαλισμός

Για τη Σοφία και τη Σύμπη που όλο απορούν, ναι, μάλλον πρέπει να έχω μαγνήτη και να τους έλκω, δεν εξηγείται αλλιώς. Ναι, εννοώ τους ψαγμένους ταξιτζήδες μέσα στα άγρια χαράματα. Τη μία αφιερώνω ολόκληρο ποστ σε έναν ποιητή-ταρίφα, την άλλη πηγαίνω Half Note και ο ταρίφας έχει CD με Duke Ellington και μου λέει την ιστορία της ζωής του και πως γνώρισε τη γυναίκα του σε τζαζ μπαρ, το οποίο μετά θα αγόραζε και δεν ξέρω κι εγώ τι ιστορίες μου'πε και πόσες άλλες έχω ακούσει. Και τώρα, απόψε, επιστρέφοντας από ένα τυπικό μεροκαματιάρικο και χωρίς πολλή έμπνευση dj σετ στο Kinky, όπου στρίμωξα την καλοκαιρινή bossa, τον Dizzy Gillespie, ένα τόνο funk, κάτι ρέγκες και κάτι κατπαουερίστικα-κοριτσίστικα (και περνώντας στο ενδιάμεσο μια σύντομη από Γκαζάκι), πέφτω πάνω του. Το φέρνει η κουβέντα. Και ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Αρχίζει το λόγο του. Δεν παρεμβαίνω. Απολαμβάνω. Αυτός αναλύει και εγώ απολαμβάνω. Και αφού μου εξιστορεί διάφορα για το κλασικό ροκ, για "την παρέα του Richards και του Jagger", για τη σύγχρονη δημιουργική ανομβρία κλπ. κλπ. και με έχει καραψήσει ότι θα καταλήξει στα γνωστά βαρετά και στείρα παρελθοντολαγνικά "σήμερα οι νέοι δεν..." κλπ., ο ταρίφας μου κάνει ματ: "Γιατί να αντιγράφουν συνέχεια; Αφού τα πράγματα είναι απλά. Στη δημιουργία εννοώ. Έχουμε την κλασική μουσική από τη μία, την παράδοση ...πως το λένε, αυτά που μας αρέσουν τέλοσπάντων, αυτά που υπήρχαν πριν... Το θέμα είναι να πάρεις αυτό που σου αρέσει από αυτό που σου αρέσει, να βάλεις κι ένα στίχο που να σου αρέσει και να παίξεις αυτό που σου αρέσει, όπως σου αρέσει. Με το δικό σου τρόπο. Αυτό είναι η δημιουργία". Δεν σχολιάζω. Τι να σχολιάσω; Συνεχίζει. Πιάνεται από ένα έντεχνο που παίζει εκείνη τη στιγμή. "Οι μουσικοί σήμερα είναι αμόρφωτοι" μου λέει με απαξίωση, "δεν έχουν μια ιδέα για τα πράγματα, δεν κάθονται να τα σκεφτούν λιγάκι. Το πιστεύω ότι είναι πολύ απλά, αλλά δεν μπορούν πια να γράψουν και κάνουν τους Doors και τους Stones να φαίνονται κλασικοί... Να αυτός εδώ, δεν ξέρει τι κάνει, δεν ξέρει τι τραγουδάει, το έχει μπερδέψει το ζήτημα. Δεν κάθεται να παίξει αυτό που του αρέσει. Κάτι συγκεκριμένο. Και ο Βαμβακάρης και ο Μητσάκης αμόρφωτοι ήταν, αλλά το έβαλαν κάτω, γιατί πέντε πράγματα ήξεραν, τα έβαλαν μαζί, ήξεραν τι ήθελαν, είχαν και το ταλέντο, το έκαναν. Απλά πράγματα. Γι αυτό έγραφαν τραγουδάρες τη μία πίσω από την άλλη"... Με έχει νικήσει κατά κράτος. Αλλά συνεχίζει, ενώ φτάνουμε στη γειτονιά μου. Κάτι για το Χατζιδάκι και το πόσο μεγάλος ήταν. Παρακαλάω μέσα μου η κούρσα να συνέχιζε μέχρι τον Πειραιά, αλλά είμαι τόσο κουρασμένος και έχω μόνο την αγωνία να βρεθώ σπίτι για να καταγράψω όλες του τις ατάκες. Μάταια βέβαια. Ήδη έχω χάσει τις μισές. Και λίγο πριν με αφήσει, εκεί που του λέω ότι κι εγώ μουσικός έχω σπουδάσει και τον μουσικό παριστάνω, εκεί με αποτελειώνει: "Σημασία έχει να μην αφήσεις τη ζωή σου να περάσει έτσι. Να μην περνάει έτσι και χάνεται. Όχι μόνο για τη μουσική και τη δημιουργία. Γενικά... Να μην περνάει η ζωή σου έτσι..." Έτσι. Ναι, έτσι τα'πε.

1928-2008

Πέρα από την καθημερινότητα, υπάρχει και η αιωνιότητα...
Ένας από τους τελευταίους μεγάλους, αλλά πραγματικά μεγάλους, και από αυτούς που ίσως δεν έχει αποτυπωθεί ξεκάθαρα η εικόνα του πόσο μεγάλοι υπήρξαν, ο μοναδικός Bo Diddley μας παράτησε χτες Δευτέρα, με την πρόφαση της καρδιακής ανακοπής, αφήνοντάς μας όμως όχι και τόσο φτωχούς, μιας και η παρακαταθήκη του είναι τόσο πλούσια, που πραγματικά είναι ίσως αδύνατο να αποτιμηθεί. Πατώντας σ'αυτό εδώ το λινκ, ένα συνοπτικό και περιεκτικό βιογραφικό που δημοσίευσε το mixtape ίσως δίνει μια μικρή εικόνα της προσφοράς αυτού του τόσο σημαντικού μουσικού, για τον οποίο κάθε όρος είναι αδύνατο να περιγράψει το γενναιόδωρο πέρασμά του ανάμεσά μας. Και εντελώς συνειρμικά θυμάμαι τις κουβέντες του στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη για τον Screamin' Jay Hawkins, αλλά και τη λεπτομέρεια που μου έδωσε ο Τριανταφυλλίδης ότι ο Diddley ήταν ο μόνος μπλουζίστας που έκανε παρέα με τον Hawkins -όντας περιθωριοποιημένοι κι οι δύο στον ίδιο τους το χώρο. Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι μιλάμε για τους δύο ίσως μεγαλύτερους innovators του rock'n'roll (πολύ πριν τα Elvis ανέβουν στη σκηνή) και γενικά της σύγχρονης χορευτικής μουσικής, πρωτοπόρους του blues και υπεύθυνους κατά μεγάλο μέρος για την εξέλιξη και τη σύγχρονη μορφή του (καθώς και για το rhythm'n'blues) -για να μην αναφερθούμε στην επίδραση που είχαν στην έννοια της σκηνικής performance. Επίσης συνειρμικά και κάπως άσχετα -και για να κλείσω και εύθυμα αυτή τη νεκρολογία- μου έρχεται στο νου και ένας απίστευτα αστείος στίχος των NOFX: 'Have you ever gone to sleep with Bo Derek and wake up with Bo Diddley?'...

η καφρίλα σκοτώνει τη μουσική (και τους μουσικούς)

"Το να ξυπνάει όμως ένα συγκρότημα οπαδικά συναισθήματα σε κάποιους και να πετάνε μπουκάλια στη σκηνή, για μένα λέει πολλά" ("γνώμη" "κάποιου" σε forum). Τα οποία πολλά, βέβαια, είναι απελπιστικά λίγα, ειδικά όταν φτάνουν να δικαιολογούν εν μέρει ή να αποδέχονται συμπεριφορές όπως αυτή της οποίας γίναμε μάρτυρες (και παραλίγο θύματα) στην προχτεσινή συναυλία στο Θέατρο Πέτρας. Μου φέρνει στο μυαλό τις συνήθεις δηλώσεις "ειδημόνων", που γίνονται μετά από ευτράπελα ή επεισόδια στο γήπεδο (ή εκτός) από τα οποία έχει βγει ξυλοφορτωμένος ο διαιτητής και καταλήγουν -χωρίς πολλή περίσκεψη για το προηγούμενο και τα ήθη που καλλιεργούν- στην πρόταση "καταδικάζουμε την επίθεση, αλλά κι αυτός έδωσε δικαίωμα, είχε φάλτσα σφυρίγματα κλπ.". Ναι, μόνο που σε αυτή την πρόταση ΔΕΝ υπάρχει "αλλά". Όταν κινδυνεύει η ζωή ενός εργαζομένου, και μάλιστα σε ένα λεγόμενο-και παιχνίδι, ΔΕΝ χωράει κανένα "αλλά" στην ίδια πρόταση. Όταν πετιέται γυάλινο μπουκάλι με στόχο τη σκηνή -και προφανώς κάποιον εκεί πάνω ή, έστω, με πλήρη επίγνωση ότι κάποιον μπορεί να πετύχει- ΔΕΝ υπάρχει "αλλά". Ειδικά όταν όσοι βρίσκονται στη σκηνή το μόνο που έκαναν ήταν να παίζουν μουσική. Μην τρελαθούμε τελείως!...
Να εδώ λοιπόν η αλήθεια γυμνή, το μπουκάλι γυμνό, όπως το γέννησε η μαμά-φάμπρικα της Άμπσολουτ, όπως εκσφενδονίστηκε στη σκηνή, λάφυρο (εκείνης) της νύχτας. Μιας μεγάλης και ιδιαίτερης νύχτας για μας, που θα τη θυμόμαστε για πολλούς λόγους οι οποίοι απέχουν πολύ από το μπουκάλι και τέτοιες μιζέριες. Πικρή υποσημείωση όμως (η οποία δυστυχώς βρίσκει και συνέχεια στα φόρουμ -κάτω από το ίδιο καθεστώς πάντα, το βασίλειο της ανωνυμίας) θα παραμείνει και αυτό το γεγονός το οποίο ΕΥΤΥΧΩΣ (και είναι η μόνη λέξη που μπορεί να ειπωθεί) δεν κόστισε στη σωματική επάρκεια κάποιου μουσικού, αλλά μόνο ζημιά στην κιθάρα του Lagos -όχι και τόσο μικρή βέβαια... Όπως και πικρή η σύνδεση του timing της ρίψης της φιάλης με το στίχο του 'Αερικού' που τραγουδούσε εκείνη τη στιγμή η Σοφία: "ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει"... Πολύ αληταριό τελικά ο συγκεκριμένος νους. Έξω καρδιά...



Προς απάντηση των επικίνδυνων σχολιασμών και προς παράκαμψη της ύποπτης και χυδαίας δημιουργίας εντυπώσεων: ΔΕΝ πετάχτηκαν άλλα μπουκάλια στη σκηνή, ούτε ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα όσο θέλει να πιστεύει ο κάθε κακεντρεχής. Συνθήματα, ναι, ακούστηκαν, αλλά κυρίως τα αναμενόμενα σε τέτοιου είδους συναυλίες που στόχο έχουν κυρίως τους εργαζόμενους στα σώματα ασφαλείας, τις οικογένειές τους κλπ. καθώς και οι εκάστοτε απαιτήσεις αποφυλάκισης κρατουμένων που προέρχονται από τον αναρχικό χώρο. Αλλά μιας και το'φερε η κουβέντα, όταν ξυπνάνε οπαδικά συναισθήματα σε κάποιον, αυτό άραγε λέει πολλά γι αυτόν που τα "ξύνπησε" ή γι αυτόν που τα έχει κρύψει μέσα του (όχι και τόσο βαθιά απ'ό,τι φαίνεται) και τα έχει ανά πάσα στιγμή έτοιμα και για ψύλλου πήδημα;...

και μαζί και μόνοι

Επιτέλους! Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Μεγάλη για μας τουλάχιστον. Στη σκηνή λοιπόν μαζί με το Θανάση Παπακωνσταντίνου, παριστάνοντας την backing band στα τραγούδια του. Νωρίτερα, βέβαια, θα έχουμε ήδη εμφανιστεί παίζοντας κάποια χιτς (σουξέ, επιτυχίες του σήμερα, επιτυχίες του αύριο -αλλά και του χτες) από το δικό μας ρεπερτόριο. Μεθαύριο Παρασκευή, 30 του μήνα, στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη. Ούτως ή άλλως όμως, ο σκοπός της εμφάνισης όλων μας (καθώς και των Scab Level, του Γιάννη Χαρούλη και των Χαϊνηδων) είναι ανώτερος: η οργάνωση FARMA συγκεντρώνει χρήματα για τη δημιουργία μικρού υδροηλεκτρικού σταθμού σε κοινότητα της Τσιάπας στο Μεξικό, η οποία υπάγεται στη δικαιοδοσία των Ζαπατίστας (σ.σ.: τρέμω να γράψω τη λέξη 'πατρίδα' και θαρρώ πως η λέξη που προέρχεται από την έννοια 'απόδοση δικαίου' ταιριάζει γάντι). Αντί εισόδου, προτείνεται οικονομική ενίσχυση 5 ευρώ, ενώ η συναυλία θα ξεκινήσει στις 21.30. Για τους περίεργους, ενημερώνουμε ότι εμφανιζόμαστε τρίτοι κατά σειρά και ακολουθεί, όπως είπαμε και παραπάν, η σύμπραξη με το Θανάση. Πριν τη συναυλία, συζήτηση και ενημέρωση για τη δραστηριότητα της οργάνωσης και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειες, αναφορικά πάντα με το διαρκή αγώνα για αυτονομία των εξεγερμένων χωρικών της Τσιάπας. Ελάτε. Θα είναι ωραία...
(Ναι, δεν ήταν λάθος. Παραπάν. Αυτός που πηδάει πιο ψηλά από τον Πήτερ Παν. Πήτερ Παραπάν. Αστειάκι. Μάλλον...)

everything counts

'Why can't it be like before?'...
'Γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλα όπως πριν;' αναρωτιέται η Μπέι Λινγκ -η πανέμορφη Ζανγκ Ζιγί- στην τελευταία σεκάνς του '2046'. 'Γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλα όπως πριν;' αναρωτιέται μετά από μέσα του και ο Τσόου Μο Γουάν -ο υπέροχος Τόνυ Λιούνγκ- αφού την έχει εγκαταλείψει χωρίς να της απαντήσει. Γιατί η απάντηση που ποτέ δεν της δίνει, είναι κάτι παραπάνω από προφανής: 'Γιατί τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν'... Όλα έχουν παίξει το ρόλο τους και όλα μετράνε. Και αυτοί οι δύο, μάλιστα, σκέψου ότι το βασανίζουν για μια ερωτική σχέση. Σιγά. Αυτή κάποτε θα ξεπεραστεί ή θα κάνει τον κύκλο της, θα πάρει τη θέση της στην ιστορία της μνήμης, θα ωριμάσει ή θα σαπίσει, θα διαλυθεί ή θα μείνει 'till death do us apart, θα γίνει αέρας ή αίμα, θα χωρέσει, εύκολα ή δύσκολα, επώδυνα ή ανώδυνα, με κέρδη και απώλειες. Κι αυτό που μένει είναι κάποιες αναμνήσεις. Ούτε ευχάριστες ούτε δυσάρεστες. Αναμνήσεις σκέτο. Έτσι κι αλλιώς, all memories are traces of tears. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Ούτε καλές στιγμές ούτε κακές. Απλά στιγμές. Με όλη τη φόρτιση και τον πλούτο που αυτές κουβαλάνε. Από μόνες τους. Χωρίς τη δική μας ταξινόμηση, χωρίς το δικό μας ρετουσάρισμα, χωρίς την εκβιαστική μας συναισθηλαγνική μανία να τις φυλακίζουμε σε φωτογραφίες, κάρτες, αφιερώσεις, μηνύματα, υποσχέσεις.

Υπάρχουν όμως κι άλλες σχέσεις. Υπάρχουν οι σχέσεις που η ενέργεια π.χ. δύο φίλων ή αδερφών, ο μεταξύ τους δεσμός, ορατός ή αόρατος, ανομολόγητος ή μη, ξεπερνάει το 'γαμώτο', το απωθημένο, το συμφέρον. Υπάρχουν σχέσεις που βασανίζονται και υποφέρουν από το 'Γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλα όπως πριν;'. Και δοκιμάζονται σκληρά. Και καμιά φορά κλατάρουν. Για λίγο ή για πολύ. Ή και για πάντα. Υπάρχουν σχέσεις που παρ'ότι η φύση τους δεν τους παρέχει καμία τέτοια πολυτέλεια, τη διεκδικούν όλο και πιο επιτακτικά. Με απώλειες. Μόνο. Αλλά, αν κάτι μας κάνει ανώτερους,... -βαριά κουβέντα θα μου πεις... Αν κάτι τέλοσπάντων μας πάει παραπέρα, μας ανεβάζει κάπου άλλου, μας δίνει δύναμη και μας κάνει να καταλαβαίνουμε πόσο χωράμε, πόσο αντέχουμε, πόσο απόθεμα υπάρχει, πόση ενέργεια ακόμα να παράγουμε (και να μετατρέψουμε σε θερμότητα), αυτό το κάτι είναι η επιβίωση με απώλειες. Η συναίσθηση της απώλειας -χωρίς όμως να χάνεις πραγματικά κάτι. Η μικρή ρήξη σήμερα, η οποία αυτή -ναι αυτή- είναι που υπόσχεται τις μεγάλες στιγμές αύριο. Ή μεθαύριο. Και πιο μετά. Γιατί είναι πραγματικά ασήμαντες πέντε πικρές κουβέντες μπροστά στο παντοτινό που υπόσχεται η αληθινή φιλία. Γιατί ο,τιδήποτε που συμβαίνει τώρα είναι μικρό μπροστά στο παντοτινό. Αλλά παρ'όλ αυτά, όλα -μα όλα- συνεχίζουν να μετράνε. Και να επηρεάζουν. Και να δυσκολεύουν και να μας δοκιμάζουν. Όλα. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Όλα. Οι κουβέντες, οι ανάσες, τα βλέμματα, τα γαμώτο, οι συμβουλές, οι υποδείξεις, οι παρεξηγήσεις, οι εξηγήσεις, οι ιστορίες, τα ανόητα αστεία, όσα δεν είπα, εκείνα που ποτέ δεν θα πω, αυτά που δεν θέλω να πω, αυτά που δεν θέλω να σκεφτώ, αυτά που δεν ξέρω, αυτά που μαθαίνω, αυτά που μαθαίνω χωρίς να θέλω, αυτά που κάνω χωρίς να θέλω, αυτά που θέλω χωρίς να τα κάνω, αυτά που ονειρεύομαι, αυτά που δεν τολμώ να ονειρεύομαι, "...το αγόρι που σε κάνει να κλαις μετά το σχολείο, όλες οι σκιές επάνω στον τοίχο, οι φόβοι σου...", όλα αυτά. Όλα αυτά που ίσως κάποιος θα χαρακτήριζε με ευκολία 'μελό'. Και που δεν είναι. Γιατί υπάρχει κάτι που δεν τους επιτρέπει να είναι μελό: η πραγματικότητα. Όχι η αντικειμενική. Η πραγματικότητά τους. Η ύπαρξή τους και η ειλικρίνειά τους. Είναι εκεί γιατί ήταν από πάντα. Και θα παραμείνουν. Ό,τι κι αν πούμε. Εμείς είμαστε οι μικροί της υπόθεσης πιτσιρίκο!...

- Γιατί δεν μπορούν να γίνουν όλα όπως πριν;
- Γιατί τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν...

Ξεκινώντας να γράφω αυτό το ποστ, σκόπευα να κλείσω με αυτό το διάλογο, έχοντας κατά νου ένα στενάχωρο και ζόρικο 'δυστυχώς' ως σχόλιο. Λάθος. Ευτυχώς. Πράγματι, τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν.
Ευτυχώς.

ελεύθερες νεανικές καρδιές

...από αυτές τουλάχιστον υπογράφεται το απολαυστικότατο δισέλιδο που διανεμήθηκε κατά την πρόσφατη συναυλία των Kiss (για την ακρίβεια, βρέθηκε στα παρ-μπριζ των παρκαρισμένων αυτοκινήτων στο TerraVibe), για το οποίο είχε την έμπνευση και τη διάθεση να σκανάρει και να ποστάρει ο αγαπητός Λευτέρης στο blog του και να, ιδού, το παραθέτω χωρίς πολλά πολλά κλικ:

ΥΓ. Εννοείται πως κάθε σχολιασμός είναι περιττός, αφού κάθε πρόταση είναι όργιο και άξια να την εξιστορεί κανείς όταν βρεθεί σε σχετικά γνωστή παρέα και θέλει να εντυπωσιάσει ως ο μεγαλύτερος χαβαλές που ξέρετε παιδιά, έχω φοβερές ιστορίες να σας πω, ακούστε κι αυτή, ένας γνωστός ενός φίλου μου κλπ κλπ. Ένα θέμα όμως προκύπτει, λίγες παραγράφους πριν το τέλος, κάπου στη δεύτερη σελίδα, το οποίο μας αφορά έστω και πλαγίως. Αφού μας ενημερώνει διεξοδικά για τα συνήθη ανάποδα σατανιστικά μηνύματα που εγγράφονται στους δίσκους αλλοδαπών υπηρετών του Σατανά (όπως κακή ώρα οι Μπλακ Σάμπαθ, οι Κις, οι Λεντ Ζέπελιν, οι Κουήν, οι Άλις Κούπερ, οι Μπομπ Ντύλαν), κάνει και μια αναφορά σε ημεδαπούς καλλιτέχνες-υπηρέτες του Σατανά, με ονοματεπώνυμο μάλιστα. Ενδεικτικά αναφέρεται η Δήμητρα Γαλάνη, η Καιτούλα η Γαρμπή, η Σοφία Αρβανίτη (τη θυμάστε;), ο Νίκος Καρβέλας, η καλή του η Αννούλα, αλλά και ένα ξέμπαρκο επίθετο 'Παπακωνσταντίνου'. Και να το θέμα λοιπόν. Γιατί αν δεν εννοεί τον ξακουστό και γνωστό τοις πάση (πόσους γνωστούς έχει πια αυτή η πάση;...) ιερέα του Σατανά, τον λέτζεντ κατα-κατα-κατα-καταρρέω Βασίλη, τότε... ...κύριε Θανάση, ...έχουμε πρόβλημα!...

δύο ποστ την ημέρα, κάποιον θα τον κάνουν πέρα!

...Όμως, δεν γινόταν αλλιώς. Γιατί μόλις διάβασα τις δηλώσεις του Ντιέγκο, κατευθείαν από τις Κάννες όπου βρίσκεται για την επίσημη προβολή του ντοκιμαντέρ που γύρισε για τη ζωή του ο Εμίρ Κουστουρίτσα, και οι οποίες στέκουν ως απάντηση στις αθλιότητες που εκστόμισε πριν λίγο καιρό ο "αρχιγύφτουλας του αθλητικού σύμπαντος" Πελέ: «Αν δεν έκανα τα λάθη που έκανα, ο Πελέ δεν θα ήταν καν νούμερο 2 πίσω μου. Η αγάπη δεν είναι κάτι που μπορείς να διαπραγματευτείς. Ο τρόπος με τον οποίο μιλά για μένα δεν είναι καθόλου αξιοπρεπής». Και λίγα που είπε δηλαδή... Γιατί για να μπορέσεις να προσβάλλεις κάτι, πρέπει πρώτα να το φτάσεις. Αλλά γουστάρω αυτογνωσία σε συνδυασμό με επίδειξη δύναμης από Ντιέγκο -δεν θα ήταν καν νούμερο 2...

Και αν θυμηθούμε και την υπουργική υπόσταση του και-πάλι-αξιολύπητου-πλέον Πελέ, οι υπόλοιπες δηλώσεις του Ντιέγκο φαίνεται ότι τον αφορούν έστω και πλαγίως: «Σήμερα γίνεται απεργία των αγροτών. Σέβομαι τον πρόεδρο, αλλά είμαι με τους αγρότες. Είμαι με το πλευρό των ανθρώπων που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους οπουδήποτε στη Λατινική Αμερική».

καθώς ο Θωμάς περιμένει

- What's wrong with the world?
- We are buried beneath the weight of information, which is being confused with knowledge; quantity is being confused with abundance and wealth with happiness. Leona Helmsley's dog made 12 million last year... and Dean McLaine, a farmer in Ohio made $30,000. It's just a gigantic version of the madness that grows in every one of our brains. We are monkeys with money and guns.

- Can you tell me an odd thing that happened in an odd place? Any thoughts?
- A Japanese freighter had been torpedoed during WWII and it's at the bottom of Tokyo Harbor with a large hole in her hull. A team of engineers was called together to solve the problem of raising the wounded vessel to the surface. One of the engineers tackling this puzzle said he remembered seeing a Donald Duck cartoon when he was a boy where there was a boat at the bottom of the ocean with a hole in its hull, and they injected it with ping-pong balls and it floated up. The skeptical group laughed but one of the experts was willing to give it a try.

Of course, where in the world would you find twenty million ping-pong balls but in Tokyo?.. It turned out to be the perfect solution. The balls were injected into the hull and it floated to the surface, the engineer was altered. Moral- solutions to problems are always found at an entirely different level; also, believe in yourself in the face of impossible odds.

- What is a gentleman?
- A man who can play the accordion, but doesn't.

- What's scary to you?
- [...] Officers, in offices, being official. [...]


...είναι μόνο μερικά αποσπάσματα από την απολαυστική συνέντευξη του Tom Waits, τεκμήριο της ιδιοφυίας και του σπάνιου ταμπεραμέντου ενός αυθεντικού γητευτή των ήχων και των λέξεων. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνομιλία, κάνοντας κλικ εδώ.

As Tom Waits...

την παρασκευή

Επιτέλους! Η μπάντα σε πλήρη διάταξη επί αθηναϊκού εδάφους με πλήρες πρόγραμμα και πλήρη λιπαρά -παρουσιάζοντας αρκετό υλικό από το επερχόμενο album (ήδη μεταμορφωμένο σε σχέση με το ηχογράφημα), παλιότερο υλικό, αλλά και εντελώς καινούριο (πιο καινούριο από τα καινούρια!). Παρουσιάζοντας, επίσης, τα νέα περήφανα μέλη της παρέας, τον Αλεξέι Σταυρόπουλο πίσω από τα τύμπανα και τον Πέτρο Λαμπρίδη στο ηλεκτρικό μπάσο. Και τον Κλείτο Κυριακίδη στα πνευστά, μετά από πολύ καιρό. Και με πιθανές εκπλήξεις, ευχάριστες πάντα.

Φιλοξενούμενοι της τρομερής θεατρικής ομάδας AbOvo, στα πλαίσια του σούπερ φεστιβαλικής θεατρομουσικής εβδομάδας με τίτλο 'Bob Theatre Festival' που διοργανώνουν μόνοι τους και η οποία ήδη ξεκίνησε στο θέατρο Χώρα (Αμοργού 34 & Δροσοπούλου, Κυψέλη), θα ανέβουμε στην κεντρική σκηνή (Νέα Χώρα) την Παρασκευή 15 του Μαγιού, γύρω στις 11 το βράδι, δηλαδή μετά το τέλος των θεατρικών παραστάσεων. Για το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ (από το οποίο οφείλετε να δείτε τουλάχιστον μία από τις απίθανες παραστάσεις-αποκάλυψη των AbOvo, αλλά και το καλό μας Happy End σε one-off παράσταση την Κυριακή), μπορείτε να τσεκάρετε εδώ κι εδώ. Η είσοδος στη συναυλία κοστίζει 10 ευρώ, ενώ το εισιτήριο ημέρας (για όλα τα θεάματα) είναι στα 25 ευρώ (αξίζει και συμφέρει, believe us!).

ΥΓ. Στο Ηράκλειο της Κρήτης περάσαμε απίθανα και θέλουμε και από εδώ να ευχαριστήσουμε για άλλη μια φορά όλα τα παιδιά που στήνουν με αγάπη και πραγματικό μεράκι το MusicForYourEyesFestival. Έβαλαν και πάλι τα γυαλιά σε πολλούς επαγγελματίες του είδους! We'll be back! Ανέκ ή Μινόαν όμως;
ΥΓ 2. Και ένα μέγα respect στους For What Is Worth. Τα'σπασαν (και 'μεις μαζί τους) άσχημα!

ερωτήματα που πείθουν

"Οι απαντήσεις είναι πάντα φτωχές. Οι ερωτήσεις είναι που έχουν μεγάλο πλούτο, όλες οι ερωτήσεις. Εϊναι ωραίες για κουβέντα. Όταν αρχίζεις να δίνεις απαντήσεις, είναι μια τραγωδία. [...] Αυτή είναι και η αντίθεση ανάμεσα στο μυθιστόρημα και το δοκίμιο. Το δοκίμιο δίνει λύσεις, ενώ το μυθιστόρημα δημιουργεί απορίες. Εγώ πάντως βρίσκω πολύ καλό το να κλείνεις ένα βιβλίο με μια απορία στο κεφάλι, την οποία δεν είχες καν υποψιαστεί εκ των προτέρων".
Βασίλης Αλεξάκης (συνέντευξη στο Θανάση Λάλα, εφημερίδα FAQ, 8/5/08)

"Πρόσεξα, είπε ο κ.Κ., ότι κάνουμε πολλούς να τρομάζουν με τη θεωρία μας, επειδή βρίσκουμε στο κάθε αρώτημα και μιαν απάντηση. Δεν θα μπορούσαμε, για το καλό της προπαγάνδας, να κάνουμε έναν κατάλογο των ερωτημάτων που μας φαίνονται τελείως αναπάντητα;"
Μπέρτολτ Μπρέχτ, Ιστορίες του κ.Κόυνερ - η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής (σελ.35)

ηράκλειο here we come!

Ένα post καθαρά κρητικού χαρακτήρα... Ίσως και για όσους ψάχνονται για τριημεράκι στο Ηράκλειο και στην ευρύτερη περιφέρεια που οι γεωγράφοι αποκαλούν Κρήτη. Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί, free, alive and kicking: